მხვდა რა დათაგვის პატივი წილად   lex tempus–ისგან , მივაშურე ჩემს კუთვნილ დაშბორდს. ჯერ არ ვიცი, ხუთი იქნება, მეტი თუ ნაკლები და თუ იქნება საერთოდ, მაგრამ აღვნიშნო უნდა, რომ ნუმერაციას არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს. რაც პირველად გამახსენდა კი არა, რისი დაწერაც პირველად მომინდა.

როგორც თვით(და არა მხოლოდ)აღიარებულმა ეგოისტმა, უნდა ვთქვა, რომ საკუთარი თავისადმი გულგრილობას არ ვუჩივი. რა თქმა უნდა, ამ, ჩემს გარდა, ყველასთვის უმნიშვნელო საკითხზე არ დავწერდი, რომ არა ხვალინდელი დღის გამორჩეულობა. მივაღწიე საჭირო ასაკს და ჩემს ყნოსვის ორგანოსაც უნდა მივხედო უკეთ ფუნქციონირებისთვის. არ ვიცი, მერე რა იქნება, მაგრამ ახლა.. თა

ვინ იმალება საწოლის ქვეშ?

ეს შეიძლება იყოს ბოლო, მელოტი ჯუჯა, რომელიც სამუშაოზე არ წასულა, საწოლის ქვეშ შეძვრა და ელოდება, როდის გაიხდის ფიფქია, რომ შეათვალიეროს..

ეს შეიძლება იყოს შენი მეუღლის საყვარელი.  თუ ეს ასეა, არ შეიმჩნიო, ადი საწოლზე და იხტუნავე, სანამ არ დაიღლები

შეიძლება, შენი კატა იყოს, რომელიც გუშინ კუდით ითრიე. რომ არ მოკვდეს, შეუცურე რძიანი მათლაფა. მალე გამოვა.

შეიძლება, იყოს ბოროტი სანტექნიკოსი, რომელიც დაიმალა და ღამე გამოძვრება სამალავიდან, რომ გაგაუპატიუროს.  ამ შემთხვევაში ვერაფერს იზამ, გარდა იმისა, რომ შენით დანებდე. უი, პოლიციაში დარეკვაც შეიძლება.

კიდევ შეიძლება, შენი საწო