შუა საუკუნეები ადამიანის სხეულის დავიწყებისა და ისტორიიდან მისი განდევნის ეპოქაა. იქ და იმხანად მხოლოდ მაცხოვრის სხეული პრევალირებს: იქ მხოლოდ იესოს განკაცება და მის მიერ კაცობრიობის ცოდვათა გამოსყიდვა ახსოვთ. სიკვდილითა სიკვდილისა დამთრგუნველის აღდგომა საფუძვლად დაედო დოგმატს სხეულთა აღდგომის შესახებ, რომლის თანახმადაც ქალები და მამაკაცები საიქიოში კვლავაც შეიმოსებიან ხორცით, რათა იტანჯონ ჯოჯოხეთში ან ინეტარონ სამოთხეში, სადაც ხუთივე გრძნობას კვლავ მიეცემა გასაქანი: თვალით მარადიულად განჭვრეტენ ღმერთსა და სასუფევლის ნათელს, ყნოსვას ყვავილთა სურნელი დაუამებთ, ანგელოსთა გალობით დატკბებიან, ზეციურ საკვებს იგემებენ და უწმინდეს ჰაერს შეეხებიან

არც მთლად ისეთი, როგორსაც ავტორი გეგმავდა, თუმცაღა, საკმაოდ კანონზომიერი.

ჯერ ამათ გადახედეთ.

ამონარიედბი მოთხრობიდან, რომელსაც არ ეღირსა დასრულება…

ამონარიდი I;

ამონარიდი II;

ამონარიდი III;

ამონარიდი IV;

ამონარიდი V;

ამონარიდი VI;

ამონარიდი VII – რომელმაც თქვენში განსაკუთრებული სიმპათია დაიმსახურა…

ამონარიდი VIII;

ამონარიდი IX;

როცა ღამე გვიანობამდე ვერ ვიძინებ, ამას აქვს თავისი მიზეზი. ე.ი. აზრები მსტუმრობენ და რაიმე უნდა შევქმნა. მერე რა, რომ საბაბი 2 თუ 3 ჭიქა ყავაა. აი, სწორედ ახლა, 5:25-ს რომ უჩვენებს ჩემი დებილური

Alamo Square, San Francisco.

ეს ფოტო რომ დავინახე, მივხვდი, რატომაც…

ყველაფერია, რაც მე მინდა… სიძველეც, ვინტაჟიც, მოდერნიც…

სიშმაგე და სიმშვიდე თითქოს გაწონასწორებულია. იმდენია საინტერესო. სან ფრანცისკო არ ჰგავს ნიუ იორკს თავისი გიჟი რიტმით. ის მხოლოდ სექსის (პირველად ვწერ ამ სიტყვას ბლოგზე და ვნახოთ, რამდენად გაზრდის სერჩების რაოდენობა მნახველებს… : ))) ) ქალაქია (გაიხსენეთ სერიალი სექსი დიდ ქალაქში)…

პირველი კი სრულყოფილების კულიმინაციაა. ახალისა და ძველის ნაზავია… თან არც თუ ისე ურიგო

დღეს ჩემი და და დედა გავაცილე დასავლეთში. ორი კვირით დაგვტოვეს მე და მამა.

რა მაგარი სიმშვიდე იქნება სახლში…

და რას დავისვენებ?!

არავინ მეტყვის: ასე ხმამაღლა ნუ უსმენ სიმღერებს და დაუკელი ცოტაო.

არავინ იწუწუნებს და იწიწინებს…

სახლს ერთხელ რომ დაალაგებ, მერე მილიონჯერ არ მოგიწევს ისევ და ისევ დაასუფთაო, იმიტომ, რომ არავინ აურევს.

მეგობრები ამოვლენ როცა გამიხარდება და ერთად ვუყურებთ საშინელებათა ფილმებს. მერე  ციყვი მაგიდის ქვეშ შეძვრება და იქედან მიადევნებს თვალ-ყურს ეკრანზე განვითარებულ მოვლენათა მსვლელობას…

ცივ ყავას ამოვწრუპავთ და შიგ ჩაგდებულ ნაყინზე რომ მიდგება საქმე,

ყველა კაცს ეტყობა ქალის ხელი, ვინც მის ცხოვრებაში ყოფილა. გინდა არ გინდა ეს სიმათლეა და ამაში “Sweet November”-ის ყურების მერე კიდევ უფრო დავრწმუნდი .

ამ სტატიას მე რომ არ ვწერდე და კრიტიკოსის თვალით ვკითხულობდე, ვიტყოდი : ” რა იცი, ყველა კაცი შენ ხომ არ გაგიცვნიათქო…”

-ჰო, არ გამიცვნია, მაგრამ შეუძლებელია შენ სულში , შენ ტვინსა და გონებაში არ დაილექოს ის, რაც ოდესმე მომხდარა და რასაც სუსტი სქესი ქვია.

აქ ვიცი აჩო შემეკამათება : – ” რა მნიშნველობა აქვს ვინ ან რა იყო, მთავარია მას რა ადგილი ქონდა კაცის ცხოვრებაშიო” . ხო ასეა აჩო, ამ აზრზე ხარ ხო?

ეს ჩემი და დიაკოს პირველი გესტ-პოსტია. პირველად ვსტუმრობ და ისიც პირველად მმასპინძლობს (არამხოლოდ მე, არამედ საერთოდ). ჩემთანაც ვაპირებდი ამ თემის დაწერას, როდესაც ქალბატონის პირწიგნაკის კედელზე ვნახე სტატუსი…

ხოოოდაა… მე ვამჯობინებ ცოდვას გამხელილს კი არააა… იმას ვამბობდი, რომ ამ ბოლო დროს ერთი ფაქტი აღმოვაჩინე და ჩავუღრმავდი.

ყოველთვის მეგონა, ჩემი პროფესია სწორად ავირჩიე და რომ ეს ის იყო, რისი კეთებაც მინდოდა. მცირედმა პრაქტიკამ აჩვენა, რომ მირჩევნია, სახლში ვიჯდე და იმ საქმეს მივხედო, რომელიც მართლა მიტაცებს.

ჩემი შემოქმედებითი განვითარება აბიტურიენტობის პერიოდის დასრულებით მთავრდება და იწყება უკუ

ვიცოდი ჩვენი ამბავი. ისიც ვიცოდი, რაც მოხდა. წინასწარ… ჰოდა, შენს მეირ მორთმეული ყვავილების თაიგულიდან რამდენიმეს დღემდე ვინახავ. წიგნების კითხვისას გადმოვარდება ხან გამხმარი ტიტა და ხანაც პაწაწკუნტელა იები. მაგრამ, ვიცი, შენ იმ წიგნებში ვერ გიპოვნი. ვერც სხვაგან გნახავ, ამიტომ ისევ შენი ნაჭუქარი გამხმარი ვარდის ფურცლებს მოვეფერები და შენს ნაცვლად სიყვარულით ჰერბარიუმს დავხედავ.

იმ წელს, ყაზბეგში რომ წახვედი უჩემოდ… კი არ დამვიწყნია. როგორ მინდოდა მეც შენთან ერთად, მაგრამ ბიჭები მივდივართო და დამტოვე… ეჰ… მას მერე იმდენმა წყალმა ჩაიარა და იმდენი დრო გავიდა, მე კი დღემდე არასოდეს ვყოფილვარ ამ მხარეს. ვიცი, ოდესმე ავალ და იქაც შენს კვალს დავუწყებ ძებნას. იქნებ მანდედან დამეკარგე?! იქნებ ჯერ კიდევ არის შანსი შენი პოვნისა.

რატომ?
ალბათ,
იმიტომ,  რომ
მსურს
გავთავისუფლდე
ყველაფრისაგან,
რაც  ამდენი
ხნის  მანძილზე
დამიგროვდა.
და ცოტ-ცოტა
მამძიმებდა…
საბოლოოდ,
დიდ გუდა-ნაბადად მექცა და
მომხარა კუზიანი
დედაბერივით…

To be continued…

მაშასადამე მე ვსუნთქავ და ეგეთი მარაზმები არ გვინდა ახლა… მაგრამ მე მართლა მიყვარს!

ჩემი მუსიკა მიყვარს. მეგობრები, რომლებიც სიცოხლეს მირჩევნია! ჩემი პატარა დაიკო, რომელიც დედამ-თილთან შეგუებას აქედანვე მაჩვევს. მშობლები, რომლებიც უკვე აღარც მებუზღუნებიან, გვიანობდმდე კომპიუტერთან ნუ ზიხარო.

მე ჩემი უნიც მიყვარს (ბლოგერების მიერ ასე გათათხული) და გამოცდებზეც მაფანატებს. როცა გამოცდა არ მაქვს, აბსტინენცია (უვიცთათვის “ლომკა”) მემართება.

ესეც ჩვენ, არასრული შემადგენლობით... ფოტო ახლო წარსულიდან...

მიყვარს დაჩი, რომელიც იმიტომ მოხვდა ამ პოსტში, რომ ახლა მომწერა სკაიპში და გამახსენდა:

(ნეტა პირველ სართულზე ვცხოვრობდე)

"არადა, რამდენჯერ გააფრთხილეს "ცას ნუ უყურებო"..."

დაჩი

ალბათ, ღამის 4 საათი სრულდება. სანათურის შუქს ვანთებ და მცირე ხნით აივანზე გავდივარ.

გასაოცარია, მეზობელი კორპუსიდან კაცის ხვრინვა ისმის. ესღა მაკლდა სრული ბედნიერებისათვის.

ცას ვუცქერ. მთვარე ისე შეუმკიათ ღრუბლებს, როგორ დიდი ჯადოსნური ალმასის თვალი მიუვალ გამოქვაბულში გინდ ყაჩაღებსა თუ მეკობრებს იქ მისულთა თავის ქალებით. საითაც გავიხედავ, ყველგან ჩონჩხები მელანდება.

ბუნებრივად ვიწყებ სიკვდილზე ფიქრს. უჰ, არა! არ გვინდა და იქვე ვრჩები.

ახლა ამაზე არ უნდა ვცდებოდე. ხვალისათვის 15 გვერდიანი რეფერატი მაქვს ჩასაბარებელი, რომლის მხოლოდ 6 გვერდი მაქვს ჯერ დაწერილი… აქედან ერთი სატიტულო ფურცელია და მეორე გეგმა… შესაბამისად…

თუმცაღა, ერთი კითხვა გამიჩნდა… და ვიცი, მერე დამავიწყდება…

სად იყავი აქამდე?

რამდენიმე წლის წინ… დაახლობით…

მანამ, სანამ კიდევ მჯეროდა სიყვარულის და თეთრ რაშზე ამხედრებული პრინცის… 

ახლა, თეთრ პრინცზე ამხედრებული რაშების უფრო ადვილად მჯერა…

მიუხედავად იმისა, რომ ზღაპრებს ისევ ვკითხულობ, მათში უკვე სხვანაირ სიბრძნეს ვპოულობ.

გრძელი არაკივითაა

მე არ ვარ ადამიანი, რომელიც სახლხოდ რაიმე ტკბილს გეტყვის. ჩემი მწარე/მჟავე/მლაშე ყველაზე დიდი გამოვლინებაა ჩემი შენდამი გაჩენილი გრძნობებისა და თუ კი მაინც ტკბილი მოგინდა, არსებობს მურაბა/შოკოლადი (მსგეფსის დროს)/ხილი და თუ არცერთი მოგეპოვება, დარწმუნებული ვარ, შაქარი მაინც გექნება განჯინაში. თუ არა და გზა დამილოცნია.

არ ვარ ადამიანი, რომელიც დაგვიანებულზე გისაყვედურებს: “სად იყავი და რატომ უფრო ადრე არ მოხვედიო?!” რამდენადაც, არ ვარ ის, რომელიც მთელს ცხოვრებას დაგიცდის, მიუხედავად იმისა, რომ შენს სიყვარულს შესაძლოა კუბოს კარამდე ვინახავდე და შენ ამის შესახებ ვერასოდეს ვერაფერი შეიტყო.

არ ვარ ადამიანი, რომელიც მეგ

მგონი კასტანედისეული “пересмотр”-ის პერიოდი მაქვს ცხოვრებაში. : ) წინა პოსტისთვის “Homo Faber”-ის ციტატებს რომ ვეძებდი, უეცრად იმავე საქაღალდეში წავაწყდი ჩემი ძველი სიმღერების ტექსტებს. სადღაც 2001–2002 წლებში დაწერილს. გამახსენდა ის დრო, როდესაც ჯგუფში ვუკრავდი და ერთად ვქმნიდით ძალიან მოუქნელ და გულუბყვრილო მუსიკას.

მე–10–11 კლასებიდანვე თავგადაკლული ბიტლომანი გახლდით. ფაქტიურად პარალელურად ვისწავლე დასარტყამზე და გიტარაზე დაკვრა. მთელ ხმაზე ვრთავდი მაგნიტაფონს და მიდიი… სამედიცინოს პირველივე კურსზე ჯგუფი შევქმენით. “ბითლზის” სიმღერებს ვარჩევდით, მე რათქმაუნდა რინგო სტარი ვიყავი. მახსოვს პ

ეს ჩანახატი ძალიან დიდი ხნის წინ გამომიგზავნა ლიკამ.  და აღვფრთოვანდი… დღეს ისევ გამახსენდა და მინდა თქვენც გაგიზიაროთ…

ნათია ნაცვლიშვილი

როცა ჩემს თვალებში შენი მოშინაურებული სამხრეთის ჩიტები ფრთხიალებენ,
ხოლო მზე – შენი ხელების მოძრაობის მიხედვით ამოდის და ჩადის,
როცა განთიადამდე რამდენიმე წუთით ადრე ვარსკვლავები
ჩემი და შენი სიზმრების სიმშვიდეს ბაღებში ხეებს და ბალახებს ურიგებენ,
ხოლო ჩვენი სიზმარი სამყაროს ყველაზე უასაკო სიზმარია,
როცა ვარდისფერი ლოკოკინების ნაკვალევი
ჩვენი ღამეების ტრაექტორიას იმეორებს,
და ტუჩებიდან მთვარის ზედაპირის გემო არ მშორდება,