საქართველო–ისრაელის მატჩის შემდეგ, პირველად ბოლო წლების მანძილზე არ მქონია პროტესტის გრძნობა ჩვენი გუნდის მიმართ. რა თქმა უნდა, წუნი ძალიან ბევრი იყო, მათ შორის ქართველებისთვის ასე საამაყო ტექნიკასთან დაკავშირებით, მაგრამ ყველაზე მთავარი მაგ დღეს იყო ის, რომ გუნდი ფეხბურთს თამაშობდა და არა ამ სპორტის სახეობის უნიჭო პაროდიას. გარდა ამისა იყო კიდევ ერთი პლუსი: ფეხბურთელები იბრძოდნენ. არამარტო გოგუა და დვალიშვილი, არა, მთელი გუნდი, ნუ იაშვილის გამოკლებით, რომელიც რამოდენიმეჯერ აშკარად მოერიდა ორთაბრძოლას.

თუმცა თამაში ალბათ ყველამ იხილეთ, ამიტომ მოკლედ გამოვყოფ რამოდენიმე მომენტს რაც მომეწონა ან არ მომეწონა.

მომეწონა დაცვის მწყო

საკმაოდ დიდი ხანი გავიდა რაც ჰოლივუდი არ გამიკრიტიკებია. გასაგებია რომ ჰოლივუდელ რეჟისორებს უნდათ სხვადასხვა ხრიკით უფრო მიმზიდველი გახადონ ფილმები, თუმცა ხშირად უკიდურესობაში გადავლენ ხოლმე და ზოგიერთი სცენა სასაცილო ხდება. ვეცდები ამ პოსტში სწორედ ამ სცენებზე ვისაუბრო… პირველ რიგში რაც ჰოლივუდში ომის თემატიკაზე გადაღებულ ფილმებში გვხვდება არის ის, რომ არ არსებობს არმია ...

ომი ჰოლივუდურად… საკმაოდ დიდი ხანი გავიდა რაც ჰოლივუდი არ გამიკრიტიკებია. გასაგებია რომ ჰოლივუდელ რეჟისორებს უნდათ სხვადასხვა ხრიკით უფრო მიმზიდველი გახადონ ფილმები, თუმცა ხშირად უკიდურესობაში გადავლენ ხოლმე და ზოგიერთი სცენა სასაცილო ხდება. ვეცდები ამ პოსტში სწორედ ამ სცენებზე ვისაუბრო… პირველ რიგში რაც ჰოლივუდში ომის თემატიკაზე გადაღებულ ფილმებში გვხვდება არის ის, რომ არ არსებობს ...

ჰოლივუდური მსგავსებები… მარცხნივ: მსახიობი შონ უილიამ სკოტი მარჯვნივ: ჩოგბურთელი ენდი როდიკი მარცხნივ: მსახიობი ჯეფრი დინ მორგანი მარჯვნივ: მსახიობი რობერტ დაუნი უმცროსი მარცხნივ: მსახიობი პიტერ ფესინელი მარჯვნივ: მსახიობი ტომ კრუზი მარცხნივ: T-1000 მარჯვნივ: ვერცხლის სერფერი მარცხნივ: მსახიობი ტიმოთი ოლიფანტი მარჯვნივ: მსახიობი ჯოშ დუჰეიმელი მარცხნივ: მსახიობი ჯონი დეპი მარჯვნივ: მსახიობი სკიტ ულრიხი მარცხნივ: ...

საერთოდ მიღებული აზრია, რომ ქართული ფეხბურთი მკვდარია, უკვე ყარს და მას არაფერი ეშველება… არაა სიმართლისგან შორს ეს მოსაზრება, თუ მას ერთ წინადადებას მივამატებთ: არაფერი ეშველება, სანამ მასში მაზოხისტები, სადისტები და ონანიზსტები იმუშავებენ.

არ იფიქროთ ფედერაციაზე მქონდეს საუბარი, არა, ფედერაცია კიდევ სხვა თემაა, ამჯერად მინდა ქართული კლუბების შესახებ გესაუბროთ, კერძოდ იმ ოთხი კლუბის შესახებ, რომლებსაც პატივი ჰქონდათ წარედგინათ ჩვენი ქვეყანა ევროტურნირებზე: ოლიმპი, დინამო, ზესტაფონი და ვიტ–ჯორჯია.

თავიდანვე ვიტყვი, ერთადერთი გუნდი, ამ სიტყვის ყველანაირი გაგებით, ამ ოთხეულში არის “ზესტაფონი” – გუნდი,

გადავწყვიტე გამეკეთებინა ერთი კრიტიკული პოსტი ბლოგერების ანუ ჩემნაირების მიმართ. ალბათ ქართველ “ბლოგერებს” ბლოგერობა ცუადად ესმით ან ზუსტად არ იციან თუ რას ნიშნავს. ბლოგერი არის ადამიანი რომელიც სხვებისგან განცალკევებით არის და წერს თავისთვის იმას რაც უსწორდება და არა ის რომ შეიკრიბნენ და ექსკურსიებზე იარონ ყოველ კვირა და შემდეგ დაწერონ ამის შესახებ პოსტი. ბლოგერებად მიაქვთ თავი და [...]

დარწმუნებული ვარ უკვე ყველა იქ მყოფი ბლოგერი დაწერდა როგორ აღინიშნა სოციალური მედიის დღე მთაწმინდის პარკში, ვინ წარმოადგინა პრეზენტაციები, რომელი ბლოგერები გაიცნეს და ა.შ.  
მე კი როგორც ყველაზე ზარმაცი და უფრო მეტად კი  და-ძმის მიერ შევიწროებული ბლოგერი,  ახლა ვეცდები რამეფრად რაც მახსოვს ის მაინც დავწერო, თორე რომ ვთქვა გუშინდელი ემოციები დღემდე გამომყვათქო, არ ვიქნები მართალი
ამ დღესთან დაკავშირებული პოსტების უმეტესობა რა თქმა უნდა აღფრთოვანების გამომხატველი ეპითეტებითა და შორისდებულებითაა სავსე,  თუმცა ზოგიერთმა მწვავე კრიტიკაც არ დაიშურა
მაგრამ მოდით ყველაფეერს თავის სახელი დავარქვათ!

რაც გაკეთდა

წარმოგიდგენთ ჩემი აზრით იმ ადამიანთა სიას, რომელიც უნდა გაიყვანო გარეთ და ტყვია დაახალო )

1. ყველა რელიგიური ფანატიკოსი.

2. ყველა ადამიანი, ვინც ამბობს რომ ფეხბურთი მოსაწყენი სპორტია, რადგან ხანდახან გოლიც კი არ გადის.

3. ყველა ადამიანი, ვისაც ბეისბოლი საუკეთესო სპორტი ჰგონია.

4. ყველა პოპ–მომღერალი.

5. ყველა პოპის მსმენელი.

6. ყველა, ვინც ერთხელ მაინც არის ბრიტნი სპირსის კონცერტზე ნამყოფი.

7. ყველა, ვისაც თავი განსაკუთრებული ჰგონია, თავისი ეროვნების გამო.

8. ყველა ადამიანი, ვისაც ჰგონია, რომ მზე დედამიწის გარშემო ბრუნავს.

9. ყველა, ვისაც მიქელანჯელო და ლეონარდო კუ–ნინძები ჰგონ

ეს ბატონი შემოქმედი სულ რამდენიმე დღის წინ აღმოვაჩინე; წერის მანერით იგი ომარ ხალიან–ზემელელს მაგონებს, თუმცა, მის სიმაღლემდე კიდევ ბევრი უკლია; მისივე თხოვნით, დავტოვებ მის ვინაობას საიდუმლოდ და მხოლოდ შემოქმედებას გაგაცნობთ. ვინც არ იცით, ვინაა ომარ ხალიან–ზემელელი, სასწრაფოდ მოიძიეთ ნოდარ დუმბაძის მესამე ტომი (აი, ის, “კუკარაჩათი” რომ იწყება და იუმორისტული მოთხრობები და ფელეტონები აქვს ბოლოში) და [...]

მოგეხსენებათ გუშინ დიეგო არმანდო მარადონამ გამოაქვეყნა საბოლოო 23–კაციანი სია. არ ვიტყვი არაფერს მისი საოცარი გადაწყვეტილებების შესახებ, ისედაც ყველამ ყველაფერი იცის. პირადად ჩემთვის ყველაფერი მოსალოდნელი სცენარით განვითარდა, მაგრამ ამავე დროს ეს სცენარი ძალზედ არასასურველი იყო და ახლავე მიხვდებით რატომ: თავი დავანებოთ ამ 23 კაცს, მოდით მე შემოგთავაზებთ არგენტინის ნაკრების 11–ეულს, რომელიც შემდგარი იქნება იმ ფეხბურთელებისგან, ვინც მარადონამ ამა თუ იმ მიზეზის გამო მსოფლიო ჩემპიონატზე არ წაიყვანა.

ამ ნაკრებში არ იქნებიან ტრავმირებული ფეხბურთელები ან ფეხბურთელები, რომლებსაც ობიექტურად არ უნდა ჰქონოდათ ორეტენზია მუნდიალზე თავისი

არსებობს მიმართვის ფორმები, როდესაც გიჩნდება სურვილი, კედელზე არტყმევინო მოსაუბრეს თავი.

აქ წარმოგიდგენთ ჩემს "NO-GO" მიმართვების დიად სამეულს.

• მესამე ადგილი: "პატარა გოგო, იცი რას გეტყვი?!"- ჰა?! ვინაა შენი პატარა გოგო?! იმ წამსვე ჩემი Body-language გამოხატავს თავდასხმისთვის მზადყოფნას. მითუმეტეს, თუკი მამრობითი სქესის ადამიანი მომმართავს ასე, დაძაბული სიტუაციის დროს. ისინი, ალბათ, ფსიქოლოგიურად ცდილობენ პატარა, უსუსურ არსებაში "გადაგანაცვლონ" და ამით გარკვეული უპირატესობა მოიპოვონ. ნწნწნწნწ... ჯერ ჩემთან არ გამოსვლიათ და... :D
  
• მეორე ადგილი: "დაიკო"- საშინლად არ მიყვარს ასე რომ მომმართავენ. თან, ძირითადა

ერეკლეს წიგნზე ძალიან ბევრი რამ ითქვა, თუმცა მე ერთი სტატიაც კი არ წამიკითხავს, სადაც ნორმალურადაა გაკრიტიკებული ეს კრებული. არადა რამდენი რამეა სათქმელი ლიტერატურული კუთხით, რა ადვილად შეიძლება ერეკლეს ლიტერატურული ხარვეზების დაჭერა და მსჯელობის განზოგადებაც. მოკლედ, ქართველმა კრიტიკოსებმა, თუ ისინი საერთოდ არსებობენ, მსუყე საკბილო გაუშვეს ხელიდან.

ერთ-ერთი პირველი გამოხმაურება კრებულზე ,,ტაბულაში” დაიბეჭდა. /ეს სტატია შეგიძლიათ იხილოთ აქ, თუ უკვე დამიმეგობრდით ფეისბუქზე/   ძალიან მომეწონა, დახვეწილი იყო, გონივრული, ინფორმაციასაც აწვდიდა მკითხველს.  ეს არ იყო რეცენზია, რა თქმა უნდა, ,,ტაბულას” ფორმატის გამო, თუმცა ჩემი აზრი

აღშფოთებულიც აღარ ქვია უკვე იმას, რასაც მე ვგრძნობ ბოლო დღეების მოვლენების გამო, არ ვიცი უფრო აღმატებულ ხარისხში როგორ გამოვხატო, ამიტომ უბრალოდ აღშფოთებად გავაფორმებ ჩემს რეაქცია იმ ადამიანთა სიბნელეზე, რომლებიც ასე თავისუფლად არღვევენ საზოგადოებრივ წესრიგს და ადამიანის უფლებებს და დაუსჯელები რჩებიან. არც კი ვიცი რაზე უფრო მეტად ვარ გაბრაზებული, იმაზე რომ ასეთი დებილი და ბნელი ხალხი არსებობს 21–ე საუკუნეში, იამზე რომ ეს დებილი და ბნელი ხალხი განსხვავებული აზრის მქონეს ხელს ურტყამენ და აგინებენ, თუ იმაზე რომ საბოლოოდ დაუსჯელები რჩებიან!

სახალხო მართმადიდებლური მოძრაობა (სმმ) არის წმინდა სახის ფაშისტური დაჯგუფება, რომელიც მტრ

საერთოდ, კრიტიკოსები არ მიყვარს. სრულყოფილი არავინ და არაფერია თავად უფალი ღმერთის გარდა… უკეთესი თავად დაწერონ. რა წამს მათზე ვფიქრობ, მუდამ ბატონი კოტეს (ჩვენი მასწავლებელი, რომელიც ლიტერატურის ისტორიას გვიკითხავდა სკოლაში) სიტყვები მახსენდება: “კრიტიკოსები?! ეს ის ხალხია, ვისაც წერა არ ეხერხება… (წერა … Continue reading →

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი დედა, რომელსაც ორი შვილი ჰყავდა… ერთი ცუდი და მეორეც ცუდი…

მოკლედ, რაზე მინდა გესაუბროთ. თავიდანვე ვიტყვი, რომ ამ პოსტში, ჩემი პოზიცია ბევრს შეიძლება პოპულარულად მოეჩვენოს, მაგრამ პირიქით… და კიდევ, შეიძლება კრიტიკა დავიმსახურო, მაგრამ მაგასაც არაუშავს. ეს ისაა, რასაც მე ვფიქრობ.

დღეს, საქართველოში, ორი უკიდურესობაა შექმნილი. ერთს დავარქმევდი ფსევდო-მართლმადიდებლურ-პატრიოტულ-ფუნდამენტალისტურ ჯგუფს და მეორეს ულტრა-მემარცხენე-ლიბერალურ ფრთას.

დღეს ან წვერები უნდა მოუშვა, კრიალოსანი გეჭიროს ხელში და დიდი ჯვარი გეკიდოს, ან თვალები უნდა ამოიშავო, ემოსავით გაიკეთო თმა და ცრუ დეპრ