დღეს სამსახურში მარშუტკით მოვედი. არაფერი გასაოცარი ამაში არაა, რადგან ყოველდღე, შაბათ-კვირის გარდა ვჯდები ერთსა და იმავე მარშუტკაში და სამსახურისკენ მოვემართები. ის, რაც იქ ხდება, არც ეგაა უჩვეულო. პირველ 10 წუთი მძღოლი ჩამქვრალი ძრავით მოგორავს და ელოდება, როდის აიკრიფება მაქსიმალურად ბევრი ხალხი. როდესაც სალონი სანახევროდ სავსეა, ხოლო ჩემი მოთმინების ფიალა – მთლიანად, მძღოლი ძრავს ქოქავს და [...]

დილით, კონკრეტულად რომელ საათზე არ ვიცი, მაგრამ წამით ნაგვის მანქანის გრუხუნი მაფხიზლებს, მერე მთვლემარეს ჩამესმის მანქანის ძრავის გაბმული ბღუილი, ურნების ბრახუნი.  ეს უშველებელი რკინის ჯაბახანა ისეთ ვიბრაციას ქმნის რომ ფანჯრებს ზრიალი გააქვს და მისგან წარმოქმნილ ბიძგებს საწოლზეც ვგრძნობ. მერე ცოტა ხნით ისევ სიწყნარეა, მხოლოდ რამდენიმე წუთში ერთხელ ჩაიქროლებს მსუბუქი ავტომანქანების თანაბარი ხმა, დილის გამჭვირვალე შუქს  და ჭერზე მოციმციმე, გამჭვირვალე ათინათს  მკვეთრი და ბრდღვიალა სინათლე ცვლის და სანამ გამოფხიზლდები უკვე ვგრძნობ რომ დღეს ძალიან ეცხელება. ჩვენს სადარბაზოში რატომღაც ტრადიციაა რომ ადრიანად, ცხრა საათზე (ან უფრო ადრეც)

–ხედავ შეენ?!
–ქართველები და “შერატონი” რომ არა ბექჰემი ეხლა ბედნიერი ვერ იქნებოდაო. თურმე ბექჰემი რომ 21 წლისა იყო და ნაკრებში რიგით მესამე თამაშს ატარებდა, ეს მესამე მატჩი მის კარიერაში საქართველოს წინააღმდეგ გაუმართავს. თამაშის შემდეგ თუ თამაშამდე (რომელიც ქართველებმა 2 –0 წავაგეთ) ბექჰემი გუნდელებთან ერთად “შერატონში” ისვენებდაო იუწყება P.S.-ი, სწორედ ამ დროს ჩაურთავს ტელევიზორი, მაინცდამაინც ამ დროს კი გადიოდა მისი თურმე მომავალი მეუღლის კლიპი. ჰა ჰა – ბექჰემსაც არ დაუყოვნებია და უთქვამს მის ერთ–ერთ თანაგუნდელისთვის რომ სწორედ ესეთ ქალთან ისურვებდა დარჩენილი ცხოვრების გატარებას თუ რაღაც ამდაგვარი.

დიდად კულტურული ღონისძიება არ გახლავთ, მაგრამ, ჩვენი აზრით, მნიშვნელოვანი მოვლენაა მთელ მსოფლიოში. 24 ივლისს მსოფლიოს სხვადასხვა ქალაქში 43 წლის ირანელი ქალის დასჯას გააპროტესტებენ. საპროტესტო დემონსტრაციები გაიმართება ტორონტოში, ოტავაში, ლონდონში, ბრემენში, ფრანკფურტში, ამსტერდამში, გეტებორგში, სტოკჰოლმში, ნიუ-იორკსა და სხვა ქალაქებში. აქციის გამართვა იგეგმება თბილისშიც. 24 ივლისს ირანის საელჩოს მოპირდაპირე მხარეს (ჭავჭავაძის გამზ. #80), 13-15 საათამდე გაიმართება აქცია. … Read more

ძველი თბილისის პანორამა მამა დავითიდან დეტალური გარჩევადობით მართალია შავ-თეთრი სურათია მაგრამ მაინც ჩანს ძირითად ძველი თბილისი .. სანახავად დააჭირეთ აქ

ვაგრძელებ დაპოსტვას თბილისის ღირსშესანიშნაობებზე ამჯერად – ოპერისადა ბალეტის თეატრზე . თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრი – ოპერის სახლი ქ. თბილისში, საქართველოს მთავარი მუსიკალური თეატრი, თბილისის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობა და ქალაქის კულტურული ცხოვრების ერთ-ერთი განმსაზღვრელი ცენტრი უკანასკნელი საუკუნენახევრის მანძილზე. დაარსდა 1851 წელს. ისტორია საქართველოში ოპერის თეატრის დაარსება იმ ზოგად პოლიტიკურ-კულტურული ...

განვაგრძობ დაპოსტვას თბილისის ღირსშესანიშნაობებზე ,ამჯერად – ძველ თბილისზე. ძველი თბილისი — თბილისის ადმინისტრაციული რაიონი 2007 წლიდან, მოიცავს მთაწმინდა-კრწანისისა და ისანი-სამგორის რაიონებს, ტრადიციულად აღნიშნავს ქალაქის ისტორიულ ნაწილს. რაიონი მოიცავს მტკვრის ორივე სანაპიროს და ძირითადად წარმოადგენს XIX საუკუნის ურბანულ განაშენიანებას მეტწილად ეკლექტური არქიტექტურით, რომელთაგან რამდენიმე ნაგებობა V საუკუნით თარიღდება. ქალაქის XIX საუკუნემდელ ნაწილს დღეისთის ...

ასე და ამგვარად, თუ მოგენატრათ ან თუ ჯერ არ გაგისინჯავთ ნამდვილი ამერიკული სტილის შემწვარი ქათამი - სიამოვნება გელოდებათ Sunny Chicken-ში. თავიდან ვაჟა ფშაველას მეტროსთან გაიხსნა და ახლა გადავიდა ლესელიძეზე (ახლა უკვე კოტე აფხაზის ქუჩაზე).
ასევე აქვთ მიტანით მომსახურება - უფასოთ და ყავთ ძალიან მეგობრული მომსახურე პერსონალი.
უგემრიელესი და ნოყიერი ცხარე შემწვარი ქათამი აქვთ მართლაც. შაბათ-კვირას ბავშვებთან ერთად ვიყავი და გავარკვიე, რომ ადგილობრივი პროდუქტებით მარაგდებიან. კერძოდ, მუხრანის ქათმით. ასე რომ, თუ ჩემსავით ემხრობით ადგილობრივი ეკონომიკის მხარდაჭერას და ა.შ. ,კარგი საშუალებაა. ასევე აქვთ გემრიელი ცეზარი და კარტოფილი.

სამი დღე არ ვიყავი თბილისში. ჩამოვედი და „რედიქსის“ ტრადიციული „ლანჩის“ დასრულების შემდეგ ოფისის აივნიდან მშობლიურ ქალაქს გადავხედე. რომანტიკოსი პოეტები ლექსების წერისას მტკვრის ნაპირებს მიაშურებდნენ, მე კი – BCV-ს აივანი შევარჩიე სევდიან ფიქრთა განსართველად. მშვენიერი ხედია. სიმაღლიდან უცბად აფასებ შენი ქალაქის ავკარგიანობას.

ალბათ ყველასთვის, ვისაც თუნდაც რამდენიმე დღით დაუტოვებია თბილისი ნაცნობია ის გრძნობა, რომელიც მე ყოველთვის მეუფლება ქალაქში უკან დაბრუნებისას. რაღაცნაირად, ახალი კუთხით ვუყურებ ყველაფერს. ახლებურად ვაფასებ. გადაჩვეული თვალით უცბად ვამჩნევ ყველა წვრილმანს… ხოდა დავიწყე შეფასება.

ჩემი საყვარელი თბილ

დღეს ჩემი და და დედა გავაცილე დასავლეთში. ორი კვირით დაგვტოვეს მე და მამა.

რა მაგარი სიმშვიდე იქნება სახლში…

და რას დავისვენებ?!

არავინ მეტყვის: ასე ხმამაღლა ნუ უსმენ სიმღერებს და დაუკელი ცოტაო.

არავინ იწუწუნებს და იწიწინებს…

სახლს ერთხელ რომ დაალაგებ, მერე მილიონჯერ არ მოგიწევს ისევ და ისევ დაასუფთაო, იმიტომ, რომ არავინ აურევს.

მეგობრები ამოვლენ როცა გამიხარდება და ერთად ვუყურებთ საშინელებათა ფილმებს. მერე  ციყვი მაგიდის ქვეშ შეძვრება და იქედან მიადევნებს თვალ-ყურს ეკრანზე განვითარებულ მოვლენათა მსვლელობას…

ცივ ყავას ამოვწრუპავთ და შიგ ჩაგდებულ ნაყინზე რომ მიდგება საქმე,

ანდაზა: კარგი ბოზი თავს არ დაიწვავსო. მას შემდეგ რაც გურიაში ერთერთ ბენზინგასამართ სადგურზე ვყვიროდი, ეს უნდა დავწერო მეთქი, და თან ტექსტს ვაწყობდი, ბევრმა წყალმა არა, მაგრამ ერთმა პატარა ნაკადულმა კი ჩაიჩუხჩუხა. ბოლოსდაბოლოს მოვედი იქამდე, რომ ავიღე ხელში კლავიატურა, გადავშალე მოზილას ფანჯარა და ვიწყებ. გამარჯობათ მე სალომე ვარ, 20 წლის, გუშინ პირველად ვიმგზავრე ავტოსტოპით, ქობულეთიდან თბილისამდე. [...]

ვაგრძელებ პოსტს თბილისის ღირსშესანიშნაობებზე ამჯერად ვისაუბროთ მარჯანიშვილის თეატრზე. კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი დაარსდა ქუთაისში 1928 წელს კოტე მარჯანიშვილის მიერ, 1930 წელს თბილისში გადმოვიდა, როგორც მეორე სახელმწიფო თეატრი და ძმები ზუბალაშვილების სახალხო სახლის შენობა დაიკავა. თეატრის დამფუძნებლად რეჟისორი კოტე მარჯანიშვილი რუსეთიდან მოიწვიეს, რომელსაც ქართული თეატრის რეფორმა უნდა განეხორციელებინა. 1933 წელს ...

ყველაფერი თბილისელთათვის ყველაზე საყვარელ ადგილზე – ფუნიკულიორზე. ისტორია თბილისის ფუნიკულიორი, სამთო-საბაგირო რკინიგზის (ქვედა და ზედა სადგურებით), კულტურისა და დასვენების კომპლექსი მთაწმინდის პლატოზე. 1900 წლის ივლისს ქალაქის თვითმმართველობამ ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას თბილისში ფუნიკულიორის გაყვანის შესახებ და დაამტკიცა ბელგიელი ინჟინრის ალფონს რობის პროექტი. ხელშეკრულება ითვალისწინებდა შემდეგს: მშენებლობის დამთავრების შემდეგ ფუნიკულიორის გზის თვითმმართველობისათვის გადაცემას, 5 წლამდე ...

რამდენიმე დღის წინ პოსტი გამოვაქვეყნე თბილისში არსებულიერთადერთი  მეჩეთის შესახებ. დღეს კი გთავაზობთ იუდეველთა სალოცავი ადგილის,- სინაგოგის შესახებ პოსტსა და ფოტოებს.

უდაიზმი (ებრ. יהדות – იაჰადუთ) ებრაელი ერის რელიგია; ისტორიაში აღნუსხული პირველი მონოთეისტური რწმენა და ანტიკური ხანიდან შემორჩენილი ერთ-ერთი რელიგია. იუდაიზმის დოქტრინა და ისტორია მნიშვნელოვანი ნაწილია სხვა მონოთეისტურ, კერძოდ: სამარიულ, ქრისტიანულ და მუსლიმანურ რელიგიათა საფუძვლებისა.

უკანასკნელი დაახლოებით 2000 წლის მანძილზე იუდაიზმის პრაქტიკული მიმდევრობა მონოლითური არ ყოფილა: მას არა ჰყოლია ცენტრალური სულიერი მმართველობა; არა ჰქონია შემბოჭავი დოგმა. მ

2010



2010



1949