სამწუხაროდ,  ყველანი ვიღაცის შვილები ვართ. ვინმეს ძეობა და ასულობაც სამწუხაროა.  სამწუხაროა ეს კუთვნილება და კლიშე, რომესაც გვარით ვატარებთ.  ჩვენ ამის გარეშეც ვართ ის, ვინც ვართ და ამ გვარით მაინც ვერ ვიქნებით ის, ვინც არ ვართ. არ აქვს მნიშვნელობა ვისი გენეტიკური მახასიათებლებია ჩემი უჯრედების ბირთვებში. მე მაინც ცალკე ტიპი ვარ, არც არავის ძე,  არც არავის ასული.

ჩამომართვით ეს გვარი, სახელი და  დამნომრეთ, უბრალოდ ვიქნები მერამდენეღაცა ახალშობილი, რომელიც თავისით დაირქმევს სახელს.

არც მთლად ისეთი, როგორსაც ავტორი გეგმავდა, თუმცაღა, საკმაოდ კანონზომიერი.

ჯერ ამათ გადახედეთ.

ამონარიედბი მოთხრობიდან, რომელსაც არ ეღირსა დასრულება…

ამონარიდი I;

ამონარიდი II;

ამონარიდი III;

ამონარიდი IV;

ამონარიდი V;

ამონარიდი VI;

ამონარიდი VII – რომელმაც თქვენში განსაკუთრებული სიმპათია დაიმსახურა…

ამონარიდი VIII;

ამონარიდი IX;

როცა ღამე გვიანობამდე ვერ ვიძინებ, ამას აქვს თავისი მიზეზი. ე.ი. აზრები მსტუმრობენ და რაიმე უნდა შევქმნა. მერე რა, რომ საბაბი 2 თუ 3 ჭიქა ყავაა. აი, სწორედ ახლა, 5:25-ს რომ უჩვენებს ჩემი დებილური

ინტერნეტში მორიგი სერფინგის დროს გადავაწყდი რამდენიმე ფრაზას, რომელიც მომეწონა და მინდა თქვენც გაგიზიაროთ

1. თუ ცაში ვარსკვლავი ვერ გახდები, სახლში ნათურა მაინც იყავი..

2. ღმერთო დამეხმარე რომ გავხდე ათეისტი..

3. დავინახე თუ არა – მივხვდი, რომ “დევიღუპე”.. 

4. სჯობს სწრაფად დაიწვა ვიდრე ნელნელა ჩაქრე..

5. ლოდინმა დაგღალა? წარმოიდგინე, რამდენად აუტანელი იქნებოდა, არაფერს რომ არ ელოდე

6. არასოდეს გაეკიდო კაცს და ტრანსპორტს, რადგან შემდეგი აუცილებლად მოვა..

7. მინდა ცხოვრებას ბნელ თვალებში თითი ვატაკო..

8. მანამდე მაინც დავრჩეთ ადამიანებად, ვიდრე მეცნიერება

ურთიერთობები რაღაც სიჩქარით ვითარდება. არსებობს ემოციაც, რომელიც შენგან დამოუკიდებლად იცვლება, მძაფრდება, ან იკლებს, მოკლედ, ისიც  თავისი სიჩქარით მიდი-მოდის. ამ სიჩქარით უნდა აყვე ურთიერთობას. სულ უნდა უყურო ემოციის “სპიდომეტრს” და მასზე მეტად არ აჩქარდე. ეს იგივეა, მოძრავი მანქანიდან გადმოხვიდე და მასზე სწრაფად იარო. ბოლოს მაინც გადაგივლის ეს მანქანა,  ემოცია, რომელსაც მოქმედებამ დაასწრო და დაუბადებლად მოკლა.

Alamo Square, San Francisco.

ეს ფოტო რომ დავინახე, მივხვდი, რატომაც…

ყველაფერია, რაც მე მინდა… სიძველეც, ვინტაჟიც, მოდერნიც…

სიშმაგე და სიმშვიდე თითქოს გაწონასწორებულია. იმდენია საინტერესო. სან ფრანცისკო არ ჰგავს ნიუ იორკს თავისი გიჟი რიტმით. ის მხოლოდ სექსის (პირველად ვწერ ამ სიტყვას ბლოგზე და ვნახოთ, რამდენად გაზრდის სერჩების რაოდენობა მნახველებს… : ))) ) ქალაქია (გაიხსენეთ სერიალი სექსი დიდ ქალაქში)…

პირველი კი სრულყოფილების კულიმინაციაა. ახალისა და ძველის ნაზავია… თან არც თუ ისე ურიგო

მაშასადამე მე ვსუნთქავ და ეგეთი მარაზმები არ გვინდა ახლა… მაგრამ მე მართლა მიყვარს!

ჩემი მუსიკა მიყვარს. მეგობრები, რომლებიც სიცოხლეს მირჩევნია! ჩემი პატარა დაიკო, რომელიც დედამ-თილთან შეგუებას აქედანვე მაჩვევს. მშობლები, რომლებიც უკვე აღარც მებუზღუნებიან, გვიანობდმდე კომპიუტერთან ნუ ზიხარო.

მე ჩემი უნიც მიყვარს (ბლოგერების მიერ ასე გათათხული) და გამოცდებზეც მაფანატებს. როცა გამოცდა არ მაქვს, აბსტინენცია (უვიცთათვის “ლომკა”) მემართება.

ესეც ჩვენ, არასრული შემადგენლობით... ფოტო ახლო წარსულიდან...

მიყვარს დაჩი, რომელიც იმიტომ მოხვდა ამ პოსტში, რომ ახლა მომწერა სკაიპში და გამახსენდა:

კვნესა იგივე წუწუნია, ოღონდ საპატიო მიზეზის გამო”  (C) ერთი ბიჭის ფსევდო-ბრძნული აზრებიდან.

ბევრი საპატიო მიზეზი მაქვს იმისათვის, რომ ყოველგვარი სინდისის ქეჯნის გარეშე კვნესა, დავიწყო, თუმცა თავი ხელში ამყავს.  ისე კარგა ხანია, პირადზე არ დამიწერია. მოკლედ, ორი სახლი , მაქვს დღის  ერთ ნახევარს ერთ სახლში ვატარებ, მეორე  და დროის უმეტეს ნაწილს ინტერნეტკაფეში, გვიანობამდე ვზივარ, ვმეცადინეობ, პერიოდულად facebooks-სა და  Twitter-შიც შევიხედავ ხოლმე და გადის დრო. ღამის 2 საათზე დავაწვები ზემოთხსენებული სახლისაკენ და ვიძინებ. ორშაბათს ბოლო გამოცდა მაქვს და ამ   ტანჯვა-წამებასაც დაესმება წერტილი. დიდი იმედი მაქვს,

წარსული და მომავალი

ეს სურათი იტალიის ნაკრების ფან-კლუბის ფეისბუქის გვერდზე ვნახე… ამავე სათაურით და ერთი მარტივი კითხვა გამიჩნდა…

Where The ფუცკ Is აწმყო? ბლინებს ამზადებს???

ზოგადად, დაკვირვების უნარი კარგად განვითარებული არ მაქვს. რაც ცუდია, ჩემი პროფესიისათვის. ალბათ პრობლემა ის გახავთ, რომ თვალებში კარგად ვერ ვიყურები… მაგრამ, ერთი მაგარი რამ მაქვს დამუღამებული.

საზოგადოებრივი ტრანსპორტი ჰოლანდიაში, ამსტერდამში...

სამარშრუტო ტაქსში რომ ავდივარ, ყოველთვის მზიან ადგილას ვჯდები. არ გეგონოთ, ზაფხულშიც მზეს ვხამდები. არამც და არამც. არც ის გეგონოთ, სხვაგან ადგილი არაა თავისუფალი ნუ ხანდახან, ეგრეც ხდება… ადიხარ და…

მაგრამ, სხვაგან რომც იყოს, მაინც იქეთკენ ვეშურები…

და რატომ…

გასცდება თუ არა ჩემს სახლს სამარშრუტო ტაქსი, 180 გრადუსით ახდენს შემობრუნე

ახლა ამაზე არ უნდა ვცდებოდე. ხვალისათვის 15 გვერდიანი რეფერატი მაქვს ჩასაბარებელი, რომლის მხოლოდ 6 გვერდი მაქვს ჯერ დაწერილი… აქედან ერთი სატიტულო ფურცელია და მეორე გეგმა… შესაბამისად…

თუმცაღა, ერთი კითხვა გამიჩნდა… და ვიცი, მერე დამავიწყდება…

სად იყავი აქამდე?

რამდენიმე წლის წინ… დაახლობით…

მანამ, სანამ კიდევ მჯეროდა სიყვარულის და თეთრ რაშზე ამხედრებული პრინცის… 

ახლა, თეთრ პრინცზე ამხედრებული რაშების უფრო ადვილად მჯერა…

მიუხედავად იმისა, რომ ზღაპრებს ისევ ვკითხულობ, მათში უკვე სხვანაირ სიბრძნეს ვპოულობ.

გრძელი არაკივითაა

მე არ ვარ ადამიანი, რომელიც სახლხოდ რაიმე ტკბილს გეტყვის. ჩემი მწარე/მჟავე/მლაშე ყველაზე დიდი გამოვლინებაა ჩემი შენდამი გაჩენილი გრძნობებისა და თუ კი მაინც ტკბილი მოგინდა, არსებობს მურაბა/შოკოლადი (მსგეფსის დროს)/ხილი და თუ არცერთი მოგეპოვება, დარწმუნებული ვარ, შაქარი მაინც გექნება განჯინაში. თუ არა და გზა დამილოცნია.

არ ვარ ადამიანი, რომელიც დაგვიანებულზე გისაყვედურებს: “სად იყავი და რატომ უფრო ადრე არ მოხვედიო?!” რამდენადაც, არ ვარ ის, რომელიც მთელს ცხოვრებას დაგიცდის, მიუხედავად იმისა, რომ შენს სიყვარულს შესაძლოა კუბოს კარამდე ვინახავდე და შენ ამის შესახებ ვერასოდეს ვერაფერი შეიტყო.

არ ვარ ადამიანი, რომელიც მეგ

რემარკი თავის გენიალურ ტრიუმფალურ თაღში ამბობს:

“ის რასაც ვივიწყებთ, მთელი ცხოვრების მანძილზე გვაკლიაო…”

მართალია, რასაც ვიძირკვავთ მახსოვრობიდან შემდგომ ცარიელ ადგილს ჰქმნის და ამ სიცარიელის შევსება ძალზედ რთულ საქმეს წარმოადგენს.

ადამიანს უნდა ახსოვდეს მისი ყოველი მოქმედება. ცუდიც და კარგიც. რამდენადაც, თუ ერთხელ ჩვენი შეცდომა დავივიწყეთ, დიდი ალბათობაა, მეორედაც იმავე საკითხში ჩავიჭრათ.

“განმიცდია თუ არა ოდესმე სინდისის ქენჯნა?
ჩემი მახსოვრობა ამის შესახებ დუმილს ამჯობინებს…” (ფრიდრიხ ნიცშე).

მართალია დუმილი “ოქროა რჩეული”, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავ

ეს გამოხმაურებაა პროვინსითის პოსტის მიერ გამოწვეული…

…მგონია, რომ თავად ტირილის ფაქტს არაუშავს, ყველას უტირია ცხოვრებაში ერთხელ მაინც. ასე რომ, თქვენც შეგიძლიათ თამამად იტიროთ. მთავარია ვინმე გყავდეთ გვერდით, თქვენიანი. ვინმე ისეთი, ვინც გაგიღიმებთ და ყოველთვის გეტყვით : არ იტირო, ხომ იცი, მაინც კარგად იქნება ყველაფერი!

ასე ასრულებს წერას…

და დავასკვენი, რომ ეგეთი ადამიანი მჭირდება მე… ვინც მეტყვის, არ იტირო, პატარა (მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი არც გარეგნობით და არც ასაკითა ვარ), ყველაფერი მაგრად იქნებაო.

იშვიათად ვტირი. უფრო ვიგრუზები.

არასოდეს დაფიქრებულხართ?

არც მე, სანამ ერთ სიმღერაში არ მოვისმინე ეს შეკითხვა…

იმის მერე, ამეკვიატა…

ადამიანს ის უნდა, რაც არ აქვს და იმას არად აგდებს, რაც აქვს და დამატებით კიდევ, სხვისი (აუცილებელი არაა მესამე პირის იყოს, ის რაც შენი არაა, სხვისია) ენატრება.

“ხომ ლამაზია…” (გახსოვთ?)