პოსტი ეძღვნება ყველა დახამებულ ბიჭს

გრძელი, სწორი და შოკოლადისფრად დაზაგრული ფეხები ლამპიონის შუქზე მაცდურად ელავენ, შოკოლადისფერივე მოკლე შორტი კიდევ უფრო მიმზიდველს ხდის ასევე შოკოლადისფერ ღია სანდლებს.

ქუჩა ცარიელია და მხოლოდ ლამპიონები ანათებს, ერთ მხარეს მთელ ჩაყოლებაზე თეატრის შენობაა მეორე მხარეს კი – ლამაზი სკვერი.

სულ 50 მეტრში ქალაქის ხმაური იწყება, – ახალგაზრდების თავშეყრის ადგილი. გოგონაც იქით მიიჩქარის.

სიჩქარეში თმა მთლად გაეწეწა და მხრებზე შავ აღელვებულ ტალღებად ჩამოეყარა, ფეხს აუჩქარა – ერთი სული აქვს სანამ საყვარელ თვალებს შეეგებება დ

რატომ მინდება ხოლმე წერა მაშინ, როცა ტკივილამდე მენატრები?

რატომ მინდება ხოლმე გავუზიარო სხვას რას ვგრძნობ მე?

ამ ბოლო დროს გრძნობების გამჟღავნების, უბრალოდ რომ ვთქვა, უკვე მიტყდება : თავის დროზე იმდენი ვწერე, რომ უკვე მგონია თავს ვაბეზრებ ხალხს ჩემი ზედმეტად იდეალური ურთიერთობით.

ასეა მართლა?

მართლა მაინტერესებს: როცა თავად არ გიმართლებს სიყვარულში, ნორმალურად მიგაჩნიათ, რომ შეგშურდეს და შურის გამო თვითონ ადამიანიც ვეღარ აიტანო, ვინც თავის ბედნიერებაზე ყვება?

ან იქნებ, შური არაფერ შუაშია და უბრალოდ მომაბეზრებელია?

საერთოდაც, სად გაგყავთ ზღვარი მოსაბეზრებელს, ასატანსა და მისა

რატომღაც, ამ პოსტში არ მინდა ზაფხულის გახსენება, თან არც ფოტოების დართვას ვაპირებ – მკაცრ face-კონტროლს ვერ გაივლის ვიცი : D გადავწყვიტე, ყველაფერი აღარ დავდო.

ჰოდა, უკვე მესამე დღეა ჩამოვედი, მეღირსა როგორც იქნა. ბოლო დღეები უკვე საშინლად მინდოდა სახლში.

რა მივიღე ამ ზაფხულისგან?

• რაღაც-რაღაცებში გავერკვიე. ახალი რაღაცები გავიგე და სიმაღლეში 3სმ გავიზარდე. მართლა კი არა, უბრალოდ ცოდნა-გამოცდილება მომემატა .

მეორე დღესვე busy-day მოვიწყვე, რომელიც საღამოს უკვე enjoy-day-ში გადამივიდა.

• გუშინ ახალი შორტი და სანდლები ვიყიდე, ორივე ყავისფერია და ერთმანეთს უხდება

გიორგი ჭუმბრიძე - სახელი , რომელიც სამუდამოდ დარჩება ჩემს მეხსიერებაში.

მარიამობის დღეს 20 წლის ბიჭს შიგ გულში ჩარტყმულმა მაკრატელმა მოუსწრაფა სიცოცხლე. მხოლოდ დღეს შევიტყვე ეს ამბავი, კარგა ხანი ტელეფონში გაჩუმებული ვიყავი, სიტყვე ვეღარ დავძარი.

თავიდან, ლაპარაკზევე შევატყვე თამთას, რომ ვერ იყო კარგად, ცუდ ხასიათზე ვარო- მითხრა. თითქმის ჩუმად იყო. მერე კი მიზეზიც გამიმხილა.

ღმერთმა გაანათლოს ცათა სასუფეველში ახლად შესვენებული გიორგის სული .

ვერ ვიჯერებ, რომ ცოცხალი აღარ არის … დედისერთა ბიჭი, 1 წელიც არ გასულა მამა დაეღუპა და ეხლა თვითონ … არადა , ჯერ ეხლა იწყებდა ცხოვრების გემოს გაგებას &#

გამარჯობა თ-ს გარეშე !

გადავეჩვიე უკვე პოსტების წერას. უბრალოდ, ჩამოვედი.

ყველა მომენატრეთ, ერთი სული მაქვს როდის გნახავთ, ჩაგეხუთებით და მოგესიყვარულებითთქო არ მოგატყუებთ : D

მაგრამ საყვარელი ბლოგერები მართლა მომაკლდით )) იმდენად, რომ შეკრებაზეც წამოვალ : D გაჩუქებთ ჩემ ძვირფას დროს : D

არა, ზაფხულს არ გავუენამწარებივარ, უბრალოდ, უბრალოდ სიტყვები აღარ მყოფნის , არადა მისალმებაც საჭიროა .

მას აშე : უჭუკლესი ჭუკლი ბლოგზეა !

P.S.  ან და სერჟ გოლონების “ანჟელიკას” კითხვა დავიწყე, სანამ “მაღლივი დამეწყება” დროს გავიყვან. ფილმები ვიცი, მაგრამ წიგნად წაგიკითხავთ? როგორია? კაკ ვსეგ

რა გემრიელი ყოფილა ჩახუტებული ტირილი.

რა გემრიელია მარილიანი მიწის თხილიც …

მწარეა, მაგრამ ტონუსს ამაღლებსო, – ამბობენ წიწაკაზე .

მწარეა განშორებაც და დასაწყისშივე გაამყარა მოლოდინი …

დღის განმავლობაში გვერდით მყავდა და ვერ ვგრძნობდი მინი-დასასრულს, მაგრამ ბოლოს …

ძნელი იყო , მაგრამ გამოვიგლოვე , გულის ამოჯდომამდე ვიტირე , მერე უკვე გამოვიგლოვე, დამამშვიდა სიტყვებითაც …

დავწყნარდი და ბოლოს თვითონ დაჭირდა დაწყნარება …

მიყვარხარ, აჩო !

პ.ს. ხვალ სოფელში მივდივარ, მშვიდობით, ბლოგო!

პ.პ.ს. გემრიელი ყოფილა მარილიანი ცრემლებიც R

ყველა კაცს ეტყობა ქალის ხელი, ვინც მის ცხოვრებაში ყოფილა. გინდა არ გინდა ეს სიმათლეა და ამაში “Sweet November”-ის ყურების მერე კიდევ უფრო დავრწმუნდი .

ამ სტატიას მე რომ არ ვწერდე და კრიტიკოსის თვალით ვკითხულობდე, ვიტყოდი : ” რა იცი, ყველა კაცი შენ ხომ არ გაგიცვნიათქო…”

-ჰო, არ გამიცვნია, მაგრამ შეუძლებელია შენ სულში , შენ ტვინსა და გონებაში არ დაილექოს ის, რაც ოდესმე მომხდარა და რასაც სუსტი სქესი ქვია.

აქ ვიცი აჩო შემეკამათება : – ” რა მნიშნველობა აქვს ვინ ან რა იყო, მთავარია მას რა ადგილი ქონდა კაცის ცხოვრებაშიო” . ხო ასეა აჩო, ამ აზრზე ხარ ხო?

Alanis%20Morisette%20-%20One.mp3

კიდე რისი დროა? მმმ , ნეტა, რას იტყოდნენ ამ დროს უსაქმური კაცები …
კაცები : ) ფართო მცნებაა : D
დიდი ხანია კაცები ორად გავყავი : შენ და ისინი ; ) გირჩევ შენ და ვუარყოფ მათ. [ მე კი ვისაც ვუარყოფ არასოდეს, არასოდეს ვუბრუნდები ]
შეგეშინდა? მოიცა, დავფიქრდები … მეც მეშინია .
დავფიქრდი . ა, თურმე ფიქრისც შემძლებია , - მიკბენს შურიანი ))
ფიქრი კი, სხვა რამე- არა . რა სხვა რამე? ყველაფერი, რაც უნდა შემეძლოს.
ხოდა, მე ჟანეტი მიყვარს, ჩემი ჟანეტი, ჩემი ფრანგი გოგო ♥
კიდე რა მიყვარს? კიდე ცაში ღრუბლებზე სირბილი და ტბაში ბანაობა მიყვარს. : ))
გაგიკვირ

search term-ებს გადავხედე და მივხვდი, დღეს-დღეისობით მამაკაცებს ვერ აქვთ საქმე კარგად . ეჭვი ჯერ კიდევ ამ პოსტის დროს გამიჩნდა, მაგრამ დღეს საბოლოოდ დავრწმუნდი .

გაგიჩნდათ პროტესტის გრძნობა ბიჭებს?

მაშინ ამ თერმებს გადახედეთ და მიხვდები რაზე მაქვს ლაპარაკი .

ვარ მამაკაცი მაქვს დიდი მკერდი

ვნახე, და მეთქი ოოოო : )) ზომა გენაცვალე? : ))) 3? ა, არა 4? 2 წუთი მოიცადე,ლამზირასთან არის ეგ ზომა და მოგიტან : D ოღონდ გასახდელი 50 თეთრი ღირს : D

წამხდარი შთაბეჭდილება კაცებზე ცოტა ამ ფრაზებმა დამიბრუნა, ისევ შერჩენიათ რაღაც მამაკაცუდი : D მაგრამ ჩემთან რატომ სერჩავენ ამას ვერ მი

მე არსად წავსულვარ, მე შენში ვარ, შენ ჩემ გარეშე ვერ არსებობ, ვერც ვერასდროს იარსებ.

ის დრო, როცა ჩემ გარეშე იყავი, შენ გეგონა არსებობდი, სინამდვილეში ძალებს იკრებდი და ადამიანობას, კაცობას იმატებდი ჩემთან შესახვედრად, ცოდნას აგროვებდი ჩემს გასაბედნიერებლად.

შენ მე გიყვარვარ და მე და შენ ერთად მარადისობას ვქმნით, ერთმანეთზე გადაჯაჭვული ორი მოხეტიალე სული, ორი მიმზიდველი სხეული.

დრო დააფასებს როცა მარდისობას შევუერთდებით ჩვენ ყოფნას დედამიწაზე, ჩვენ ყველაფერს ვაკეთებთ ერთმანეთისთვის, მე შენ ცხოვრებას გილამაზებ, როგორც შენ მე . შენთვის ყველაფერს გავაკეთებ, მეეჭვება შენ რასაც მიკეთებ იმ

ხანდახან მუზა მეწვევა ხოლმე და დელიკატესის რა ვთქვა, მაგრამ ელემენტარული ბოსტნეულისგან უგემრიელეს რაღაცებს ვამზადებ .

შემადგენლობა : კარტოფილი, 5 ყაბაყი, 10 პამიდორი, 3 სტაფილო, 3-4 ხახვი, 5 ნივრის კბილი, ზეთი და მარილი , თითო კონა ქინძი და ოხრახუში .

• კარტოფილი დავჭერი გრძელ ნაჭრებად, როგორც შეწვის დროს, ჩავყარე პატარა ქვაბში და დავფარე წყლით. შემოვდგი მოსახარშად.

• ნელ-ნელა სანამ ის ადუღდებოდა ტაფაზე დავყარე დაჭრილი და მარილმოყრილი ყაბაყი და კარგად მოვშუშე. (ზეთი ! : D ) .

• ცოტა რომ მოიშუშა გრძლად დაჭრილი, “მოსრესილი” ხახვი და

პაემანზე შეყვარებული ველოთი რომ დაგადგეს როგორია ? ვტესტავთ აჩოს რეაქციას ვსო, გავედი ))

დავიწერე სტატუსად და გავედი … მას მერე ვიცი ბევრი ელოდებით სურათ-ვიდეოიან პოსტს.

ხოდა, იხილეთ ჩემი არა მარტო კულინარული, არამედ “ვულკანიზაციური” , “სანტეხნიკური” თუ “ველოსიპედისტური” ნიჭი.

მოკლედ: ამბავი ესე იმისა, თუ როგორ გავისეირნეთ პარკში ველოთი . ეს პარკი უკვე გაგაცანით “მწვანე პოსტი პარკზე, ჰორიზონტალური წყვილები და ჩემი ველოსიპედი + ვიდეო/სურათები” ამ პოსტში და ბევრი უბრალოდ აღფრთოვანდა სიმწვანით …

ვიდეოს ბოლოს ბონუ

მძიმე აღმოვჩნდი, ვერ გამიძლო მე სუსტმა მხარმა,
აუტანელად იძრცვებოდა სული ვნებებით,
აღარ მაქვს ძალა შევერკინო გრძნობების ნაკადს
და დასაბამი ჩემს წიაღში მივცე სვენებით.
იღლება გული, ვეღარ უძლებს მოწოლილ დარდებს
ჩემ სასთუმალთან ძველი ჩიტი საკმეველს აკმევს.
არ შეიცვლები! წარსულს გაყვა ზმანება ავის?!
მოიცა, შესდექ, არ ჩააგო ნაწრთობი ხმალი!
შენ აღარ მოხვალ, არც მე დავრჩი ხელით უხლები
და სათითაოდ ცრუ ცხოვრებამ დამრია ხელი,
ჩვენი ბრალია, ყველა ცოდვა ჩვენ მხრებზე გვაწევს
ჩვენვე მოვკალით ის, თუ რასაც უმღერდნენ ასე.
უკვე გათენდა, აღარა ჩანს ვარსკვლავი ერთი
და ორღობეში გასრი

ლიტერატორს თაგუნია გამოეპარა ჩემთან . მე ხომ ძალიან მიყვარს დავრდომილთა შეფარება და ამიტომ, მეც დავწერ პოსტს “რაც ძალიან მიყვარს ” .

პ.ს. რადგანაც ვწერ “რაც” ძალიან მიყვარს იმაზე, “ვინც”-ებს არ გამოვურევ ))

პირველი : კომფორტი მიყვარს . კომფორტი ყველგან . შეგიძლიათ აფსოლიტურად ყველაფერი იგულისხმოთ ამაში : დალაგებულ-დაბწკრიალებული სახლიდან დაწყებული, თითზე ახალწასმული ლაქით დამთავრებული .

კომფორტია ჩემთვის თუნდაც ის, რომ ზღვაზე ახალი და ჭკუა რომ მეკეტებოდეს ისეთი კუპალნიკით გავიდე.

ერთი სიტყვით, შეყვარებული ვარ კმაყოფილებაზე .

მეორე : მიყვარს სიზარმაცის და საქმ

სულ ცოტა მინდა ხოლმე ბედნიერებისათვის .

სულ ცოტა მინდა უბედურებისათვის.

საშინელი ხასიათი მაქვს, მსუბუქი და მძიმე ერთდროულად .

აი, ახლაც, მშვენიერი დღე მქონდა, მხიარული და ადრენალინით სავსე , მაგრამ ერთმა დეტალმა ყველაფერი წყალში ჩაყარა, – კარგის გახსენებაც აღარ მინდა და ცუდსაც ვერ ვივიწყებ.

გგონია აჩოსთან ვიჩხუბე? არა, აჩო არაფერ შუაშია . დღეს დილიდან ქალაქში დავბოდიალობთ, საღამოს მთაწმინდაზე ვიყავით ასულები ტატოსთან ერთად.

ტატო აჩოს ნათესავია, გუშინ ჩამოვიდა საფრანგეთიდან. რა ლამაზი ენა ყოფილა ფრანგული, პირველად გავიგონე რეალში ასე წყალივით ლაპარაკი . (მეორე მშობლიური ენაა) მეც მინდა სწა