როდესაც შეცდომას ვუშვებთ, გვგონია, რომ მის გამოსწორებას ყოველთვის მოვასწრებთ. მთელი სამყარო ხომ ჩვენს ხელთაა! ჩვენ ვართ ყველაფრის ბატონ–პატრონები და პასუხისმგებლობის აღებას მერეც მოვახერხებთ! გვგონია, რომ განუსაზღვრელი დრო გვაქვს!

– 5 კილო მოვიმატე?! არაუშავს, ხვალიდან დიეტაზე გადავალ, დღეს კი საყვარელი ტორტით ვისიამოვნებ! – ამბობენ ჩემნაირები.

– ეს ბოლო ღერი სიგარეტია , ხვალიდან მოწევას თავს ვანებებ! – ამბობენ მწეველები.

– მშობლებისთვის არ დამირეკავს 1 თვეა?! ხვალ დავურეკავ! – ამბობენ დაკავებული შვილები.

– ჩემს ცოლ–შვილს ვეჩხუბე?! არაუშავს, ხვალ ვეტყვი, რომ ორივე ძალიან მიყვარს და ამიერიდან ყველაფერი სხვანაირად

თურმე ვცდებოდი მაშინ, როცა თავი დიდი მეგონა. ვცდებოდი მაშინაც, როცა მეგონა, რომ უკვე გავიზარდე  .   ნეტა, ბევრი დავკარგე ამის გამო?  ახლა უკვე რა აზრი აქვს ამაზე ფიქრს. მთავარია , რომ მივხვდი.

დღეს ჩემ ბლოგზე კიდევ ერთი ვაზელინი შემოძვრა : |  ვაპირებდი უპასუხოდ გამეტარებინა,  მაგრამ ისევ ამ  ”პატარაობის” გამო ძველი დრო გავიხსენე და ძველებურად ვუპასუხე. არადა ეს მაშინ, როცა უკვე მეორე ხმა ყურში ჩამკიოდა : ვეკო, გაატარეო.

პატარა ვარ თურმე : |

გავიზრდები ნეტა ოდესმე?

გაზრდაში არ იგულისხმება მარტო ის, რომ  ვატარებ 3 ზომა ბიუსჰალტერს, ვიცვამ  12 სმ–იან წითელ ფეხსაცმელებს,  2ზომით პატარა სექსუა

თუ ბლოგროლიდან ჩემს წაშლას უკვე აპირებდით, ნუ იჩქარებთ! წასვლა გადავიფიქრე! დაიხ, ვაღიარებ, არასოდეს ყოფილა ჩემი ბლოგი მიტოვების ასეთი აშკარა საფრთხის წინაშე! მიუხედავად იმისა, რომ უფრო ხანგრძლივი პაუზებიც მქონია, ყოველთვის ვიცოდი, რომ დავბრუნდებოდი, ამჯერად კი არ მქონდა გაგრძელების სურვილი! თუმცა საბოლოო ჯამში აქ ჩამოთვლილმა მიზეზებმა გაიმარჯვა და თქვენთან ვარ! ძნელი სათქმელია, რა ხდება ჩემს თავს! როგორც წესი, [...]

თურმე გავიზარდე, გავიზარდე და შევიცვალე. ამას ერთი მარტივი მაგალითის საფუძველზე მივხვდი.
მეგობარი მყავდა, სკოლის დამთავრების ასაკში მასზე ახლობელი ერთეულები თუ იყვნენ ჩემთან, ჩემ “მეორე მეს” ვეძახდი …
ჩემი იდეალი არასოდეს ყოფილა, არც რჩევას ვეკითხებოდი მას, მითუმეტეს, მაშინაც არ მოსწონდა ის ბევრს … მაგარამ მე მისი არაფერი მაღიზიანებდა …
მისი არანორმალური საქციელი არ ყვიროდა ჩემში… არ მიჩენდა პროტესტის გრძნობას …

გავიდა დრო… დავამთავრე სკოლა …

მე ჩავაბარე…

ის არც ეცადა … მერე საზღვარგარეთ წავიდა 2 წლით…

ერთმანეთი არ გვინახავ

როდესაც ჩემ ცხოვრებაში ცოტა დიდი ცვლილება ხდება, ბლოგზე პოსტვას თავს ვეღარ ვაბამ ) მაგალითად, შოთას რომ შევხვდი, კარგა ხანს ვერ ვპოსტავდი )

ახლაც ასეა, გადმოვბარგდი ჯი დომენზე და პოსტვაც შევაცოტავესავით.

მოკლედ, ხვალ უკვე ახალი წელი მოდის. ცოტა გვიან კი გამომდის, მაგრამ მინდოდა მკითხველისთვის საახალწლო დეკორაციების შესახებ მიმეწოდებინა მცირე ინფორმაცია. მოკლედ, მთავარია მცირე ფანტაზია. დანარჩენს კი ახლავე გეტყვით.

თქვენ დაგჭირდებათ თიხა (რომელიც შეფუთული იყიდება ბაზრობაზე). თუ თიხა არ გაქვთ, გამოიყენეთ ცომი, ანუ 1ჭიქა ფქვილი, +1ჭიქა მარილი (თანაბარი რაოდენობის უნდა იყოს ფქვილი და მარილი) და წყალი იმ რაოდენობით, რომ მას

ეს ჩემი რიგით მე-100 პოსტია ჩემს ბლოგზე. 5 თვეა რაც Faukclub(საინტერესოა რამდენმა ადმაიანმა იცის რას ნიშნავს ეს სახელი :დ) არსებობს და ამ დროის მანძილზე ძალიან შევეჩვიე ჩემს პირმშოს.

მინდა ეს პოსტი გარდამტეხი მომენტი იყოს ბლოგისა და ჩემს ცხოვრებაში, ვაპირებ რაღაც-რაღაცეები შევცვალო და ამას დღეიდან დავიწყებ. ძალიან მინდა უკეთესი ადამიანი გავხდე, კი ვიცი რომ Self improvement is masturbation(ტაილერ დერდნერის სიტყვებია Fight Club-იდან) მაგრამ ექიმებს თუ დავუჯერებთ ხანდახან ჩუკენობაც კარგია თურმე.

1)Одноклассники – ფულს გადავიხდი და ყველა მეგობარს 5+-ით დავუწერ, შემდეგ ყველას დავუკომენტარებ ფოტოებს და ამით ბევრის გულს მოვიგ

ალბათ ყველას გეცნობათ სიტუაცია, როდესაც ძველი ნაცნობი გხვდებათ.
არც ისე დავიწყებული, რომ უბრალოდ გვერდი ჩაუაროთ, მაგრამ უკვე საკმაოდ შორეული იმისთვის, რომ თქვენი ცხოვრების დეტალებში ჩართოთ.
ასეთ დროს  “- რას შვები? როგორ ხარ?”-ის  მერე უხერხული სიჩუმე დგება და მარადი,  ყველაზე ბანალური “რა ხდება შენსკენ ახალი?” მოდის.  დგახარ (ან კომპთან ზიხარ) ცოტა დაშტერებული და ფიქრობ რა უპასუხო. ყველაზე პირველი, რაც ადამიანების უმეტესობას მოსდის თავში, ეს არის: “ძველი რა იცი, რომ?”,  მაგრამ ძირითადად , სტანდარტულ “ისეთი არაფერი”-ს ვპასუხობთ. ამის შემდეგ ლაპარაკი კვდება.

თუმცა პოსტი ამაზ