"ვისაც არ ახსოვს თავისი წარსული განწირულია იმისთვის რომ თავიდან გაიმეოროს ის!"

და სულ რამდენიმე საათის წინ საკუთარი ისტორიის საფუძვლიანად დამვიწყებელი ერი შეიძლება ითქვას სამართლიანადაც გაიწირა
თან იმდენად ძლიერად რომ დაზუსტებით არ ვიცი ხვალ ჯიბის ფულის მოხსნას მაინც თუ შევძლებ ბანკომატიდან.
ვერ გეტყვით პროფესია მართლა ასე ძირფესვიანად ცვლის ადამიანს თუ პანიკიორი არც არასდროს ვყოფილვარ
ფაქტია რომ როდესაც ჩემი მეზობლები საშვილიშვილოდ დატვირთული ჩემოდნებით კიბეებზე ჩარბოდნენ მე მხოლოდ ერთი აზრი მიტრიალებდა თავში როგორ დამესრულებინა სარჩელის წერა რომელიც საკმაოდ პატივსადები მიზეზით შემაწყვეტინეს: "რა დროს სარჩელია პრეზი

10 საინტერესო და შესაძლოა უცნობი ფაქტი მისტერ ჰოლმსზე

1. ფრაზა - "ელემენტარულია ვატსონ" კონან დოილის არც ერთ რომანში არ არის. ის შერლოკ ჰოლმს ამ წიგნის პირველ ეკრანიზაციაში ათქმევინეს.
2. ჰოლმსს ტელეფონი უკვე 1888 წელს მისი გამოგონებიდან 10 წლის შემდეგ "ჰქონდა"
   უცნაური დამთხვევაა რომ ტელეფონის გამომგონებლის ალექსანდრე ბელის ასისტენტს ტომას ვატსონი ერქვა. =)
   
   
3. ბეიკერ სტრიტის ქუჩაზე 221 ბ სახლი საერთოდ არ არსებობდა. ის მოგვიანებით ააშენეს რომ მასში შერლოკ ჰოლმსის მუზეუმი გაეხსნათ. ამ მისამართზე დღემდე მიდის ათასობით წერილი შერლოკ ჰოლმსის სახელზე, ისინი ცნობილ გამომძიებელს შველას სთხოვენ.
   

• ყველაფერი ჩემი თან დამაქვს!

ძველბერძნული თქმულებით როდესაც სპარსეთის მეფე კირიოსმა დაიკავა იონიის ქალაქი პიენი, ქალაქი დაცარიელდა. ყველა მოქალაქემ დატოვა თავისი საცხოვრებელი ადგილი და თან წაიღო ყველაზე ძვირფასი რაც კი გააჩნდა.
გასაქცევად მომზადებული ხალხი ერთმანეთს ეკითხებოდა თუ რა მიჰქონდა თან მათ კითხვებზე პასუხი კი შემდგომში ფრთიან ფრაზად იქცა -ყველაფერი ჩემი თან დამაქვს!
ალბათ აქედან მოდის დღევანდელი ფრთიანი ფრაზაც-რაც შენია შენია :D

იმჟამად პიენში ცხოვრობდა შვიდი ბრძენიდან ერთ-ერთი ბიანტი
როდესც მას კითხეს რა მიჰქონდა თან მან უპასუხ:ა
სულიერი ფასეულობა-ცოდნა, მატერიალური-არაფერი

=)

დრო იყო. ზაფხულის დასასრული.
შებინდებისას
საეჭვოდ მარტოდ დარჩენილი ავუყევი ასევე საეჭვოდ მარტოდ დარჩენილ ჩაბნელებულ ქუჩას
და ამ ნაცნობ ქუჩაზე მეათესედ ამავალს ორი ლანდი დავლანდე სიბნელეში
ჩახუტებეულები
მეცნო ეს ჩახუტება, ეს ქუჩაც, ეს საღამოც
თუმცა ამას ვინ ჩივის ბიჭი არ მეცნოს მთავარია
ის რომ იყოს რა იქნება?
იქნება რომ რამე - წესით არაფერი, ყველაფერი ხომ ძალიან დიდი ხნის წინ დასრულდა.
ავდივარ და ვფიქრობ გამოვედი სიგიჟეების ჩადენის ასაკიდან თუ ჯერ კიდევ შეიძლება?
თუმცას სიგიჟეს რათ უნდა ასაკი?


ერთი ტირის და მეორე ამშვიდებს
და ამ ტირილ-დამშვიდებაში, ისე არიან გართულები

ყოველთვის როცა ახალ ბლოგს ვიპოვი და იქ რაიმე კარგ პოსტს წავიკითხავ პირველი კითხვა რომელიც მიჩნდება არის "ვინ არის ბლოგის ავტორი?" და ყოველ კუთხე-კუნჭულში ისე მოურიდებლად ვიწყებ ავტორის ძებნას როგორც სახლში დაუკითხავად შესული სტუმარი მასპინძლის..



რაც უფრო დიდ ხანს დაიმალება მასპინძელი მით უფრო კარგია,,. იდუმალების შეგრძნებას ამძაფრებს, მაგრამ გადაჭარბებით არაფერია კარგი, დიდხანს ლოდინიც არ მიყვარს, ასე რომ შესაძლებელია ისევე თავხედურად გავიჯახუნო კარი, როგორც შევაღე


.... და გამახსენდა რომ არც ჩემს ბლოგზე წერია რამე ისეთი, რომელიც პასუხს გასცემდა კითხვას ვინ არის ბლოგის ავტორი?

ვინაიდან ამ ფილმის უნახაობა ბლოგოსფეროში უკვე დიდ სირცხვილად იქნა გამოცხადებული
მეც გადავწყვიტე მისთვის მეყურებინა მხოლოდ ერთი მიზეზით - ფილმის მთავარ გმირ ბლოგერში დამენახა ჩემი თავი ( რაც არასდროს გამომდის ფილმის ყურებისას)

მსგავსება N 1

საზოგადოება - პირობითად "მეგობრები", რომელთაც რეალურად სულ არ აინტერესებ და იქ მხოლოდ იმიტომ ხარ რომ მათი თავბრუდამხვევი წარმატების მოზიარე გახდე.
აღნიშნული სცენა ჩემს ცხოვრებაში მეორდებოდა მანამ სანამ არ ვისწავლიდი ძალიან ზრდილობიანად უარის თქმას ყოველ ასეთ შეკრებაზე და იმ ხალხთან ურთიერთობას რომელიც მხოლოდ მე მომწონს.




მსგავსება N 2

" ჩემი უკანასკნელი გატაცება პლაგიატიზმის აღმოჩენაში მდგომარეობს..."

თუ თქვენ ჩემსავით სიგიჟემდე მოგწონთ ექიმი ჰაუსი. დაფიქრდით, ეს იმის გამო ხომ არ ხდება რომ თავის დროზე სიგიჟემდე მოგწონდათ შერლოკ ჰოლმსი?


აღმოჩნდა რომ ინტერნეტში ამ თემაზე უკვე უმსჯელიათ
და ჰაუსის და ჰოლმსის მსგავსების ბევრი მიზეზიც ჩამოუწრიათ
აი რამდენიმე მათგანი

შერლოკ ჰოლმსი/Sherlock Holmes


1. შეეძლო ერთი შეხედვით გამოეტეხა დამნაშავე და გაეხსნა პრაქტიკულად გაუხსნელი საქმე
2.მისი გვარი ჟღერს როგორც სახლი (holmes -home, )
3.დამოკიდებული იყო კოკაინზე, ეს მოწყენილობის დაძლევაშ

" ქალაქში პირველი ჯინსები ჩვენ გვეცვა"
დათო ტურაშვილი -"ჯინსების თაობა"

"ჩაწიხლული და წამხდარი ახალგაზრდობა უკვე თავისუფალი და დემოკრატიული სამყაროს წესებით ცხოვრობს ... ჩვენს ენაზე ეს ნიშნავს გრიალსა და დროს ტარებას არა მხოლოდ აქ, ამ "დამპალ თბილისში", არამედ უცხოეთშიც, ძირითადად უცხოეთში, ნებისმიერ ქვეყანაში რაზეც ადრე ვერც კი ვიოცნებებდით"
ოთარ ჭილაძე -"გოდორი"

საინტერესოა რა უფრო დიდი გმირობაა - 70 წელი ითმინო მონობა, თუ პირველივე შემხვედრ თვითფრინავს მოახტე და უკეთესი ქვეყნის საძებრად წახვიდე ?


ჩვენ გმირებად მეორენი გამოვაცხადეთ, შემდეგ ამ გმირებს გვერდით

დრო დადგა ასეთი ერთი ხელით ადნაკლასნიკს უნდა აგინებდე და მეორეთი ფეისბუქზე უნდა აქტიურობდე :D

სათაურში მოყვანილი კითხვა ცოტა დაგვიანებულია. მე უკვე დავრეგისტრირდი იქ

დიახ, არ მიყვარს სოციალური ქსელები, მაგრამ არსებობს ასეთი ცნობილი პრინციპი

"თუ ყველა დარბის, დაუყოვნებლივ ჩაები მარათონში, რისთვის დარბიან ამის გარკვევას ყოველთვის მოასწრებ!"

ყველაფერს გავეცანი რაც კი ქართულ ინტერნეტში ფესიბუქის საჭიროებაზე მოიპოვებოდა.

წავიკითხე 10, 15 , 23 მიზეზი მისი საჭიროებისა

თუმცა ჯერ ვერც ის გავარკვიე რატომ დარბიან და ვერც ის საით გარბიან.


და სანამ თქვენ მიპასუხებდეთ

"კარგი ამბავი: 50 წლის შემდეგ თქვენ დაზღვეული იქნებით უბედური შემთხვევისაგან, მოულოდნელი ავადმყოფობისგან, ღალატისგან
ცუდი ამბავი: აბსოლიტურად აღარ გექნებათ არაფერი პირადი " - ამონარიდი ფილმიდან "სამყარო 50 წლის შემდეგ."

მოკლედ ერთი საინტერესო საიტი აღმოვაჩინე ცოტა ხნის წინ
და ამ ცოტა ხნის მანძილზე ბევრი ვიფიქრე გამეზირებინა ის თქვენთვის თუ არა.
ბოლოს გადავწყვიტე მაინც გამეზიარებინა რაც არ უნდა რეკლამაში ჩამეთვალოს დარწმუნებული ვარ უამრავი ადამიანის ცნობისმოყვარეობას დავაკმაყოფილებ.

მოხმარების წესი უმარტივესია
შედიხართ, რეგისტრირდებით, იწერთ პროგრამას, შემდეგ ამ პროგრამას წერთ სასურველ ტელეფონში და

"თუთიყუში მხოლოდ მოლაპარაკე არ არის… არსებობენ მწერალი თუთიყუშებიც. " - ემილ კროტკი

"როცა ვხედავთ, რომ ჩვენს აზრებს იპარავენ, ყვირილის ატეხვამდე უნდა დავფიქრდეთ — მართლა ჩვენია თუ არა ეს აზრი." - ანატოლ ფრანსი



- (მინუსები)

-სათაური - ნუთუ არ დამთავრდა საქართველოში ვანკას, ნანკა, ნინკასა და ნუნკას შოუების ეპოქა, ნუთუ ვერ ხვდებიან რომ ეს უკვე ზედმეტად ბანალურია.
- წამყვანი - ერთ-ერთ ბლოგზე წავიკითხე ნუთუ იმდენი ჭკუა არ ყოფნით ეს ახლად ნამშობიარები ქალი რომ არ ატრიალონ სტუდიაშიო. მე რომ ვინმე მკითხავდეს აზრს - წამყვანი ჩაცმულობიან-ვარცხნილობიან-მანიკურიან-პედიკურიანად შესაცვლელია.
- მონოლოგი

"ნუ მოგერიდებათ მიყურეთ! მითუმეტეს რომ თქვენი მეზობელიც მე მიყურებს,ჰოდა, მოგეცათ საჭორაო თემა"(c) შორენა ბეგაშვილი

რადგან ჭორაობის უფლება ასე ოფიციალურად იქნა დელეგირებული მოდით განვიხილოთ გადაცემა "ღამე შორენასთან" რომლის ნახვაც ყოველ შაბათს ღამის 12 საათზე იმედის ეთერში შეგიძლიათ.

წამყვანით დავიწყოთ

ფლეიბოის პრიალა ფურცლებიდან მისი ტვ-ში გამოჩენა პირველი არხის პროექტ "კაბარეს" უკავშირდება, როცა სცენარისტებმა გადაწყვიტეს რომ ყელში ამოსული "კალანდაძე-ქვრივიშვილი-კახიანის ტანდემი ახალი სისხლით გაეხალისებინათ.

შემდეგ იყო - "ყველაფერი კარგად იქნება" სადაც მისი სპონტანური "ვაიმე როგორ ცხელა" გახდა იყო

ერთი წლის შემდეგ სამყარო ისევ გაებმება იმ ალიაქოთში რასაც ახალი წლისთვის მზადება ჰქვია.
შესაბამისად საქართველოშიც

• --> როგორც 5 წლის წინათ აღლუმისთვის ყველაფერი მწვანედ გადაღებეს და რესპუბლიკის მოედანზე ჩაატარეს, ახლაც ყველა მოძრავ თუ უძრავ ობიექტს გაანათებენ და ზედ წვიმებს ჩამოკიდებენ
• --> ვინც კი ოდესმე პირველ სტერეოზე გამოჩენილა ყველას რესპუბლიკის მოედანზე უყრიან თავს და დაიწყება ის რასაც ჩვენ საახალწლო კონცერტს ვეძახით.
• -->მანამდე ამ ყველაფერს ისე გააპიარებენ რომ ყველაზე მიყრუებული პროვინციის ბინადარსაც მოუნდება დედაქალაქის სტუმრობა.
• --> კონცერტზე მისული ხალხი კი საბოლოოდ დარწმუნდე

"თმაზე გაკთებული სამაგრით შეგიძლია სრულად იმსჯელო ადამიანზე"სილამაზის სალონშიგაგებული ფრაზეოლოგიიდან

რაც თმის სამაგრებს შეეხება, საერთოდ არ ვხმარობ. ჩემი გაგებით თმა გაშლილი უნდა იყოს, თუნდაც გაწეწილი. ეს ჯობია თმაზე უაზროდ, უშინაარსოდ და უფორმოდ გაბნეულ ზიზილ-პიპილოებს. თუმცაღა აქსესუარებს რაღა თქმა უნდა გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს.
ჩემი 3 აქსესუარი, რომლის გარეშეც შეიძლება ითქვას მიჭირს სახლის დატოვება:

1. საყურე - პირველად ჩემს ყურზე 12 წლის წინ აქანქარდა. ახლა ვხვდები რომ ზედმეტად მეტიჩარა ბავშვი ვიყავი. არ მაქვს საყვარელი საყურე, ყველა რაც მაქვს ერთნაირად საყვარელია. ჩემი კოლექციიდან ჩემს მიერ შეძენილი საყუ