დაიდო ბათუმის სურათების წვიმისას, ასე რომ, გული, რომ არ დავწყვიტოთ “სხვა კლიმატური პირობების” მოყვარულ პიროვნებებს, გიჩვენებთ ბათუმის სურათებს ბოლო თოვლისას, ასეთი თოვლი ბათუმში კარგა ხანია არ ყოფილა სურათები გადაღებულია ჩემი სახლის მიმდებარე ტერიტორიაზე ესეც ვიდეოები

ვის გაუგია ივლისში თოვა?!
მაგრამ, თუ მთხოვე, მე თოვლად მოვალ.
მოვალ და შენში ვიპოვი ყვავილს,
რომელიც თოვლის ალერსით ყვავის…

დადგა ჟამი პოსტის დაწერისა..

კი, ცოცხალი ვარ. არაფერი შემმთხვევია, გარდა იმისა, რომ ჩემი ძმა ზედ მიაკვდა კომპიუტერს და მხოლოდ დილით 1-2 საათით ვახერხებ აქ დაჯდომას..

ეს ისე..

დღეს 8 მარტია და  საოცრად არ მაღელვებს. დედაჩემისთვის არ მიმილოცავს, გუშინ გამებუტა და ვიფიქრე, გადავრჩებოდი, მაგრამ დილით ეგზომ შეურაცხყოფილი სახით წამომადგა თავს და არ თვლი, რომ 8 მარტი უნდა მომილოცოო? უი, არ მახსოვდა-მეთქი (რა ვარ, რა. ვინც მე არ მიცნობს).

თურმე არსებობს ხალხი, უფრო სწორედ მდედრთა კატეგორია, რომელიც შეყვარებულს იმის გამო შორდება, რომ 8 მარტს არ ულოცავს.. ჰმ.. არა, რა მიკვირს.. ჩემთვის რომ 8 მარტი მნიშვნელოვანი იყ

რა კარგია განმარტოვება.... ზამთარი, პატარა თბილი სახლი, ლამაზი ხის ავეჯი, მწვანე ნაძვები, სუფთა ჰაერი, ფაფუკი გაუკვალავი თოვლი, სიჩუმე მშვიდი ბედნიერებით გაჭღენთილი, მერე სეირნობა, გუნდაობა და გულის მოჯერება, სიცივისგან გათოშვა და მოუსვენრებისგან დაღლა, წითელი ლოყები ცხვირი და თოვლიანი თმები, მერე თბილი ლოგინი, ერთადერთი და საყვარელი თბილი და მისი რუდუნებით მომზადებული ცხელი ლიმნიანი ჩაი, მერე მადლობის ნიშნად ღიმილი და ტკბილი კოცნა, ბავშვივით გაღიმება და სიხარული ბევრი, თბილ ლოგინში დასვენება და სრული სიმყუდროვე, არანაირი ცივილიზაცია ერთადერთი სიმართლე და დაწყნარებული სული, ბუხარი და ბევრი პატარა სანთელი, ბევრი ძილი და თეთრი თოვლი, ტვინის გათ

როცა შენ მოხვალ, მე უკვე მზად ვიქნები. მეცმება თეთრი კაბა, მერე შენ მომიტან თეთრ ქრიზანთემებს, თმაშიც პატარა, თეთრ ყვავილს გამიკეთებ, ცოტას კიდეც გამიწყრები რა ამბავია ამდენი სარკეში პრანჭვაო, მერე გამიღიმებ, ყელზე მაკოცებ, ჩავჭიდებთ ხელს და შევუყვებით აღმართს.

მწვერვალზე თოვლია. თეთრი, თეთრი, ქათქათა. მერე მე თოვლს შევერევი და შენ შეშფოთებული მეძებ. მერე თეთრი მტრედი მოფრინდება და ყურში ჩაგიჩურჩულებს რაღაცას. შენს თვალებში უამრავი ეშმაკუნა სახლდება. შებრუნდები და მიდიხარ. მე შიშით გული მისკდება. მაშინვე ვყვირი, შენც შემობრუნდები და მაშინვე მპოულობ. ასეთმა ხუმრობამ კარგა გვარიანად შემაშფოთა. მერამდენედ გეკითხები უკვე, მართლა მიდიოდ

ეს ლექსი თვრამეტი წლის მირზა გელოვანმა თავის შეყვარებულს, ნელი ჭყონიას მიუძღვნა… და თავდაპირველად რაჟდენ გვეტაძემ დაბეჭდა თავის რომანში “ლაშაური საღამოები”. *** დედამიწა შეიმოსა თეთრი სამოსელით, თეთრ კარავებს დაემგვანენ ატეხილი მთები. მახსოვს შენი გუნდაობა უხელთათმნო ხელით, ახლაც მინდა შენი ნახვა, ახლაც მენატრები. ჩემი გრძნობა ძლიერია, როგორც ქარიშხალი, სისპეტაკით შემოსილი, ვით ეს თოვლი წმინდა. მომაგონდა შენს სახეზე პაწაწინა ხალი და თუ შენი ღიმილი მსურს, შენი გულიც მინდა. მირზა გელოვანი [...]

ეს მეტეოროლოგიური სადგური მდებარეობს ჩეხეთში. წარმომიდგენია რა სიცივე იქნება იქ და ამავე დროს რა სილამაზეა

მაგარი რაღაცა

ვისაც თოვლი უყვარს

როცა თოვს ხოლმე,უფრო კარგად ვხედავ,რომ ბევრი ვართ,ყველანი შავები და ერთნაირები.

როცა თოვლი მოვა,უფრო კარგად ჩანს აივნებიდან,რომ ქალაქს უსინდისოდ ვტოვებთ ღამ-ღამობით მარტო და რომ ქალაქისთვის სულ ერთია,სად ვიქნებით, კედელს გარეთ თუ შიგნით,მთავარი ის არის,რომ ჩვენ ნაკვალევების დატოვების სიამოვნებაზე ვამბობთ უარს.
მე პატარა ფეხები მაქვს,ისედაც პატარა ვარ და თავს ყველაზე კარგად დიდ ბათინკებში ვგრძნობ.როცა თოვს,კედლის აქეთ ვარ და ნაკვალევებს ბათინკებითაც ვერ ვტოვებ.
როცა თოვს ხოლმე, უფრო კარგად ვხვდები, რომ ყველანაირი აღტაცება მალე გადის და საბოლოოდ ყველა ფიფქს და ემოციას ისევ შენი ნაჭუჭისკენ მიყავხარ.ნაჭუჭი თოვლიდან თოვლამდე გ

Snow is beautiful – when you’re watching the other fellow shovel it.

შვიდი საათის შემდეგ ვინც გარეთ მოხვდით ყველა  გაგებით მოეკიდებით ჩემს პოსტს

ინგლისური შვიდ საათზე დამიმთავრდა და ჩემებმა (დედა,მამა, ძმა და მძღოლი) გამომიარეს.. გავუდექით პლატოსკენ გზას… ვაჟამდე ყველაფერი კარგად იყო… მაგრამ აი მივადექით ვაჟას და ჩვენმა დანჭყრეულმა GONOW_მ დაიწყო “ტრაკის” “ცხვირისკენ” წაღება. დაუკლო ოდნავ სიჩქარეს და ფრთხილად მივდივართ… მივადექით პლატოს დასაწყის და რას ხედავენ ჩვენი თვალები… საცობია! თან ისეთი რომ კარგა ხანია არ მინახავს… გამოვბრუნდი

“მარი რის მარია თოვლს და მოგუნდავე ბავშვებს მეექვსე სართულიდან თუ უყურა და ერთი თვითონაც არ დაიწვა თოვლის სიცივისგან ხელებიო” უთქვამს ვიღაცას ვიღაცას კი არადა მე ვამბობ. მართლაც რა გამაჩერებდა სახლში და როგორ დავტოვებდი ამ ნანატრს თოვლს ასე უყურადღებოდ. მაგრამ აქვე ერთ პრობლემას წავაწყდი: “მარტო ხომ არ ჩავალ”. ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, გონება გამინათდა და ის 12 თუ 13-სართულიანი შენობა გამახსენდა დიახაც,  მაღლივი ყოველთვის უდრტვინველად დგას თავისი ერთგული “მიმდევრების” სამსახურში.  ამ გაგანია გამოცდების პერიოდში, გამორიცხული იყო იქ ერთი ნაცნობი მაინც არ მენახა. თუმცა კიდევ უფრო გამიმართლა და თიკომ დამირეკა,

თურმე, დაუწერელი ყოფილა, რომ სტიქიით დაზარალებულები ერთმანეთს დაუზარლად ეხმარებიან.

თუმცა, ამაზე ბოლოს … ეხლა კი ჯერ დღევანდელ თოვლზე წავიჭორაოთ : ))

წინა პოსტიდან უკვე იცით, რომ დღეს წესით, ხარაგაულში ქორწილში უნდა ვყოფილიყავი, მაგრამ, ამის მაგივრად კორპორაციის ფინანსების გამოცდა დავწერე 36 ქულაზე (ჩემი გამოთვლებით)

ისე, რად მინდოდა სადმე წასვლა, როცა იქვე , სადაც ვიყავი, მაღლივშივე ასეთი თოვლი იყო , ნაძვები და ექსკლუზიურად მაღლიველებისთვის ტროპოკულ მცენარეებზე თოვლის დასტები : D = >>>

ჰოდა, გამოცდიდან გამოსული ნეხვატკაში

როცა მოთოვა ჩემ მეგობართან ვიყავი,კეტები მეცვა და ფეხების დასველება იმდენად არ მიყვარს,სულ დამავიწყდა როგორ ველოდებოდი თოვლს თბილისში.

მინდოდა მთაწმინდაზე მებოდიალა,აჩხა-ბაჩხა ქუჩები გადამეღო და ცხვირი გამყინვოდა. წელიწადზე დიდხანს ვგეგმავდი. როცა მოთოვა,ვიფიქრე,რომ ზოგჯერ რაღაცეებზე ოცნება უფრო კარგი თავშესაქცევია,ვიდრე ოცნებების გადმორეალურება.
მერე კეტები გამოვიცვალე და რამდენიმე დღე ძირითადად ღამე დავდიოდი,იმიტო რომ განათებაზე ყინულის ლოლუები უფრი თბილად ბზინავდნენ.კიდე,მივხვდი,რომ კორპუსების სიმახინჯის დასამალად ამოსულ ნაძვებს მოწყინათ სხვისი პირბადეობა და თვითონაც დაიმალნენ.
არადა,კორპუსები არც ისე მახინჯია,უბრალოდ

ჩვენი ოფისი ძმები ზუბალაშვილების 2 ნომერში, პარლამენტის უკან, პატარა იტალიურ ეზოში მდებარეობს.

მოგეხსენებათ, ყველა იტალიურ ეზოს ჰყავს თავისი კოლორიტული პერსონაჟები და არც ჩვენია გამონაკლისი. ყოველ დილით კომპანიის ცხოვრებასთან ერთად მეზობლების ყოველდღიურობაც იწყება და ყველა ჩვენგანი ნელ-ნელა ამ ყოველდღიურობის ნაწილი ხდება.

ჩვენი ოფისის ერთ მხარეს ოპერის მომღერალი ცხოვრობს, რომელიც თავის ვოკალის გაკვეთილებს ზუსტად სინგულარის ლანჩის დროს ამთხვევს. ხანდახან შუადღის გემრიელ სანოვაგეს სწორედ ამ არიების ფონზე მივირთმევთ, მითუმეტეს თუ ოთახის გასანიავებლად ფანჯარაც ღია გვაქვს, ამ კლასიკური მუსიკის ბგერები ჩვენს საჭმლის მომნელებ