მაღაზიაში სნიკერსს ან ალუმინის ქილაში ჩამოსხმულ კოკა-კოლას როცა ხედავ, შეიძლება თუ არა გაგახსენდეს ომი, ლტოლვილები და წითელი ჯვარი?
ან როცა მათ აგემოვნებ, შეიძლება თუ არა პირში გასული საუკუნის 90-იანი წლების უჟმური გემო ჩაგყვეს?
ერთი წამით დაფიქრდი და გაიხსენე, რა შეიძლება გაგახსენდეს სნიკერსისა და კოკა-კოლას გასინჯვისას, ან სახელის გაგონებისას?
ალბათ, პირველ რიგში ამერიკა, მხიარული რეკლამები, სლოგანები „Always Coca-Cola”, „წაუსნიკერსე“, ტრანსფორმერები, თოვლის ბაბუები, მოჟღარუნე საახალწლო მანქანები, მაკდონალდსი და ა.შ.
ახლავე გეტყვი რა შუაშია ომი, წითელი ჯვარი და ლტოლვილები.
1993 თუ 94 წლის ზამთარი იქნებოდა. ა

ხედავთ რა ბედნიერია ჩემი სამზარეულოს ონკანი ქუთაისში?  ამას შორიდან ვერ გაიგებთ.  ერთხელ მაინც უნდა ჩამოხვიდეთ ქუთაისში და საკუთარი თვალით ნახოთ. თქვენ ვერც კი წარმოიდგენთ ყველა ქუთათურის იმ ბედნიერებასა და საოცარ შეგრძნებებს, საკუთარ ონკანიდან წყლის ჩხრიალის გაგონებისას რომ ეუფლებათ. განა ვის არ უნახავს ონკანიდან დაუნანებლად გადმოღვრილი წყალი? თუმცა, ეს თქვენ თბილისში ბედნიერებას არ განიჭებთ, ნერვსაც კი არ გიტოკებთ. თქვენ შეგიძლიათ გულგრილდ, ხელის სწრაფი მოძრაობით ეს ონკანი წამსვე დაადუმოთ და გადაკეტოთ. ქუთათური კი ამას არასდროს არ იზამს, არა!

-განა შეიძლება ის ონკანი გადაკეტო, საიდანაც წყალი ორ, ან სამ დღეში ერთხელ მოდის?

შენიშვნა: ეს არ არის ჟურნალისტური, დაბალანსებული სტატია. აქ მოცემულია მხოლოდ ის ფაქტები, რაც ქუთაისში, ჩემი ბინის აივნიდან დავინახე და რაც მოგვიანებით ნაცნობებისგან შევიტყვე. არ მირბენია ამ ამბის ოფიციალური, სახელისუფლებო ვერსიის გასაგებად და ა.შ.  ამჯამად ჩემს შვებულებას ქუთაისში ვატარებ და მხოლოდ შორიდან დანახულით დავკმაყოფილდი.

მაშ ასე, ვიწყებ:

9 აგვისტოს, დილით, დაახლოებით 4:30 საათზე ქუჩიდან(ჭავჭავაძის გამზ. ავტოსადგურის მიმდებარე ტერიტორია) შემოსულმა ხმაურმა გამაღვიძა. აივანზე გავედი და  სამოქალაქო ტანასაცმელში გამოწყობილი 30-მდე  კაცი დავინახე, ასევე,  რამდენიმე პლიციელი, პოლიციის მანქანები, ამწე, სატვირთოები და ერთი ს

რა ცუდია რომ ასეთ კადრს ვერასდროს ვერ გადავიღებ. პრინციპში, თეორიულად ამის გაკეთება შესაძლებელია , მაგრამ სხვისთვის ჩვენებას რომ ვერ მოვასწრებ, ამაში უკვე დარწმუნებული ვარ. არადა, რა ლამაზია ეს ოხერი.

ნუცუბიძის პლატო, 2010. Thanks to Photoshop CS3

ზოგჯერ სიტყვებზე მეტს ფოტოები ამბობენ. ახლა სწორედ ეს შემთხვევაა.  ვისწავლოთ საზოგადოებრივი ტრანსპორტით ნორმალური მგაზვრობა, მერე კი ვიკამათოთ მაღალ იდეალებზე, ნატოზე, ევროკავშირზე. დროებით!

გადაღებულია თბილისში, სამარშუტო ხაზი #202

თბილისელების 70%(ცოტა მეტი, ცოტა ნაკლები) პირდაპირი გაგებით  საღორეში ცხოვრობს. თითქმის ერთი თვეა ბინის დაქირავება მინდა და რამდენი საცხოვრებელი მოვინახულე უკვე, სათვალავი ამერია, მოსაწონი კი არცერთი მათგანი არ გამოდგა.  თბილისის ნებისმიერ უბანში ერთოთახიანი ბინის პოვნა 150-200 ლარის ფარქლებში ლამის ოცნებად მექცა. განცხადებების გაზეთში ერთოთახიანი ბინები ბითუმადაა-ფასები  80 ლარიდან იწყება და უსასრულობამდე გრძელდება.  ბინებს, რომლის ფასი 200$-ზე ნაკლებია, საკუთარი, იზოლირებული აბაზანა-ტუალეტი არა აქვთ. როგორც წესი, ჰიგიენური მოხმარების ეს ორი სველი წერტილი(როგორც გამქირავებლები უწოდებენ), რამდენიმე მეზობელთან და თავად ბინის პატრონთან საზია

ევროპის სახლი, რომელიც რამდენიმე კვირის წინ გაიხსნა, 19-20 ივნისს ატარებს ტრენინგს ბლოგერებისთვის, სტუდენტი ჟურნალისტებისა და სახელმწიფო უწყებების თანამშრომლებისთვის. ტრენინგს გაუძღვებიან ბრიტანეთიდან მოწვეული სპეციალისტები. მე ამ პროექტის ხელმძღვანელის, კახა თოლორდავას ასისტენტი ვარ. ჩემს მოვალეობებში შედის პროქეტის ხელმძვანელს შევთავაზო თემები, რაზეც ტრენინგის ჩატარება იქნება საინტერესო.  ასევე, მოვიძიო ჯამში 10-მდე ბლოგერი და ბლოგინგით დაინტერესებული  სტუდენტი ჟურნალისტი.

ტრენინგის შესახებ განცხადება სპეციალურად არ გავავრცელეთ ინტერნეტში, რადგან შემთხვევითი ხალხი არ მოსულიყო(ეს ორგანიზატორების ახირებაა).  ტრენინგში მონაწილეობის მ

ჩაისუნთქეთ!

მივუყვები მე-19 საუკუნის გენიალური პუბლიცისტის, სერგეი მესხის სახელობის ქუჩას… მივდივარ მე-20 საუკუნის ცნობილ პუბლიცისტთან, ელიზბარ ჯაველიძესთან… ვარ 21-ე საუკუნის ჟურნალისტი… მარჯვნიდან მთაწმინდა დამყურებს, მარცხნიდან – ქართლის დედა, თავში უამრავი კითხვა მაქვს, ამაღლებულ თემებზე საუბრის  განწყობით კარზე ზარს ვრეკავ, მაგრამ… როგორც ჩვენი პრეზიდენტი ბრძანებდა, “ვერ მოგართვით”, ანუ “ნურას უკაცრავად!”, სადღაა ამაღლებული განწყობა და თემები…

ამოისუნთქეთ! ეს სიტყვები მე არ დამიწერია. დღეს ვიპოვე ერთ-ერთი ქართული გაზეთის ვებგვერდზე. სტატიის დასაწყისია. ჟურნალ

მგონი, უკვე ყველამ იცით რაც ბოლო დღეებში საქართველოში ხდება: მმკ(მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირი),   სმმ(საქართველოს მართლმადიდებლური მოძრაობა) და საზოგადოების ნაწილი ერთმანეთს დაუპირისპირდა. ლანძღვა, გინება, მუქარა, ცემა-ტყეპა-ეს ყველამ ვნახეთ. ასობით ფოტო-ვიდეო მასალა გავრცელდა ინტერნეტში. საინტერესო ისაა, რომ ამ ყველაფერში რამდენიმე სასულიერო პირიც აქტიურადაა ჩართული.

არ ერიდებიან ისეთ ფრაზებს, როგორიცაა:

“შენი მკვლელი გავხდები!”

“უკანასკნელ ნეირონს მიგასხმევინებ კედელზე!”

“ძირფესვიანად ამგძირკვავთ!”

მომხდარ ამბავზე სტატია უკვე დავწერე და მის ხელმეორედ გადამღერებას ა

როგორც იქნა გავბედე კამერის წინ გამოჩენა. ვიდეოს შინაარსზე კომენტარს არ გავაკეთებ(ტყუილად ვიწვალე ამდენი? ) P.S. მეგრულ-ქუთაისურ-გლდანური კილო არ შეიმჩნიოთ, მალე დავხვეწავ საუბარს

დღეს დილით როგორც კი შევედი ფეისბუქზე , იმწამს ვნახე გვანცა ბაკურაძის, იგივე green-ის იშვიათი პოსტი თავის ბლოგზე. ის მხოლოდ თვეში ერთხელ, ხანდახან ორთვეში ერთხელ წერს პოსტებს. არის ზომიერად ცინიკური, იუმორის გრძნობით აღსავსე, ფერხორციანი(ასევე ზომიერად) დიპლომიანი სარძლო(უკვე).

გვანცა საკუთარ ბლოგზე წერს, რომ დღესდღეობით საჭირო აღარ არის სატელიტური და საკაბელო სერვისით სარგებლობა, რადგან უცხოური არხები თუ საქართველოს შესახებ ამზადებენ მასალას, ქართული არხები მათ რეტრანსლირებას ახდენს. ამ დასკვნამდე გვანცა გუშინ მივიდა, როცა ერთ-ერთი ქართული არხი ჩართო, სადაც CNN-ზე გასული სიუჯეტი  გადიოდა CNN-ის ლოგოს თანხლებით.

ე.ი. გამოვიდა

გუშინ სვითიმ და Singular Group-მა ITV კონფერენციაზე გვიმასპინძლა. ბევრი ისაუბრეს ვიდეო ბლოგინგზე, ინტერნეტ მაუწყებლობაზე და ა.შ. მოკლედ, კონფერენციაზე მოგვიანებით დავწერ media.ge-ს ბლოგზე. ახლა კი გთავაზობთ ვიდეოს, რომელიც კონფერენციის დასასრულს გადავიღე. ვცადე ვიდეოპოსტი ჩამეწერა და დამემონტაჟებინა.  დაგვიანებით მოსული იმედის ჟურნალისტისთვის კონფერენციის მსვლელობა გავითამაშეთ იმედია, ძალიან მაგარი კოშმარი არ გამოვიდა :დ

დღეს მუხათგვერდის ძმათა სასაფლაოზე ვიყავი. შესაბამისად, ფოტოაპარატიც თან მქონდა . ბევრი ”გმირობა” აღვბეჭდე კადრზე, გთავაზობთ საუკეთესოებს.

1.

გლდანი, მე-7 მ/რ-ნი. ნაგვის ყუთი სულ რამდენიმე მეტრში დგას.

2.

ყვითელი ავტობუსი, დიდუბე-მუხათგვერდი. პარკში დევს ბანანის ქერქი, კვერცხის ნაჭუჭები და პასკის ნარჩენები. არა რა, არ ვართ უფასოდ მგზავრობის ღირსი.

3.

IKA-215 ავტობუსის გადასწრებას მარჯვენა მხრიდან ცდილობს. ის ერთადერთი არ ყოფილა.

4.

მანქანიდან მოსროლილი ბოთლი და სიგარეტის კოლოფი

5.

კიდევ...

6.

ეს ბაბუ ფიზიოლოგიურ მოთხოვნილებას მუხათგვერ

ვაგრძელებ თბილისის ქუჩებში გადაღებული ფოტოების გამოქვეყნებას. ქუჩაში ნაგავს რომ ვხედავ მაინცდამაინც დიდი რეაქცია არ მაქვს, თითქოს შევეჩვიე კიდეც. ნაგავზე გადაბიჯებაც არ მიმაჩნია დიდ პრობლემად. სხვაგვარად რომ  იყოს ალბათ, ქუჩები ერთი მემილიარდედით მაინც იქნებოდა სუფთა. გუშიწინ,  ”ბავშვთა სამყაროს” მიმდებარე ტერიტორიაზე ქუჩაში დაგდებული ნახმარ ”კალგოტკას” გადავაწყდი. იმწამს ვიშიშვლე ფოტოაპარატი.  ფოტოების თვალიერებისას სახლში აღმოვაჩინე, რომ ”კალგოტკის” გარდა კადრში კიდევ ათეულობით ნაგვის ნარჩენი იყო მოხვედრილი.  გულისრევის შეგრძება გამიჩნდა. ძირითადად ასე ვარ ხოლმე, ფოტოზე აღბეჭდილ სიბინძურეზე უფრო მძაფრი რეაქცია მაქვს, უფრო მერევა გული იმა

დღეიდან ამ ბლოგზე ძალიან ხშირად ნახავთ ქუჩაში დაგდებული ნაგვის, ტროტუარზე გაჩერებული მანქანების, გადავსებული მიკროავტობუსების, მიწისქვეშა გადასასვლელში მოკუკულის, მოშარდულის, ძირს დაგდებული სიგარეტის ნამწვავების, ნახევრად შეჭმული ხაწაპურის, აალებული ნაგვის, ავტობუსის დამტვრეული სკამების  და კიდევ ბევრი გულისამრევი რაღაცის სურათებს, რომელსაც თითოეული ჩვენგანი აკეთებს ქუჩაში. რა დემოკრატია, რის ევროკავშირი, ნატო, სტაბილურობა და ა.შ. სანამ ამათ მოვითხოვთ, ჯერ საკუთარი სახლის დალაგება და დასუფთავება ვისწავლოთ. ნამდვილად  არ ვაპირებ მორალისტობას, მეც ერთ-ერთი თქვენგანი ვარ და მინდა, ეს ქვეყანა ცოტათი მაინც სუფთა იყოს(პირდაპირი გაგებით, ყოველგვა