ამ უსაქმურობის ჟამს, როცა გასართობის ძებნაც ცოტა არ იყოს და ჭირს, გადავწყვიტე ისევ ჩემი დაკვირვებები გამეგრძელებინა. ანუ დაკვირვებები ადამიანებზე და მათ ქცევებზე. უკვე აღვნიშნე, რომ ამას მხოლოდ უსაქმურობა მაკეთებინებს, თორემ ადამიანთა 90%-ზე ისედაც კარგად ჩამოყალიბებული, არც ისე კარგი წარმოდგენა მაქვს.

ყველა ჩვენგანს გვაერთიანებს უამრავი რამ. მაგალითად ყველას გვაქვს პრობლემები. ამ შემთხვევაში მასშტაბებს მნიშვნელობა არ აქვს, პრობლემა პრობლემაა, გადაჭრადი ან გადაუჭრელი. ისეთი პრობლემებიც არსებობს, რომლებმაც შეიძლება ადამიანს უსუსურობის და უძლურების განცდაც კი დაუტოვოს. ჩემი აზრით ზუსტად აქედან იწყება ნევროზი. ადამიანი უბრალოდ

80-იან წლებში ნუგზარი “რუსის” ჯარში მსახურობდა.საშინლად არ უყვარდა წერილების წერა და სულ ემდუროდნენ. ჰოდა, ერთმა ნათესავმა თელავიდან  5 გვერდიანი წერილი მისწერა. “ნუგზარ, გახსოვს, ალაზანზე რომ ვიყავით? მეერე შუამთაში რომ დავთვერით? ისიც გახსოვს ნადიკვარზე …….და ასე შემდეგ კითხვების კორიანტელი. ნუგზარისგან წერილი მოვიდა. სასწაული ! გულისფანცქალით გახსნეს კონვერტი და… შიგ მხოლოდ ერთი სიტყვა ეწერა: “ხოოოოოოოოოო!”

რაღაც პერიოდი ინტერნეტთან შეხება არ მქონდა,  როცა გავხსენი ძალიან გამეხარდა, რომ არ დაიზარეთ და ჩემი მდგომარეობით დაინტერესდით , ჰოდა  ნუგზარასავით ერთი

პოსტების სერიიდან - ამოიღეთ ხმა!

პოსტის ავტორი/სტუმარი - მარიკა ჩ.

როცა შეამჩნევთ, რომ დეპრესიამდე სუუულ ცოტა გიკლიათ და ასევე ცოტა გიკლიათ ”სასოწარკვეთილი დიასახლისის” იარლიყის მორგებამდე - სამსახურიდან გამოსულმა ქუჩაში მარტო გაისეირნეთ.
არც Shopping-ზე, არც ვინმეს შესახვედრად, არც კაფეში მისასვლელად, არც ვინმეს გასაცნობად წახვიდეთ, უბრალოდ გაისეირნეთ და დაფიქრდით, რომ ყველა პრობლემას აქვს ახსნა და ყველა გამოუვალ სიტუაციას კი გამოსავალი:

1. მერე რა, რომ დილით ადრე გაღვიძებულს გიწევს მეუღლის პერანგის დაუთოვება და 2 წუთის წინ ბაღისთვის გამზადებული ბავშვის გამოცვლა, ი

არ ვიცი რატომ გახდა ეს თემა ჩემს ცხოვრებაში ასეთი აქტუალური ამ ბოლო დროს, ადრეც მომწონდა მაგრამ ახლა განსაკუთრებით..

ალბათ ამის გამო მიყვარდა გიგი სულაკაურიც..
მე დავეცი.. გუშინდელი ანგელოზი ვარ..
სახე ხელებში მაქვს ჩარგული და ფრთები მითრთის.
– უხილავი ვარ… უხილავისკენ მივექანები.
– ქვედამხობილი.. ჩემივე ფრთებით ვიბურები
და აღარ ვიცი კიდევ რამდენჯერ უნდა გათენდეს,
რომ ერთხელ მაინც, კიდევ ერთხელ ვიხილო დილა..

გუშინდელი ანგელოზი

ეს სურათიც ძალიან მიყვარს, ანარეკლს ვხედავ ჩემი განწყობის..
ყოველვის ასე ცუდად არ ვარ, მაგრამ მაინც ვახერხებ დეპრესიული გარემოს შე

თუ ვინმემ ან რამემ მოგიშალათ ნერვები, ეს თამაში სპეციალურად თქვენთვის არის. თუ უფრო სერიოზულად არის საქმე და დეპრესიისკენ გაქვთ მიდრეკილება, თამაშზე ქვევით მონიშნეთ Manic Mode “პწიჩკა”

თუ ახლა ზიხართ კომპიუტერთან (და ნამდვილად ზიხართ, ან წევხართ, რაკი ამას კითხულობთ) დროდადრო ფეისბუქის გვერდს არეფრეშებთ და ფიქრობთ, რა გააკეთოთ ძილისწინ, მაშინ ალბათ, სჯობს, Buffalo ’66-ს  უყუროთ. ეს არის ფილმი მთელი ცხოვრებისათვის და იმ ტიპის ფილმებს მიეკუთვნება, რომელთა შინაარსი და სახელი არასდროს ავიწყდებათ ხოლმე.

რეჟისორი: ვინსენტ გალო

სცენარის ავტორი: ვინსენტ გალო

მთავარ როლშიც: ვინსენტ გალო.

საბედნიეროდ, ვინსენტ გალო საკმარისად ნიჭიერია ამ სამივე სფეროში.

გალოს კომპანიონი კრისტინა რიჩია, რომელიც ფილმის დასაწყისში დიდად არ მომწონდა, არც გარეგნულად და არც ისე, ფილმის ბოლოსკენ კი მისმა ბა

“კარგი მეგობრები, კარგი წიგნები და მთვლემარე სინდისი – აი, ნამდვილი იდეალური ცხოვრება”.

კონიჩავა : ))
მოკლედ პირდაპირ საქმეზე უნდა გადავიდე : D ალბათ ფაქინ დეპრესიის ბრალია ბლია რაღაცები მეჩვენება .. წიპა მე არავის არ ვუყვარვარ დამემართა… არადა ვიცი რომ ეგრე არ არის და ვხედავ მარა თავს ვიბრმავებ სპონტში.. იცი როგორ ვარ? აი როცა შეყვარებული ვიყავი რაღაც ესე ვგრძნობდი თავს მაგრამ ზუსტად ვიცი რომ არ ვარ : D : (((((( ნუ სერიოზული ბრძოლა მაქვს საკუთარ თავთან გამოცხადებული .. ახლა ჩემი ძმა ჩამოვიდა და ის გამომიყვანს : ) ერთმანეთს გამოვიყვანთ : ))) რაღაცნაირად ვარ როგორ იცი? აი :ფიქრ: არ

“რა დაემართა? ამ ბოლო დროს ვეღარაა ხასიათზე..”

“იკაიფე, დავითა აღარ იცინის, ვინ იფიქრებდა”

“რა ჭირს მაგ ბიჭს? მაგრად შეიცვალა”

“როგორც თვითონ ამბობს, გამოცდების ბრალია, მაგრამ ეგ გამოცდებიც მაგრად კიდია..”

“ბლოგზეც აღარ წერს, როგორც თვითონ თქვა, ისვენებს, მაგრამ ამდენი ხანი? დაბრუნდება საერთოდ?”

“ბოლოს როდის დაწერა ლექსი? არც ისე ნიჭიერი ყოფილა, მეტს ველოდი მისგან”

“ეს თავის გადაპარსვა რაღა იყო?”

“მაგარი ზარმაცია, ეგ ვერაფერს მიაღწევს ცხოვრებაში, ყველაფერი ეზარება, მოტივაცია არ გააჩნია”

My Last.fm page

რაც ნიშნავს იმას რომ I’m depressed : )

იმას რომ მძინავს ცოტა

სახლიდან გასვლა არ მინდა

I’m feeling lonely

და

I don’t even wanna talk about it…

ბლოგოსფეროში ახალი ტეგ-თამაში დაიწყო, ნუ  რაღა ახალი, მაგრამ უჭუკლესმა ვეკომ მას თამაშის სახე მისცა  და დაიწყოოო… მე სიყვარულოვნასგან ვიქმენნი დათაგული  ასე რომ რა უფლება მაქვს არ გამოვიყენო ესოდენი პატივი და უდიერად მოვეპყრო მის ჩემდამი სიმპატიებს, დაფასებას, სიყვარულს, ჩახუტებას, გაგებას და ამბავს

სიმართლე რომ გითხრათ განსაკუთრებით საინტერესო “მაძებრები” არ მყავს, ალბათ იმიტომ რომ ჩემ ბლოგზე ვერასოდეს შეხვდებით “სექს”, “ძუძუს” და ა.შ. ( უკვე შეხვდებით )

მოკლედ ვიწყებ:

დევიდ კოპერფილდი – ნუ აშკარად ინტელექტუალი მაძებარი იყო, მაგრამ  ვგონებ იმედები გაუცრუვდებოდა

2008 წლის აგვისტოში, როცა ჰაერში რუსული დენთის სუნი დატრიალდა, უბნები დაცარიელდა და წითელ ხიდთან  რიგი დადგა, მე მტკიცედ გამოვიხურე კარები, ზურგჩანთა გადავიკიდე და გორისკენ წავედი.

მაგ დროს არაფერზე ვფიქრობდი, არც დედაჩემის ბღავილისთვის მიმიქცევია ყურადღება. არ გეგონოთ ”სამშობლოს” ბედი მაღელვებდა, ან გურჯულმა, თავისუფლების მოყვარულმა სულმა თუ სისხლმა იყივლა ჩემში, უბრალოდ ამით მინდოდა პროტესტი გამომეხატა იმ  ჭეშმარიტი ქართველი ”ვაჟკაცებისა” საქციელის წინააღმდეგ, რომლებიც სახლში შეიკეტნენ, გაფაციცებული ისხდნენ ტელევიზორთან და  რუსების დედებს გამწარებულები იგინებოდნენ. მინდოდა მათგან განსხვავებული ვყოფილიყავი.

თუმცა 17 წლის ლაწ

ეგოისტი 2007 წელს...

ნერვები მაქვს მოშლილი ცუდად დავიწყე ხო პოსტის წერაა ? არაუშავს… მართლა ძალიან მაქვს მოშლილი ნერვები… თორემ ისე არ დავწერდი.. დიდი ხანია ესე არ ვყოფილვარ… ყველაფერი გამორთული მაქვს (მობილურიც კი) და არავინ არ მინდა.. მარტო მინდა ყოფნა… საბედნიეროდ მარტო ბებიაჩემია სახლში და არ მიშლის ნერვებს…

შეიძლება ადამიანს რომ ნახავ ნერვები მოგეშალოოს? და თუ არ გყავს გვერდით გენატრებოდეს ? ესე მჭირს.. ძალიან მიყვარს, უბრალოდ არ ვიცი რაა.. ისევ ისე აღარ მინდა ვიყოთ, როგროც ადრე… დღეს სხვასთან ერთად ვნახე და საშინელ ხასიათზე დავდექი..

ცოტა ხანში დედაჩემმა დამირეკა ადი სახლშიო დ

როგორც ქალების უმრავლესობას რომანტიული ფილმების ყურება მეც ძალიან მიყვარს. მითქვამს კიდეც, რომ განსაკუთრებით მათი დასასრულები მხიბლავს.
აუცილებლად happy end-ი, ლამაზი ქორწილი შეყვარებული წყვილით და жили они долго и счастливо.... მაგრამ ეს სავარაუდოთ.
ჩემი დაკვირვების შესახებ მინდა ვთქვა, რომელიც არც თუ ისე ოპტიმისტურია.

უყვარდება ქალს და მამაკაცს ერთმანეთი. ნორმალურ ვარიანტში მათ აქვთ ე. წ. канфетно-букетный პერიოდი, რომლის დროსაც ყველანაირად თავს აწონებენ ერთმანეთს. მერე ე. წ. притирк-ის პერიოდი,(დიდი ბოდიში, ამ ტერმინოლოგიის ქართული მნიშვნელობა არ ვიცი)ყველაზე რთული, რომლის დროსაც ეჩვევიან და ეგუებიან ერთმანეთის თვისებე

როგორც იქნა დავბრუნდი, არცთუ ისე, ხანგრძლივი გასეირნებიდან. სულ ორი დღე მივატოვე ბლოგი. სამაგიეროდ დადუნა გკვებავდა თავისი საინტერესო პოსტებით. თუ კომენტარებს გავითვალისწინებ წერო იმაზე, რასაც ყველა გაზეთის გარეკანზე ამოიკითხავდი ცოტა არ იყოს მოსაწყენია. (ამ პოსტს ვგულისხმობ) ეს მეგობრული რჩევა დადუნას.
ხო რაც შეეხება დანარჩენს, გუშინ გავმაზე ლუდის ფესტვალი, თუ რაც იყო. დარწმუნებული ვარ შენ იქ იყავი. მიუხედავად პაწუს ძალიან საყვარელი მიპატიჟებისა, მაინც ვერ მოვახერხე ასვლა ლუდის დასალევად თუ რატომ აუცილებლად ნახავ სწორედ ამ ბლოგზე სულ ცოტა ხანში. (სურათებს ველოდები)
კი, ვჭედავ ხოლმე ხანდახან, ახლაც….
მერე რა, რომ დი

Zorn m, truculence, colère, Пэдди, büyük korku… სხვადასხვანაირად გამოითქმის ყველა ენაზე მაგრამ მნიშვნელობა ერთია : ))) მრისხანება.
ერთ-ერთი 7 მომაკვდინებელი ცოდვათაგანი.
ჩემი ყველაზე რთულად სამართავი გრძნობა… უმეტესად ბებოზე გადადის ხოლმე ჩემდა სასირცხვილოდ : ((( ვბრაზდები ყველაფერზე ბებოს რეჩებით დაწყებული დედის შენიშვნებით დამთავრებული… : (((( ნეტა რამე აზრი მაინც ქონდეს ამ ჩემს მონოლოგებს, უაზრო ბლადუნს რომ წიპა ერთმანეთი გვიყვარდეს ი ტაკ დალი… : (( ნეტა რამდენიმე ასეული მაინც ასრულებდეს ამ ყველაფერს რამდენიმე მილიარდიდან… : ((((( ეს დღეები ცოტას წავიდეპრესიებდი რამდენიმე მიზეზის გამო..