ნუ შეიძლებოდა ეს პოსტი ჩემს დაბადების დღეს დამეწერა მაგრამ ვინ იცის ვიქნები თუ არა ამის ხასიათზე 10 თებერვალს თან როდის მოვა ეგ ან თუ მოვა საერთოდ ხოდა ღმერთმანი ვინ მიშლის ხელს კლავიატურაც ჩემია და ბლოგიც ^^  ნუ ხო კაი კლავიატურა მეზობლისაა მარა გავუცვალე და ჩემი გახდა  : )))) მოკლედ

10 თებერვალი ^^ ჩემი დაბიდუბი რომელიც ჩემი ჰოროსკოპის ♒ გამო მიყვარს და ჰოროსკოპი რომელიც ერთ ბიჭუნას აგრერიგად არ ევასება  

10 თებერვალი არის გრიგორიანული კალენდრის 41-ე დღე. წლის ბოლომდე დარჩენილია 324 დღე (ნაკიან წელში – 325).

დღის მოვლენები:

• 1605 : უილიამ შექსპირის “ვენეციელი ვაჭრის” პირველი წარმ

ვინაიდან და რადგანაც თითქმის ყოველ პოსტში ამინდის ლანძღვა-გინებაში ვართ, გადავწყვიტე (კიდევ) ერთი პოსტი მიმეძღვნა წელიწადის დროთათვის.

მთელი ერთი წელი:

იანვარი – პრინციპში ეს თვე ბლოგთან ერთად გავატარეთ და კარგადაა ასახული განწყობაც და ამინდიც. ვარკეთილის მოზუზუნე ქარი, გაუმდნარი ყინული, დაუმშრალი(ჰმ) ტალახი. ბევრ ტანსაცმელს ჯერ კიდევ  ვეგუებით და ჯერ კიდევ ვულოცავთ ერთმანეთს ახალ წელს, შობას, ბედობას, ნათლისღებას და ა.შ.

თებერვალი – შემოგვეპარება ხოლმე წყვილ დღეებად გაზაფხული, გავიხდით, გავინავარდებთ და მერე ისევ ქარი..  ხან მოთოვს და ხანაც დაგვცხება.. ეს თვეც მარტია, რატომ ასხვავებენ.. პრინციპში ე

ჩვეულებრივი ვირუს-სურდოიანი პერიოდის მორიგი დილა, როდესაც ღვიძლი(რა შუაშია, მაგრამ..) ძმის მორიგეობაც ხელს მიწყობს ციფრულ სამყაროში ვასხა (ხოტბა) ცხოვრების ორგემაგეობას..

დედაჩემმა ფუნთუშები ამოგიტანეო და ვიფიქრე მოვწყდები-მეთქი ცოტახნით “ეშმაკის მანქანას”.. (რამ გამახსენა ეს ეგზომ დიდი ხნის წინ დავიწყებული “ხუმრობა”?)

ჰოდა,გავედი. დედაჩემი ჩაის სვამდა და თან დისტანციურ პულტს მოკრძალებით “აწუხებდა”.. უცებ თვალი მოვკარი საოცრად არაბავშვურად, არანორმალურად, არაკარგად..არა..არა..არა.. ჩაცმულ გოგონას. იქნებოდა 6 წლის.. მეიბი ლეს.. უმალვე მივხვდი, რომ “მამიკოს ბევრი ფული აქვს მომღე

25 თებერვალი ერთ-ერთი ყველაზე მტკივნეული დღეა საქართველოს ისტორიაში. 1921 წლის 25 თებერვალს დაესვა წერტილი საქართველოს 3-წლიან დამოუკიდებლობას. შემოვიდა წითელი არმია და მოახდინა საქართველოს ანექსია…

ამ დღის დეტალების მოყოლას ნამდვილად არ დავიწყებ. უბრალოდ მინდა რომ გვახსოვდეს ეს დღე..

გთავაზობთ კოლაუ ნადირაძის ლექსს:

“25 თებერვალი, 1921 წელი”

თოვდა… და თბილისს ებურა თალხი,
დუმდა სიონი და დუმდა ხალხი.
ძილ-ღვიძლად იყო ქალაქი ჩვენი,
საშინელებას კვლავ სჭედდა გრდემლი –
ისევ გოლგოთა, სისხლი და ცრემლი!
მშობელო დედავ, ისევ გაგყიდეს,
ისევ წამების ჯვარი

და და და დამ!

22 თებერვლის საოცრად ქარიანი დღის პირველუ ნახევარი. მენციანიც. საზიზღარ ხასიათზე ვარ, მტკივა ყველაფერი და.. ნუ მოკლედ ქალური დღეა. ჩემი იდიოტი ძმა სახლშია, ბებიაჩემს ნაუშნიკები აქვს ჩამოცმული, დედაჩემი ორმოცშია მეზობელთან.. ვიღაცამ ზარი დარეკა და ა ბლინ! როგორ არ მინდოდა ადგომა, “კარმასთან” ვიჯექი და თან ქართულს ვკითხულობდი. ფოსტალიონი აღმოჩნდა!!! აჰ ბლინ! ხელში წითელი კონვერტი ეჭირა და რუსული აქცენტით ცდილობდა ნათია ნათენაძე გამოეთქვა. სახლში “შემოვიპატიჟე”. რა კარგია, რომ ბებიაჩემმა ვერ გაიგო და  “кто там”? არ დაიყვირა მილიონჯერ. რაღაც თეთრი სტანდარტული წერილების შეკვრა ჰქო

დილით გაღვიძებისთანავე (რა პატივია) დავფიქრდი, რომ ამდენი პირადი პოსტების წერა ყელშია და რამე შემეცნებითი დამეწერა. მაგრამ თებერვალი ისე მაღიზიანებს რომ არ შემიძლია ახლა რამე სფეროში გაგანათლოთ და გადავწყვიტე უბრალოდ  სურათებით შემოვიფარგლო..

და მოდი ყველამ იმედი ვიქონიოთ რომ წელიწადის ეს დრო მალე მოგვეშვება..

რომ ისევ უთვალავი ფერი შემოვა ყოველდღიურობაში..

რომ ბლაბლა..

ეს იყო შესავალი ახლა საქმე..

ჰო მართლა, ეს ყველაფერი ამ კომპოზიციის ფონზე ნახეთ, არ იქნება ცუდი..

და თუ გადმოწერა გეზარებათ მაშინ ეს ვიდეო ნახეთ იგივე მუსიკა ადევს..

და თუ ეგ ყველაფერი ერთად ძალიან მოგ

დადგა საკრალური თებერვალი და უამრავზე უამრავი დრო აქ წერისთვის..

მაგრამ მოდი პირდაპირ ვთქვათ, ვის რა ფეხებად აქ წერა…

სანამ სხვა გასართობს ვიპოვიდეთ მე და ნათი, (უი მართლა, მომწონს შენი თებერვლის სურათი, ცოტა მშურს კიდეც) მანამდე ვისაც არ გეზარებათ, გვისმინეთ და გვიკითხეთ. (თუ პირიქით)

მოკლედ თებერვალზე ვამბობდი რაღაცას, ჰო, ახალი წლისთვის რომ გავიგე ბოლო გამოცდა 2ში მექნებოდა, მეთქი უი, ჯერ მთელი ცხოვრება წინაა.

არ მომიკლავს დიდად თავი სწავლით. დიდად კიარა საერთოდ არ მომიკლავს. არც საშუალოდ ან პატარად.

ჰოდა როგორც ყველა ზარმაცი და იღბლის იმედით აქეთ-იქით მოსეირნე რიგითი სტუდენტი მეც ბოლო დღ

ჰო, გარეთ თებერვლის ორია, მაგრამ ყველას მარტისა გვგონია.

რა გემრიელია მზე, როცა ათბობს.

ყველამ გავიხადეთ უკვე, შეძლებისდაგვარად. მალე “ვირუსები” დაიწყება, აცივდება საზიზღრად და ყველას წაგვართმევს გაზაფხულს მარტი.

გაზაფხული დადგაო და ცამ იცვალა ფერიიიი, მე კი.. ნწ.. როგორ მოგატყუოთ, აბა? მე, ხომ, ასეთი მართალი ვარ.

ახალ ამბებს მაინც მოგიყვებით, თებერვლისას.

მმ.. შაქრის ფასმა მოიმატა და მაღაზიაში იკითხეს “დროჟი ხომ არ არის?” გავკვირდი.

90%-ია შანსი იმისა, რომ წინა პოსტებში ხსენებულ ქორწილში მეჯვარედ წავალ. გაკვირდით.

3 დღეა, თითქმის, ყველა ურთიერთობაში სტაბილურო

მაშ ასე, ახლოვდება 29 თებერვალი, ფრიად ღირსშესანიშნავი დღე, რომელსაც ისევე, როგორც სხვა მრავალ ჭეშმარიტად ღირსშესანიშნავ მოვლენას, არ აქვს შესაბამისი დაფასება და პატივისცემა. არადა 29 თებერვალი რომ მართლაც ღირსშესანიშნავი თარიღია, ამაზე თუნდაც ის ფაქტი მეტყველებს, რომ ის მხოლოდ 4 წელიწადში ერთხელ დგება. ბევრია ისეთი მოვლენები, რომელსაც მთელი ოთხი წელი უნდა ელოდო? მგონი არა, ოლიმპიადა, მსოფლიო ჩემპიონატი… ყოველ შემთხვევაში დღესასწაული, მსგავსი ტიპის, არ მახსენდება. მაშ რა უშლის კაცობრიობას ხელს იმაში, რომ 29 თებერვალს [...]