მმ..
ვერ ვიტან წარსულის გახსენებას..
ნუ ცუდი ამბების..
ხოლო რაც სახალისოა..
რაც მე მიყვასრდა..
და მიყვარს..
რაც კარგ მოგონებებს აღმიძრავს..
ყველაფერს სიამოვნებით გავიხსენებ..
ხო.. რამ გადამაწყვეტინა ამ პოსტის დაწერა..
რიმონწი მორჩაა …
და ჩემი ძველი კასეტები ყველაფერი ვიპოვე..
ადრე ყურადღებას არ ვაქცევდი..
რამდენი წლისაა..?
3-4 იქნება. არ ვიცი..
არ მახსოვს.. აი რა კასეტებია..
ოუ გოდ პირველი ხელში მომხვდა ტოროლას კასეტა.. :დდ
ვყოფილვარ ამის მსმენელი..
“თოვლის ბაბუის” მოტანილ მაგნიტოფონში ჩავთხრიდი ამ კასეტებს და მიდი.. ;დ

რა დროს ეგაა ამ გაგანია ივლისს?
ამის დრო არაა მაგრამ გუშინ ვიპოვე ჩემი ძველი ნაწერები, ჩანახატები და ა.შ. ასეთი თემა მქონდა დასაწერი და მეც დავწეერ.. ახლა კი მინდა აქ დავწერო.. : )
მთელი წელი ველოდი ახალ წელს, როგორც იქნა დადგა 31 დეკემბერი. ცივი, უჟმური და ნაცრისფერი, ისევე როგორიც ჩემი ხასიათი იყო იმ დღეს. ოჯახის წევრები ფაციფუცობენ.მე კი უსაქმურად დავყიალობდი ოთახიდან ოთახში. ფანჯრიდან გავიხედე.. ზამთარი იყო მაგრამ, თოვლი არსად ჩანდა. ვუხმობდი პატარა თეთრ ფანტელებს. ფიფქები ძალიან მიყვარს, რადგან ბუნების ჯადოქრობად მიმაჩნია. ძალიან რთულია,როცა ამდენი ლამაზი,სიმეტრიული ფანტელი ევლინება ნაცრისფერ სამყაროს. მე ამ სილამაზეს ვუხმ

ამერიკელი მეტეოროლოგების თქმით, თვითმფრინავი ღრუბლებში ფრენისას იწვევს თოვლის მოსვლას. სურათებზე, რომელიც 2007 წელს კოლორადოს შტატში გადაიღეს, უცნაური ფერებია იმ ადგილას სადაც თვითმფრინავები დაფრინავენ, რომ აეროპორტში დაეშვნენ. ზუსტად იმ ადგილას სადაც ისინი დაფრინავდნენ 5 წუთში იწყებდა თოვლი სვლას. ძრავის მიერ გამომუშავებული ენერგია ღრუბელს უცვლის ტემპერატურას 10 გრადუსით. ამის შედეგი იყო თოვლი, რომელიც 5 სანტიმეტრით ფარავდა დედამიწის ზედაპირს.

ვის არ უჯღაბნია თინეიჯერობისას, როცა პირველად აუფართხალდა მკერდში მარცხნივ რომ რაღაც მუშტისხელაა, ის??? ჰოდა, არც მეცხრეკლასელი მე ვყოფილვარ გამონაკლისი. აგერ, ჩემი ერთ–ერთი “შედევრი”. ნელა დაეშვა მოქუფრულ ციდან ვარსკვლავა ქარგით მორთული ფარდა და ფერდაკარგულ იასამანებს გადააფარა მზრუნველი კალთა. მე მივდიოდი, მე მივდიოდი, თოვაში მსურდა რომ მევლო მარად, მაგრამ ქათქათა ფიფქები ჩემთან მოფრინდნენ ძლიერ, მრისხანე ქარად. მე [...]

რა უნდა ქნა, როდესაც ზაფხულის სიცხე გთანგავს, და როდესაც ჟურნალისტისთვის საინტერესო არაფერი არ ხდება? ცხადია, ნაყინზე, ყინულზე, “ცივზე” უნდა იფიქრო და არა მარტო – იფიქრო, გახვიდე ნუცუბიძეზე მდებარე მაღაზიაში და შოკოლადის “ქებული” იყიდო.

ცოტა თუ შემხვედრია ადამიანი, ვისაც ეს ნუგბარი არ უყვარს, პრაქტიკულად, თითზე დასათვლელი. აქედან, ერთი – დედაჩემია.

ჰო, მას არ უყვარს მაინცდამიანც ნაყინი, თუმცა, ჩვენ გვყიდულობდა “კალორიულია და ცუდი არ არისო” ( ძალიან გამხდარი ვიყავი, ვერ წარმოგიდგენიათ ჰო? )

მაგრამ ვაი, უბედურებავ და… დღეში ერთ ცალზე მეტს არა. ეს ერთი მხრივ, სოციალური შეჭირვებით იყო გამოწვეული, ( რატომ

ერთხელ, როდესაც   ხეები თეთრი თოვლით იყო დაპენტილი, ირგვლივ საშობაო განყობა სუფევდა და ბეც დღეს ბინდი შეერია, ჩემს სახლში სამზადისი დაიწყო.

ის მართლაც რომ დიდი დღე იყო, მე პირველად გამოვთქვი სურვილი ”ალილოზე” წავსულიყავი.  ბებომ კარადიდან მოსასხამი გამოიღო, საგულდაგულოდ დაკემსა და დაამოკლა, დედამ ბამბას სკოტჩი დააკრა, წვერი ”მომიქსოვა” და ჩემს ნორჩ წარბებს პუდრით ”ჭაღარა” ეფექტი მისცა.  ხელში ბაბუას ჯოხიც დამაჭერინეს და ქვემოთ სადარბაზომდე ჩამაცილეს.

ხუმრობა საქმე ხომ არაა? შევიფერე სამოსელი… გავიბღინძე, ჩავახველე და ჩემს მეზობელს მიბუკაკუნე…. რიხით ჩავამღერე ”აჰა,ჰაი ჰაი ალილოოო” და საჩუქრის მოლოდინში სასიამოვნოდ

ეს პატარა გოგონა 1 წლისაა და უკვე სნოუბორდზე დგას.

თხილამურებით სრიალი არის სპორტის ერთერთი სახეობა, იგი შედგება თხილამურისა და მასზე დამაგრით (კრეპლენიით) მიმაგრებული ბათინკისგან . . . თხილამურით სრიალი შეიძლება დავყოთ ორ ძირითად კატეგორიად. პირველად თხილამური იყო სკანდინავიაში (Scandinavia) , მაგრამ არ იყო ჩამოყალიბებული როგორც სპორტის სახეობა . . . სკანდინავიელი ხალხი თხილამურებს იყენებდნენ სანადიროდ და აგრეთვე თავიანთ სატრანსპორტო საშუალებადაც. უძველესი ...

მზე

მზეო თიბათვისა

მზეო თიბათვისა, მზეო თიბათვისა,
ლოცვად მუხლმოყრილი გრაალს შევედრები.
იგი, ვინც მიყვარდა დიდი სიყვარულით,
ფრთებით დაიფარე – ამას გევედრები.
ტანჯვა-განსაცდელში თვალნი მიურიდენ,
სული მოუვლინე ისევ შენმიერი,
დილა გაუთენე ისევ ციურიდან,
სული უმანკოთა მიეც შვენიერი.
ხანმა უნდობარმა, გზა რომ შეეღება,
უხვად მოიტანა სისხლი და ცხედრები,
მძაფრი ქარტეხილი მას ნუ შეეხება,
მზეო თიბათვისა ამას გევედრები.

წვიმა

წვიმა

მე ახლა ვხედავ რომ პოეტი განმარტოებით,
ქუჩის კუთხეში დგას ვარდით და ატმის რტოებით.
სატრფოს ლოდი

ნეტა ესეთ ფორმას როგორ უქმნიან

მაიმუნების ბლოგი

ჯერ არცერთი გაზაფხული ასე ზამთარივით არ დაწყებულა..

კოშმარიდან გაღვიძების სურვილს არ გაუღვიძია ჩემში..

ჯერ ამდენი აბსურდი არც ერთ გაზაფხულზე არ გაწვიმებულა..

ამდენი ჰაერი ჯერ არ მოუპარავს ქარს..

ერთმანეთთან დაუკავშირებელი დეტალების ოკეანე შემოიჭრა და ააქაფა ჩემი ნაცრისფერი უჯრედები.

ამას თოვლი ჯობდა. თოვლი რომელიც არასდროს მყვარებია მაგრამ ვიცოდი მაინც რა იყო.

ეს ვალსიც გულს მირევს მაგრამ ვერ ვრთავ.

ყოველი დაწყება გულისამრევია ერთ წუთსა და 18 წამამდე.

მერე მიყვარს ვგიჟდები და არ მინდა რომ დამთავრდეს იმიტომ, რომ ვიცი ისევ დაიწყება და გულს ამირევს. მაგრამ ძალა არ

დაიდო ბათუმის სურათების წვიმისას, ასე რომ, გული, რომ არ დავწყვიტოთ “სხვა კლიმატური პირობების” მოყვარულ პიროვნებებს, გიჩვენებთ ბათუმის სურათებს ბოლო თოვლისას, ასეთი თოვლი ბათუმში კარგა ხანია არ ყოფილა სურათები გადაღებულია ჩემი სახლის მიმდებარე ტერიტორიაზე ესეც ვიდეოები

დადგა ჟამი პოსტის დაწერისა..

კი, ცოცხალი ვარ. არაფერი შემმთხვევია, გარდა იმისა, რომ ჩემი ძმა ზედ მიაკვდა კომპიუტერს და მხოლოდ დილით 1-2 საათით ვახერხებ აქ დაჯდომას..

ეს ისე..

დღეს 8 მარტია და  საოცრად არ მაღელვებს. დედაჩემისთვის არ მიმილოცავს, გუშინ გამებუტა და ვიფიქრე, გადავრჩებოდი, მაგრამ დილით ეგზომ შეურაცხყოფილი სახით წამომადგა თავს და არ თვლი, რომ 8 მარტი უნდა მომილოცოო? უი, არ მახსოვდა-მეთქი (რა ვარ, რა. ვინც მე არ მიცნობს).

თურმე არსებობს ხალხი, უფრო სწორედ მდედრთა კატეგორია, რომელიც შეყვარებულს იმის გამო შორდება, რომ 8 მარტს არ ულოცავს.. ჰმ.. არა, რა მიკვირს.. ჩემთვის რომ 8 მარტი მნიშვნელოვანი იყ

რა კარგია განმარტოვება.... ზამთარი, პატარა თბილი სახლი, ლამაზი ხის ავეჯი, მწვანე ნაძვები, სუფთა ჰაერი, ფაფუკი გაუკვალავი თოვლი, სიჩუმე მშვიდი ბედნიერებით გაჭღენთილი, მერე სეირნობა, გუნდაობა და გულის მოჯერება, სიცივისგან გათოშვა და მოუსვენრებისგან დაღლა, წითელი ლოყები ცხვირი და თოვლიანი თმები, მერე თბილი ლოგინი, ერთადერთი და საყვარელი თბილი და მისი რუდუნებით მომზადებული ცხელი ლიმნიანი ჩაი, მერე მადლობის ნიშნად ღიმილი და ტკბილი კოცნა, ბავშვივით გაღიმება და სიხარული ბევრი, თბილ ლოგინში დასვენება და სრული სიმყუდროვე, არანაირი ცივილიზაცია ერთადერთი სიმართლე და დაწყნარებული სული, ბუხარი და ბევრი პატარა სანთელი, ბევრი ძილი და თეთრი თოვლი, ტვინის გათ

როცა შენ მოხვალ, მე უკვე მზად ვიქნები. მეცმება თეთრი კაბა, მერე შენ მომიტან თეთრ ქრიზანთემებს, თმაშიც პატარა, თეთრ ყვავილს გამიკეთებ, ცოტას კიდეც გამიწყრები რა ამბავია ამდენი სარკეში პრანჭვაო, მერე გამიღიმებ, ყელზე მაკოცებ, ჩავჭიდებთ ხელს და შევუყვებით აღმართს.

მწვერვალზე თოვლია. თეთრი, თეთრი, ქათქათა. მერე მე თოვლს შევერევი და შენ შეშფოთებული მეძებ. მერე თეთრი მტრედი მოფრინდება და ყურში ჩაგიჩურჩულებს რაღაცას. შენს თვალებში უამრავი ეშმაკუნა სახლდება. შებრუნდები და მიდიხარ. მე შიშით გული მისკდება. მაშინვე ვყვირი, შენც შემობრუნდები და მაშინვე მპოულობ. ასეთმა ხუმრობამ კარგა გვარიანად შემაშფოთა. მერამდენედ გეკითხები უკვე, მართლა მიდიოდ