პოსტები ტეგით „მე და ჩემი განცდები“
არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არასდროს არ
გაზაფხულის პირის დეპრესიას ვგრძნობ - და ვიგერიებ რაც ძალი და ღონე მაქვს :)
რას ნიშნავს გაზაფხულის პირის დეპრესია და -
სიახლეების მოლოდინს, სისხლის დუღილს, ათასგვარ სურვილებს და ამ ყველაფერთან ერთად შეზღუდულ შესაძლებლობებს. ანუ დეპრესიას იმის თაობაზე რომ ბევრი რამე გინდა მაგრამ - სად არის ?
ყველაზე მეტად ამ დროს -ტანსაცმელის ნაკლებობას ვგრძნობ ხოლმე ,უფროსწორად ახლების ყიდვის სურვილს . პირველი ონლაინ შოპინგის განხორციელებას ვგეგმავ და ვნახოთ რა გამოვა, იმედი მაქვს თავბედს არ დავიწყევლი
გაზაფხულის მოსვლასთან ერთად -უამრავი გეგმები მაქვს - რაც ძირითადად -სწავლას, რაღაცეების შეძენას (ლეპტოპის,ველოსიპედის) და ფულის ”სამოგ
რას ნიშნავს გაზაფხულის პირის დეპრესია და -
სიახლეების მოლოდინს, სისხლის დუღილს, ათასგვარ სურვილებს და ამ ყველაფერთან ერთად შეზღუდულ შესაძლებლობებს. ანუ დეპრესიას იმის თაობაზე რომ ბევრი რამე გინდა მაგრამ - სად არის ?
ყველაზე მეტად ამ დროს -ტანსაცმელის ნაკლებობას ვგრძნობ ხოლმე ,უფროსწორად ახლების ყიდვის სურვილს . პირველი ონლაინ შოპინგის განხორციელებას ვგეგმავ და ვნახოთ რა გამოვა, იმედი მაქვს თავბედს არ დავიწყევლი
გაზაფხულის მოსვლასთან ერთად -უამრავი გეგმები მაქვს - რაც ძირითადად -სწავლას, რაღაცეების შეძენას (ლეპტოპის,ველოსიპედის) და ფულის ”სამოგ
არ გიოცნებიათ მწვანეში ჩაფლულ სახლზე ქალაქისგან მოშორებით - შაბათ-კვირას რომ აიკრიფავ შენს ნივთებს და რომ გაეშურები. საღამოს სხვენის აივანზე რომ დაჯდები წიგნით ხელში და სასიამოვნო სიგრილე რომ შემოგეფინება სახეზე.მაგარი შეგრძნებაა! ადრეც ვოცნებობდი ამაზე და ახლაც შიგადაშიგ.ხანდახან ხის სუნსაც კი ვიგრძნობ ხოლმე ამ ოცნებაში ჩაძირვისას...
გუშინ მეგობრების დაჩაზე ვიყავი მუხათწყაროში და ძალიან ვისიამოვნე. თბილი საღამო იყო ზამთრის დღეებთან შედარებით და კარგა ხანს გარეთა ხედით დავტკბით ,”ლეჟანკებზე” ვინებრივრეთ, ლუდი (ზოგმა ნემიროვიც :D) მივირთვით და ფოტოაპარატიც ჩავაჩხაკუნეთ რამდენჯერმე.
გუშინ მეგობრების დაჩაზე ვიყავი მუხათწყაროში და ძალიან ვისიამოვნე. თბილი საღამო იყო ზამთრის დღეებთან შედარებით და კარგა ხანს გარეთა ხედით დავტკბით ,”ლეჟანკებზე” ვინებრივრეთ, ლუდი (ზოგმა ნემიროვიც :D) მივირთვით და ფოტოაპარატიც ჩავაჩხაკუნეთ რამდენჯერმე.
რაღაც მინდა
ამ ცხოვრებაზე უფრო მეტი!
ყოველდღიურობაზე უფრო მაღლა მდგომი!
მობეზრებისგან და ერთფეროვნებისგან შორს მყოფი!
სახალისო, საინტერესო, აღსაფრთოვანებელი !!!
მინდა!
თან ძალიან დიდი ხანია მინდა და ველოდები და ველოდები და მინდა და ამ დროს კი ცხოვრება მიდის უკანმოუხედავად - მე კი მაინც მინდა!
სილაღე მინდა !
.კარგა ხანია ვატყობ ჩემს თავს რომ სულ უფროდაუფრო ძნელად და იშვიათად მეცინება/მეღიმება...
p.s. ტეხს!
ამ ცხოვრებაზე უფრო მეტი!
ყოველდღიურობაზე უფრო მაღლა მდგომი!
მობეზრებისგან და ერთფეროვნებისგან შორს მყოფი!
სახალისო, საინტერესო, აღსაფრთოვანებელი !!!
მინდა!
თან ძალიან დიდი ხანია მინდა და ველოდები და ველოდები და მინდა და ამ დროს კი ცხოვრება მიდის უკანმოუხედავად - მე კი მაინც მინდა!
სილაღე მინდა !
.კარგა ხანია ვატყობ ჩემს თავს რომ სულ უფროდაუფრო ძნელად და იშვიათად მეცინება/მეღიმება...
p.s. ტეხს!
ყველასათვის საყვარელი შაბათ-კვირა! ორი დიდებული დღე , როცა საკუთარ თავს შემიძლია დრო დავუთმო, დაუნანებლად და აუჩქარებლად.
მართალია ეს ხშირად არ არის ხოლმე ასე და მთელი წინა წელი ჩემთვის ეს ორი დღე არ არსებობდა, მაგრამ სამაგიეროდ ამჟამად სხვანაერად არის.
მინდა ჩემი უკანასკნელი ვიკენდის შესახებ მოგიყვეთ.
შაბათიეს გახლდათ სრულიად ”საშინაო” დღე , ანუ ისეთი დღე გარეთ ცხვირიც რომ არ გამიყვია. შეიძლება ითქვას რომ ბოლო ერთწელზე მეტია ასეთი დღე ჩემს მეხსიერებას არ ახსოვს (თუ გლანდების ოპერაციის დროს იძულებით სახლში ყოფნას არ ჩავთვლით).
სიმართლე გითხრათ ადრე ასეთი დღეები სრულ დეპრესიაში მაგდებდა, ზოგადად ახლაც არ მიყვარს
მართალია ეს ხშირად არ არის ხოლმე ასე და მთელი წინა წელი ჩემთვის ეს ორი დღე არ არსებობდა, მაგრამ სამაგიეროდ ამჟამად სხვანაერად არის.
მინდა ჩემი უკანასკნელი ვიკენდის შესახებ მოგიყვეთ.
შაბათიეს გახლდათ სრულიად ”საშინაო” დღე , ანუ ისეთი დღე გარეთ ცხვირიც რომ არ გამიყვია. შეიძლება ითქვას რომ ბოლო ერთწელზე მეტია ასეთი დღე ჩემს მეხსიერებას არ ახსოვს (თუ გლანდების ოპერაციის დროს იძულებით სახლში ყოფნას არ ჩავთვლით).
სიმართლე გითხრათ ადრე ასეთი დღეები სრულ დეპრესიაში მაგდებდა, ზოგადად ახლაც არ მიყვარს
ძალიან მეზარება ამ პოსტის დაწერა , მაგრამ რატომღაც ვაიძულებ თავს, თუნდაც იმიტომ რომ ისტორიას შემორჩეს ჩემი წინასადაბადებისდღეო განწყობა და შემდეგ წელს ვთქვა - მაშინ რა უაზრო ხასიათზე ვიყავი და ახლა რა კარგადვარმეთქი :)
არ ვიცი რატომ ხდება ასე, მაგრამ რაც წლები გადის მით უფროდაუფრო აღარ მიხარია და უფროდაუფრო მეზარება. მახსოვს როგორ ველოდებოდი ხოლმე ამ დღეს, როგორ მიფანცქალებდა გული 12 საათის დადგომისას,როგორ ველოდებოდი ბალიშის ქვეშ საჩუქრებს: ) და ა.შ. ახლა კიდე ყველაფერი ძალიან ჩვეულებრივად არის და ვიცი რომ ხვალეც ასე იქნება როგორც დღეს.. ვფიქრობ რატომ ვარ ასე და რატომ აღარ მიხარია, რატომ გავხდი ასე უჟმური და უხასიათო დაბადებ
არ ვიცი რატომ ხდება ასე, მაგრამ რაც წლები გადის მით უფროდაუფრო აღარ მიხარია და უფროდაუფრო მეზარება. მახსოვს როგორ ველოდებოდი ხოლმე ამ დღეს, როგორ მიფანცქალებდა გული 12 საათის დადგომისას,როგორ ველოდებოდი ბალიშის ქვეშ საჩუქრებს: ) და ა.შ. ახლა კიდე ყველაფერი ძალიან ჩვეულებრივად არის და ვიცი რომ ხვალეც ასე იქნება როგორც დღეს.. ვფიქრობ რატომ ვარ ასე და რატომ აღარ მიხარია, რატომ გავხდი ასე უჟმური და უხასიათო დაბადებ
“Beer is proof that God loves us and wants us to be happy.”
ბენჟამენ ფრანკლინი
ყოველი ყლუპის მოსმისას მახსენდება ის პირვანდელი შეგრძნება და ყოველ ჯერზე ხელახლა ვვოცდები რატომ შეიძლება არ მომწონებოდა ეს ”ღვთაებრივი” გემო.
თუმცა ახლაც ვერ ავხსნი (თუნდაც სამკათხადალეულზე) რა მომწონს მასში ასე ძლიერ. ერთი კი სრულებით ცხადია - მას შემდეგ რაც ლუდის სმა დავიწყე - ჩემს მიმართ ისეთი ეპითეტები როგორიცაა ”ძვალი და ტყავი” , ”მაკარონები” ”ცარიელი ძვლები” და ა.შ. არ მომისმენია :) ალბათ ეს უბრალოდ დამთხვევა არაა - ამბობენ რომ ბევრი რაოდენობით ლუდი ასუქებს , თანაც ისეთ სპეციფიკურ ადგილებში , როგორიცაა საჯდომი და მუცელი .
ლუდის გამას
ბენჟამენ ფრანკლინი
ყოველი ყლუპის მოსმისას მახსენდება ის პირვანდელი შეგრძნება და ყოველ ჯერზე ხელახლა ვვოცდები რატომ შეიძლება არ მომწონებოდა ეს ”ღვთაებრივი” გემო.
თუმცა ახლაც ვერ ავხსნი (თუნდაც სამკათხადალეულზე) რა მომწონს მასში ასე ძლიერ. ერთი კი სრულებით ცხადია - მას შემდეგ რაც ლუდის სმა დავიწყე - ჩემს მიმართ ისეთი ეპითეტები როგორიცაა ”ძვალი და ტყავი” , ”მაკარონები” ”ცარიელი ძვლები” და ა.შ. არ მომისმენია :) ალბათ ეს უბრალოდ დამთხვევა არაა - ამბობენ რომ ბევრი რაოდენობით ლუდი ასუქებს , თანაც ისეთ სპეციფიკურ ადგილებში , როგორიცაა საჯდომი და მუცელი .
ლუდის გამას
უცნაურია ცხოვრება და ჩახლართულია ჯაჭვები , რომლებიც წარსულს, აწმყოს და მომავალს ერთმანეთს აკავშირებს. ადამიანები , რომლებიც წარსულში დატოვე და სხვა ადამიანების საშუალებით მომავალში გახსენებენ თავს...
რაღაცეები ისეთი ხდება ცხოვრებაში რაც არასდროს დაგავიწყდება,
რაც წარუშლელ კვალს დატოვებს შენს გულში და გარდამტეხ როლსაც შეასრულებს...
რაღაცეეები ისეთი ხდება ცხოვრებაში, რაც შეიძლება ”ბავშურია” , მაგრამ მსგავსი განცდები შეიძლება არცერთ ”დიდურ” რამე-რუმეებს აღარ ჰქონდეს...
ელენა ფროლოვას ამ სიმღერას ერთი დიდი დეპრესიის შემდეგ ვეღარ ვუსმენ და ვერც ამ სიმღერის მოტივებზე დაწერილ ამ ლექს ვკითხულობ ...
მაგრამ ისტორიაა , ჩემ
რაღაცეები ისეთი ხდება ცხოვრებაში რაც არასდროს დაგავიწყდება,
რაც წარუშლელ კვალს დატოვებს შენს გულში და გარდამტეხ როლსაც შეასრულებს...
რაღაცეეები ისეთი ხდება ცხოვრებაში, რაც შეიძლება ”ბავშურია” , მაგრამ მსგავსი განცდები შეიძლება არცერთ ”დიდურ” რამე-რუმეებს აღარ ჰქონდეს...
ელენა ფროლოვას ამ სიმღერას ერთი დიდი დეპრესიის შემდეგ ვეღარ ვუსმენ და ვერც ამ სიმღერის მოტივებზე დაწერილ ამ ლექს ვკითხულობ ...
მაგრამ ისტორიაა , ჩემ
სიმართლე გითხრათ ნაძვისხის დადგმას საერთოდ არ ვაპირებდი, ან კი ვისთვის უნდა დამედგა- ყველაზე პატარა მე ვარ ოჯახში ( მართალია პატარა ძმიშვილი მყავს , მაგრამ ერთი რომ აქ არ ცხოვრობს და მეორე ვეჭვობ მისი ნაძვისხესთან თავისუფლად მიშვება ნაადრევია). ჰოდა უცბად გუშინ საღამოს ჩემს არაქართველ მეგობრებს შობას რომ ვულოცავდი- ჩემშიც სადღესასწაულო განწყობა შემოიჭრა, დღეს დილას მოვაძებნინე დედაჩემს ნაძვისხე და სათამაშოები და ვუთხარი რომ საღამოს დავდგავდი.
მთელი დღე ამის გამო სახლში მომეჩქარებოდა და აი შემოვდგი სახლში ფეხი და რას ვხედავ- სახლი წვიმებით არის მორთული და ზალაში ნაძვისხე ანათებს : )
შემომეყარა გულზე მაგრამ რაღას ვიზამდი,
მთელი დღე ამის გამო სახლში მომეჩქარებოდა და აი შემოვდგი სახლში ფეხი და რას ვხედავ- სახლი წვიმებით არის მორთული და ზალაში ნაძვისხე ანათებს : )
შემომეყარა გულზე მაგრამ რაღას ვიზამდი,
უცნაური ბავშვი ვიყავი: როცა მინდოდა მხიარული, გულღია და ცანცარა, როცა მინდოდა წყნარი და გულჩათხრობილი. მიყვარდა დიდების წრეში ტრიალი- ოღონდ არა დედის და მამის ტოლა ხალხში არამედ და-ძმის. საყვარელი საქმიანობა მათი საუბრების , განხილვების და ათასგვარი ფილოსოფიური გაწევ-გამოწევების მოსმენა გახლდათ. როცა მეგობრები მოსდიოდათ , ვცდილობდი ჩუმი და შეუმჩნეველი ვყოფილიყავი , რათა თვალში არავის არ მოვდებოდი და გარეთ არ გავეძახე . თავიდან რათქმაუნდა ხშირად ვრჩებოდი კარს მიღმა, მაგრამ მერე ცოტა რომ წამოვიზარდე და ერთიორჯერ მეც ბრძნული აზრი დავახეთქე- კარი გამიღეს და საკუთარ უმცროს მეგობრად მიმიღეს :)
გარდატეხისა და თინეიჯერობის ასაკში -ჩემი წვე
გარდატეხისა და თინეიჯერობის ასაკში -ჩემი წვე
ამ ადამიანს ალბათ (ვიმედოვნებ) წარდგენა არ სჭირდება.
დღეს ტრანსპორტში -სახლში მომავალს, უცბად საოცრად მომინდა მისი მუსიკის მოსმენა, სახლში გიჟივით შემოვვარდი , კომპს ვეცი და ჩავრთე მისი ყველა ალბომი (რაც მაქვს).
ახლაც ვუსმენ და თან ძველი დრო მახსენდება.
ნეტა საახალწლოდ არ ექნება კონცერტი სადმე?- წავიდოდი სიამოვნებით.
მეტს მე აღარ დავწერ- ვისაც დააინტერესებს და ალბომების გადმოწერაც მოუნდება-
აუცილებლათ ესტუმრეთ ერმონიას ბლოგს .აქ გაეცნობით აუთსაიდერის სრულ დისკოგრაფიას და ჩამოტვირთავთ კიდეც ალბომებს. ხოლო გაზეთი ანარეკლის ბლოგზე (ავტორი ერმონია)- წაიკითხავთ საინტერესო სტატიას
"ყველაზე საშინელი ბო
დღეს ტრანსპორტში -სახლში მომავალს, უცბად საოცრად მომინდა მისი მუსიკის მოსმენა, სახლში გიჟივით შემოვვარდი , კომპს ვეცი და ჩავრთე მისი ყველა ალბომი (რაც მაქვს).
ახლაც ვუსმენ და თან ძველი დრო მახსენდება.
ნეტა საახალწლოდ არ ექნება კონცერტი სადმე?- წავიდოდი სიამოვნებით.
მეტს მე აღარ დავწერ- ვისაც დააინტერესებს და ალბომების გადმოწერაც მოუნდება-
აუცილებლათ ესტუმრეთ ერმონიას ბლოგს .აქ გაეცნობით აუთსაიდერის სრულ დისკოგრაფიას და ჩამოტვირთავთ კიდეც ალბომებს. ხოლო გაზეთი ანარეკლის ბლოგზე (ავტორი ერმონია)- წაიკითხავთ საინტერესო სტატიას
"ყველაზე საშინელი ბო
მდინარეზე ვიწრო ხიდი იყო. ამ ხიდზე ორი ჯიუტი თხა შეხვდა ერთმანეთს. გვერდის აქცევა შეუძლებელი იყო. ერთ-ერთს უკან უნდა დაეხია და გზა დაეთმო.
- უკან დაიხიე! - უთხრა ერთმა მეორეს.
- ნურას უკაცრავად! რატომ უნდა დავიხიო? მე პირველი ამოვედი ამ ხიდზე. შენ თვითონ დაიხიე!
არც ერთს არ უნდოდა უკან დახევა. მოუვიდათ ჩხუბი. დაეჯახნენ ერთმანეთს რქებით. ჯიუტმა თხებმა თავი ვეღარ შეიმაგრეს და ყირამალა გადაეშვნენ წყალში.
იაკობ გოგებაშვილის „დედა ენიდან“
ერთი ჯიუტი რომ მეორე ჯიუტს შეხვდება და შემდეგ ორივე ერთად რომ გაჯიუტდება -თქვენ თუ იცით მაშინ რა ხდება?
ოჰოჰოოოოოო
მტრისას!
- უკან დაიხიე! - უთხრა ერთმა მეორეს.
- ნურას უკაცრავად! რატომ უნდა დავიხიო? მე პირველი ამოვედი ამ ხიდზე. შენ თვითონ დაიხიე!
არც ერთს არ უნდოდა უკან დახევა. მოუვიდათ ჩხუბი. დაეჯახნენ ერთმანეთს რქებით. ჯიუტმა თხებმა თავი ვეღარ შეიმაგრეს და ყირამალა გადაეშვნენ წყალში.
იაკობ გოგებაშვილის „დედა ენიდან“
ერთი ჯიუტი რომ მეორე ჯიუტს შეხვდება და შემდეგ ორივე ერთად რომ გაჯიუტდება -თქვენ თუ იცით მაშინ რა ხდება?
ოჰოჰოოოოოო
მტრისას!
წინასწარ გაფრთხილებთ საკმაოდ სენტიმენტალური პოსტი იქნება და ვურჩევ იმან არ წაიკითხოს ვისაც უშუალოდ ეხება.
ალბათ იფიქრებთ - რა სულ ქორწილები აუტყდა ამ ბავშვს- ასე ხშირად რომ წერსო ამ თემაზე , მაგრამ რას ვიზამთ- მართლაც ქორწილების წელია . ასეთი შეიძლება აღარც იყოს აღარასდროს ამიტომ უთუოდ იმსახურებს ჩემს ყურადღებას.
ეს უკვე მესამე პოსტია ამ სათაურით :)
დანარჩენი ორიც იხილეთ:
1. ქორწინებამანია I
2. ქორწინებამანია II
ალბათ უკანასკნელი იქნება ამ წელში (თუმცა ვინ იცის?!)
უკანასკნელი მაგრამ ყველაზე სენტიმენტალური.
ეს ქორწინება საკამოდ მოულოდნელი იყო და საკმაოდ "განცდითი"- ჩემთვის-
ალბათ იფიქრებთ - რა სულ ქორწილები აუტყდა ამ ბავშვს- ასე ხშირად რომ წერსო ამ თემაზე , მაგრამ რას ვიზამთ- მართლაც ქორწილების წელია . ასეთი შეიძლება აღარც იყოს აღარასდროს ამიტომ უთუოდ იმსახურებს ჩემს ყურადღებას.
ეს უკვე მესამე პოსტია ამ სათაურით :)
დანარჩენი ორიც იხილეთ:
1. ქორწინებამანია I
2. ქორწინებამანია II
ალბათ უკანასკნელი იქნება ამ წელში (თუმცა ვინ იცის?!)
უკანასკნელი მაგრამ ყველაზე სენტიმენტალური.
ეს ქორწინება საკამოდ მოულოდნელი იყო და საკმაოდ "განცდითი"- ჩემთვის-
ჩემი ბავშობის მძაფრი მoგონებები ორ სეზოანდ იყოფა- ზაფხულის და ზამთრის.
ახლა რადგან ზამთრის პირია სწორედ ამ უკანასკნელზე მინდა შევაჩერო ჩემი ფიქრები.
ზამთრის არდადაგებზე არსად არ მივდიოდით. ერთადერთი და ყველაზე საყვარელი გართობის საშუალება- თოვლში თამაში, ციგაობა და გუნდაობა იყო. მოუთმენლად ველოდებოდი ხოლმე პირველი ფიფქების გამოჩენას და ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა როცა დილას ფარდებს გადავხსნიდი და თოვლით გადათეთრებულ არემარეს დავინახავდი. არ ვიცი მაშინ მართლა დიდი თოვლი მოდიოდა თუ მე ვიყავი ძალიან პატარა, მაგრამ ჩემს მოგონებებში მუხლებამდე თოვლი მაინც ფიგურირებს.
ჩაგვფუთნავდა დედაჩემი ( რასაც ვ
ახლა რადგან ზამთრის პირია სწორედ ამ უკანასკნელზე მინდა შევაჩერო ჩემი ფიქრები.
ზამთრის არდადაგებზე არსად არ მივდიოდით. ერთადერთი და ყველაზე საყვარელი გართობის საშუალება- თოვლში თამაში, ციგაობა და გუნდაობა იყო. მოუთმენლად ველოდებოდი ხოლმე პირველი ფიფქების გამოჩენას და ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა როცა დილას ფარდებს გადავხსნიდი და თოვლით გადათეთრებულ არემარეს დავინახავდი. არ ვიცი მაშინ მართლა დიდი თოვლი მოდიოდა თუ მე ვიყავი ძალიან პატარა, მაგრამ ჩემს მოგონებებში მუხლებამდე თოვლი მაინც ფიგურირებს.
ჩაგვფუთნავდა დედაჩემი ( რასაც ვ
მომენატრა
მეგობრებთან ერთად - ბუნებაში -
ბუინობა, მაიმუნობა, სიმღერა, დაკვრა, ხალისი, სიმწვანე, ხეტიალი, ჰაერი, კლდეები, მთები, ველები, სირბილი, ლუდიიი და გიტარა...
მომენატრა ყველაფერი რაც ასე მავსებდა:
მეგობრებთან ერთად - ბუნებაში -
ბუინობა, მაიმუნობა, სიმღერა, დაკვრა, ხალისი, სიმწვანე, ხეტიალი, ჰაერი, კლდეები, მთები, ველები, სირბილი, ლუდიიი და გიტარა...
მომენატრა ყველაფერი რაც ასე მავსებდა:
პოსტების არქივი© blogroll.ge 2009–2010
