შთაგონების წყარო - ბექას პოტი pillow cake. საინტერესოა ბიჭოლა თუ აცხობს ასეთ ტორტებს?
          პირდაპირ სასწაულია, რომ ამ ქვეყნად სასაწაულები არ ხდება. არადა თუ შენ ერთი პროგერესულად მოაზროვნეობაზე მეოცნებე ბლოგერი ხარ, მთელი წელი იდეალურად იქცევი,  სულ ცოტა ხანში  კი დაბადების დღეც უნდა იზეიმო, სწორედ ის დროა სურვილების ასასრულებლად თოვლის ბაბუამ მოგაკითხოს ლაპლანდიიდან.          ისიც მართალია, რომ სისულელეა იმის ლოდინი რაც რეალურად   არ არსებობს.
ამიტომ არ ელოდოთ თოვლის ბაბუას, იდეალურ მამაკაცსა და 86 ნომერ ავტობუსს მეგობრებო

ძალიან ბევრი ბლოგერი იყენებს Read More-ს თავის პოსტებში, ეს ბლოგს ბევრად კომპაქტურს და მიმზიდველს ხდის, მაგრამ სტატისტუკურად ბევრად უფრო ნაკლები ადამიანი კითხულობს იმ პოსტებს სადაც არის მითითებული “გააგრძელე კითხვა”. თუ კი თქვენ გადაწყვიტეთ ბლოგზე Read More-ს დამატება ამისთვის შემოგთავაზებთ რამოდენიმე ვარიანტს. ამ პოსტში მოგიყვებით ყველაზე გამოყენებად ვარიანტზე. იმისთვის რომ თქვენი მკითხველი Read More-ზე დაჭერისას გადავიდეს [...]

სწავლის დაწყებამდე კიდევ უფრო დიდი დრო დამრჩა, ვიდრე ველოდი. ვადემბა ერთი კვირით გადაიწია და მეც კიდევ ერთი კვირა დამემატა უსაქმურობისათვის. ახალი რექტორი იძულებულს მხდის მაღლივი მომენატროს. არის ამაში რაღაც ჭკვიანური

ხოდა მეც ამდენი დროის გასატარებლად ისევ მულტფილმებს მივმართე. ვინც მიცნობს, იცის როგორ მიყვარს მათი ყურება, მაგრამ უკვე დიდი ხანია არ მინახავს არც ერთი. მიზეზები:

1. დისკზე რომლებიც მაქვს ჩაწერილი, ყველა 1000-ჯერ მაქვს ნანახი და არ მინდა მთლად დამეზეპიროს.

2. 30 ლარიანი ჯელინკი არც ისე სწრაფია, რომ ინტერნეტიდან გადმოწერა არ დამეზაროს.

3. ტელევიზორში მხოლოდ რობოტებზეა მულტფილმები და არ მომ

ბერ გრილსი მოგზაური და ტელევარსკვლავია, რომელსაც მსოფლიოს თითქმის ყველა ნაწილში იცნობენ.

Channel 4, Military Channel და რაც მთავარია Discovery - ის არხებია, სადაც ბერ გრილსის გადაცემები გადიოდა ან გადის, Man vs. Wild (იგივე Ultimate Survival) კი – მისი ყველაზე ცნობილი და ძალიან რეიტინგული შოუ.

Eating Worm

გადაცემა ბერ გრილსის რისკიან მოგზაურობას ასახავს. იგი მსოფლიოს სხვადასხვა ნაწილში ექსტრემალურ პირობებში დახეტიალობს, თავის გადასარჩენად ჭამს უმ ჭიებს, ხოჭოებს, ტარაკნებს და ამ ყველაფერს კამერაზე იწერს.

სულ ახლახანს გადაცემის მე-5 სეზონი დაიწყო (იხ. ეპიზოდების სრული ჩამონათვალი).

აბა გამოიც

აზრზე არ ვარ როგორ უნდ დავიწყო, მაგრამ იმას ნამდვილად ვხვდები რომ სულ არ დაწყებას მაინც რამენაირად დაწყება ჯობია, თუნდაც ამდენი ტავტოლოგიებით.

მოკლედ,   ჩამოვედი! (საზეიმო შეძახილი და ტაშის გრიალი)  :D

ცხოვრებაში პირველად მოხდა რომ მაქვს შეგრძნება, თითქოს საუკუნეა არ ვყოფილვარ საკუთარ სახლში. (ამაზე ალბათ ჩემს აქ არ ყოფნაში მიმდინარე რემონტმაც იზრუნა )

დავისვენე და დავიღალე კიდევაც,    დასვენებით დავიღალე…

ვფიქრობდი ზაფხულის შემაჯამებელი პოსტი დამეწერა მაგრამ მგონი ეს, ისევე როგორც სხვა იდეები ახლო მომავლისათვის გადაიდება და მერე სამუდამოდ ჩაბარდება წარსულს

რამდენი რამე მოხდა, ცუდიც და კ

რატომღაც, ამ პოსტში არ მინდა ზაფხულის გახსენება, თან არც ფოტოების დართვას ვაპირებ – მკაცრ face-კონტროლს ვერ გაივლის ვიცი : D გადავწყვიტე, ყველაფერი აღარ დავდო.

ჰოდა, უკვე მესამე დღეა ჩამოვედი, მეღირსა როგორც იქნა. ბოლო დღეები უკვე საშინლად მინდოდა სახლში.

რა მივიღე ამ ზაფხულისგან?

• რაღაც-რაღაცებში გავერკვიე. ახალი რაღაცები გავიგე და სიმაღლეში 3სმ გავიზარდე. მართლა კი არა, უბრალოდ ცოდნა-გამოცდილება მომემატა .

მეორე დღესვე busy-day მოვიწყვე, რომელიც საღამოს უკვე enjoy-day-ში გადამივიდა.

• გუშინ ახალი შორტი და სანდლები ვიყიდე, ორივე ყავისფერია და ერთმანეთს უხდება

ჩვენ ორ რამეს გვატყუებდნენ ბავშვობაში: როგორ ჩნდებიან ბავშვები და ვინ აქრობს შუქს.  ორივე ამბავი დაახლოებით ერთად გაირკვა მაშინ, როცა ათიოდე წლისა ვიყავი და ამ ორ ამბავს შორისაც  იყო რაღაც იდუმალი კავშირი: როცა შუქი ქრებოდა, ხალხი ბავშვების ,,კეთებას” იწყებდა.

90-იან წლების key-word ჩემთვის უშუქობაა. მაშინ ჩვენ ყველას რაღაც პასიური აგრესია გვქონდა ამ მოვლენის მიმართ. ჩვენ არ მოგვწონდა, რაც ხდებოდა, მაგრამ ვერ წარმოგვედგინა, როგორ უნდა ყოფილიყო სხვანაირად. რატომღაც მეგონა, რომ თუ (!) არსებობს ქვეყანა, სადაც შუქი არასდროს ქრება, ალბათ, ამ ქვეყანაში მხოლოდ გაზულუქებული ადამიანები ცხოვრობდნენ. იმიტომ, რომ შუქი თუ გაქვს, ესე იგი,

რამდენიმე საათის წინ, ლილიანმა ფეისბუქზე ლინკი დააშეარა და დამტაგა, რის გამოც ჩემი იმპულსურობიდან გამომდინარე კარგი ისტერიკა მოვაწყე ფეისბუქზეც და ისედაც ბევრი ვიჯიჯღინე. სინამდვილეში არც ის დაშეარებული ლინკი, რომელიც ბექას პოსტს წარმოადგენდა და არც ლილიანი, შუაში არ არიან. მაგრამ არის ზღვარი, როცა უბრალოდ ჩხუბსა და წივილ-კივილს იქით გზა აღარ გაქვს. ვინაიდან სახლში მარტო ვარ და კარგი საშუალება მქონდა მარტოს მეჯუჯღუნა და ხმამაღლა გამომელანძღა ჩემი აღშფოთების გამომწვევი არსებები, დავოკდი და სრულებით საღ გონებაზე მინდა მივუძღვნა ერთ საკითხს პოსტი.. ცოტა დიდი პოსტია, მე მომიტევეთ :user:

შესავლის სახით:

ბავშვობაში ძალიან მიყვა

წყარო 17ის გახდა… ხდება ხოლმე… 23 აგვისტოდან 23 აგვისტომდე ზუსტად ის წელი გავიდა რომლის დროსაც: დავიწყე ბლოგერობა, აზრების გადმოცემა, გავხდი ორჯერ უფრო კონტაქტური, გავიცანი სამჯერ უფრო ბევრი ძაან მაგარი ადამიანი, დავიწყე ტვინის ბურღვა, გადავიპარსე თავი, გავლოთდი, გავგიჟდი, დავინტერესდი ფსიქოლოგიით, მტკიცედ გადავწყვიტე რომ იქნებოდა ასეთი გეიალური ექიმი “მედ. მეც დოქტორი გიორგი წყაროველი” : )), დავწერე ორასამდე [...]