Number of View: 4

…და თქვენ რა რეაქცია გქონიათ, უცბად რომ ადამიანისთავიან და პატარა ბავშვისტანიან არსებას გადააწყდებოდით, ჩქარი ნაბიჯით მიმავალს ორად გაყოფილი თითებით? ბავშვობაში, როდესაც “ასეთ” ხალხს გადავაწყდებოდი, თავს ვაბრუნებდი და ვითომ სხვა რამეს ვუყურებდი, მერე კი დიდხანს ვუყურებდი იმ უცნაურ ადამიანებს, რომლებიც ადამიანისთავიან სათამაშოებს ჰგავდნენ. მათი მოკრძალებული სახელიც კი არ ვიცი.

რა დავუძახო: ტანმორჩილი? დაბალი? ძალიან დაბალი? “ჯუჯა”? (ეს უკვე იარლიყია). კალადთბურთელთა სიმაღლის ადამიანებიც ხომ უმცირესობას წარმოადგენენ და როგორ გინდა, გამოარჩიო, რომ საუბრობ ა

13 წლის წინ მე და ჩემი 10 კლასელი ამ ძველ, მიტოვებულ გაზის მილზე გავედით. გუშინდელი დღესავით მახსოვს ის წვიმიანი დღე და დღემდე მაკანკალებს იმ წუთების გახსენებაზე.

ზრუნვა გარემოზე პირადი გამორჩენის მიზნით…

ამ ზაფხულს მდინარის ხეობაში ხეტიალისას თავზე წავადექით ბრაკონიერებს…. ვინაიდან და რადგანაც ძალიან პატარები ( 11-12 წლის) იყვნენ ნახევარსაათიანი ლექციით შემოვიფარგლეთ რატომ იყო ცუდი რასაც ისინი აკეთებდნენ. ხოლო ეს “ბანერი” მოგვიანებით აღმოვაჩინეთ და კარგადაც ვიხალისეთ:)

ქვეყნად უამრავი გზაა…მაგრამ ყველა გზა ია-ვარდით არაა მოფენილი. თუმცა ზოგს უმართლებს და იოლი

Number of View: 55

ხანდახან, როდესაც ვცხოვრობ, მიჩნდება კითხვა: What if? ჰო, ასე რომ არ მომხდარიყო.

What if 1988-ის ნაცვლად 50-ში დავბადებულიყავი? ეგებ, დამენახა, მართლა ლი ჰარვი ოსვალდმა ესროლა კენედის თუ არა.

What if 3 წლის ასაკში პირველი ნახატი არ დამეხატა? ეგებ 17 წლის შემდეგ, ჟურნალისტიკის ნაცვლად, სამედიცინოზე ჩამებარებინა.

What if 1994 წლის 1 სექტემბერს, პირველი კლასის პირველსავე დღეს, თავი არ გამომეჩინა და ლექსი არ მომეყოლა? ეგებ მომავალში არც არავის ეთქვა, გრძელი ენა გაქვსო.

What if მეგობრებს არ ავყოლოდი და ასანთის კოლოფში მოთავსებული დაუძლურებული ბეღურა სილაში არ

Number of View: 26

ამ პოსტის წაკითხვას აზრი არ ექნება თუ არ ჩართავთ ამ მუსიკას

მიყვარს მასობრივი სცენები – არ მიყვარს მასა.

მასა ბრბოა, თუნდაც იმიტომ, რომ “მასა” ჰქვია, უსულო სხეულის ერთ-ერთი საზომი.

მასა ტლანქია, როგორც შედედებული სისხლი, რომელიც დროთა განმავლობაში რომელიმე ქუჩაზე თუ მოედანზე თრომბს წარმოქმნის.

მიყვარს ხალხი. იგი ტყეა, თითო თავი თითო ცხოვრებაა (და არა თითო ხისთავიანი). თითო თავი თითო წინააღმდეგობა და მცდელობაა, რომ რაც შეიძლება მეტად აედღლიზოს მასობრივ გრავიტაციას.

მიყვარს, როდესაც ხალხი მასობ

შავ-თეთრი ფოტოები არის 1994 წელს გადაღებული, იგივე ადგილების სურათები,მხოლოდ ფერადი კი 2010 წელს. რა შეიცვალა 16 წლის შემდეგ…

ამ ბოლო დროს სიარულის მეტი არაფერი მახსოვს. ლექციებს შორის შესვენება როგორც კი იწყება, საწვიმარი შემოსასვლელში მიკიდია, ხელს ვტაცებ და გარეთ გავრბივარ. სახლში დაბრუნების წინ მუსიკალურ მაღაზიაში შევდივარ, სადაც უძველეს ფირფიტებს ყიდიან და გული მწყდება, რომ ფირსაკრავი არ მაქვს. ისეთი უცნაური აურაა იმ მაღაზიაში – ერთი გრძელთმიანი კაცი მუშაობს; არასოდეს შემოგხედავს, დაბოდიალობს და ფირფიტები ერთი თაროდან მეორეზე გადააქვს. შეგიძლია მთელი დღე იდგე, ათვალიერო და თან მუსიკას უსმინო. გუშინ ბოსანოვა ჰქონდა ჩართული... იმ მაღაზიიდან როცა გამოვდივარ, მუსიკა აჩრდილივით მომყვება და ჩუმად ვირწევი.

ერთერთი walking–ისას ნაპოვნი turquoise მანქანა

Twitter_ზე ძალიან საინტერესო საუბარი მაქვს ერეკლესთან და სიყვარულოვნასთან ოცნების შესახებ.

სიყვარულოვნამ განაცხადა რომ ოცნების გარეშე ცხოვრება საშინელებაა.. მე სულაც არ ვთვლი ეგრე.. არ ვოცნებობ… არ ვარ ამბიციური, მაგრამ მაინც ძალიან კარგად ვგრძნობ თავს. წარმატებულიც ვარ რაღაც მხრივ. მე რომ რაღაცაზე ვოცნებობდე, ჩემ ახლანდელ მიღწევებს არ ჩავთვლიდი მიღწევებად და ვიფიქრებდი რომ ამით არ უნდა დავკმაყოფილდე და რაღაც სისულელეები… მაგრამ ესეც მაკმაყოფილებს…

ძალიან დიდი სურვილი მაქვს წარმატებული ვიყო და არ ვოცნებობ… არ ვათენებ და ვაღამებ ამაზე ფიქრით. არ ვგეგმავ ჩემს მომავალს… მივყვები დინებას და თუ რამე ი

კანზე წყლის წვეთები… და თითქოს დაგაწვიმა… არა, ეს არაა ცრემლები.. ეს წყლის წვეთებია.. სუფთა წყალი სუფთა კანზე… ისვენებს და ენატრება… ენატრება შეხება საყვარელი ადამიანის ხელის… ენატრება ღიმილი, სიცილი, ხარხარიც კი… ენატრება ყველაფერი, გამოხედვა, გაბრაზება, მოწყენა და გახარება… ენატრება ტკბილი სიტყვა, თბილი ჩახუტება… ოცნებობს კვლავ შეხვედრაზე… გაგიღემებაზე… ჩახუტებაზე… და უკვე აქვს ბილეთები ბედნიერებაში რომ წაიყვანენ… აფრენიდან [...]

მშრალი ჰაერით სახე დასუსხული მოგესალმებით! თქვენ ვერც კი წარმოიდგენთ როგორ მომენატრა ინტერნეტი. როგორ მომენატრა ინტერნეტი.როგორ მომენატრა ყველა და ყველაფერი. ის რომ გითხრათ რომ რაჭაში მოვიწყინე და ვერაფრით გავერთე მეთქი, მოგატყუებთ! და მოდი ტყუილებს თავს ავარიდებ! მართლა კარგად დავისვენე! თან ჰაერიც გამოვიცვალე… ეხლა ფოტოები ვერ გადავყარე კომპიუტერში და მოგვიანებით დაგათვალიერებინებთ!. როგორც კი ჩამოვდი ცავრთე კომპიუტერი და სკაიპი, და რა დამხვდა: უწმაწური სიტყვებით სავსე მესიჯი,, არ ვიცი ეს “ევენ555″ რას მერცის მაგრამ ძაან გავბრაზდი და კარგადაც ვაგინე! ჩემი კლასელის ძმაკაცი ყოფილა, არაფერი არ უთხრა თორე გცემო და მერე ისიც

და მართლაც, ყველაფერი ასე დაიწყო… შორეული 2004 წლის ივნისის ერთერთი ამაღელვებელი დღე იყო… PDO – 2004 ბაკურიანი – ლიკა, ნათია, ნატა, შაკო მე, ისევე როგორც კიდევ 49 ჩემნაირი “გიჟი”, შერჩეული ვიყავით იმ წელს ამერიკაში წასასვლელად. წასვლა კი ისე როგორ იქნებოდა, ამ კომუნისტი ბავშვებისათვის ერთი ორიენტაცია და ტვინის მბურღავი ლექციები რომ არ ჩაეტარებიათ, ჰოდა დავირაზმეთ 25-25 [...]

მიზანი ამართლებს შეცდომებს და არა საშუალებას.  თუ სწორად ცხოვრობ, შეცდომები გმატებს მიზანს, თუ სწორად ისახავ მას, ამართლებ საშუალებებს. მთავარია რას გააკეთებ, და არა როგორ!!… რა თქმა უნდა არ გაგამტყუნებთ თუ შემედავებით, რადგან ყოველთვის და ყველაფერთან ამ დამოკიდებულებამ შეიძლება დამღუპველი შედეგები მოიტანოს, თუმცა აქვე გეტყვით, ეს ზოგადად… დანარჩენი კი პრინციპებიდან გამომდინარე. “თუ თქვენ 15 წუთია თამაშობთ პოკერს და ჯერ კიდევ არ იცით ვინ იგებს, ესეიგი თქვენ წააგეთ”.  ეს იმას ნიშნავს, რომ საჭიროა დროულად მიხვდე ღირს თუ არა გააგრძელო სვლა მაშინ, როცა პირველი ნაბიჯები უკვე გადადგმული გაქვს… ფილოსოფიური

როგორც ვივარაუდე, ჩემს ბლოგს არ ეღირსა პოსტი, იქამდე სანამ არ ჩამოვიდოდი ბუდაპეშტში… არ ვიცი რატომ, არ მეწერინებოდა თბილისში… წერა მაშინ მინდება მარტო რომ ვარ, იქ კი მაგის დრო არ მქონდა… არც წერის, არც მარტო ყოფნის…

სახლამდე თითქმის მშვიდობით ჩავედი, რომ არ ჩავთვალო ის ფაქტი,, რომ ავტობუსის სადგური “შემეშალა”, და მადლობა კოკას, რომ იმ სადგურში იმდენად ადრე მიმიყვანა, რომ დრო გვქონდა 3 ხიდის იქით ჩვენი ავტობუსის სადგურზე მისვლისა. მოკლედ მივაღწიეთ, და მშვიდობითაც ჩამოვაღწიეთ… თუმცა ერთიც უნდა გითხრათ. მოვფრინავდით მშობლიური აირზენით. რეგისტრაცია როგორც წესი გაფრენამდე 2 საათით ადრე იწყებაR

(ინტერნეტში ძრომიალისას წავაწყდი ასეთივე სტატიას და რამოდენიმე წესი იქიდან ამოვიღე რაღაცეები ჩემი დავამატე) არასოდეს არ მიიღო ძილის წამალი და კუჭის ამშლელი ერთ ღამეს არ ინერვიულო იმაზე თუ რას ფიქრობს ხალხი, ისინი ამას ძალიან იშვიათად აკეთებენ ეკლესიაში სიარული არ ნიშნავს რომ შენ ქრისტიანი ხარ, როგორც გარაჟში დგომა არ ნიშნავს რომ მანქანა ხარ სინდისი ეს არის ის [...]

იმგზავრეთ და დაისვენეთ აჭარაში უნიქარდთან ერთად

in adjara

დააგროვეთ ქულები გზაში

10 ლარზე 1.7 ქულა
მცხეთა
ბებრისციხის მიმდ. ტერიტორია
ხაშური
თბილისი-ხაშურის გზატკეცილი (სოფ. ოსიაურთან)
ქუთაისი
შ.რუსთაველის ქ. #172ა
ლ.ასათიანის ქ. #98
ზ.გამსახურდიას გამზ., ჟ. შარტავას მე-3 შესახვევი #12
დავით და კონსტანტინეს ქ. #15ა
სამტრედია
რესპუბლიკის ქ. #8
ურეკი
გორი
ცხინვალის გზატკეცილი #22
ზესტაფონი
საქარხნოსა და სტაროსელსკის ქუჩების გადაკ

დღეს ავიღებ ჩემს პირველ პლასტიკურ ბარათს: “იუნიქარდ” ს და მინდა მასზე მოგიყვეთ!

“უნიქარდი არის უნივერსალური დაგროვებითი ბარათი, რომელიც აერთიანებს წამყვან სავაჭრო და მომსახურების ობიექტებს ყველა სექტორში”

დააგროვეთ ყველგან და ყველაზე სწრაფად
ზედმეტი ძალისხმევის გარეშე, თქვენ შეგიძლიათ დააგროვოთ ქულები ყველა სავაჭრო ობიექტში, სადაც განთავსებულია UniCard Shop & Bonus სიმბოლო.დააგროვეთ ყველაზე მარტივად
დააგროვეთ ქულები თანხის ნებისმიერი ფორმით გადახდისას, ნაღდი ანგარიშწორებით თუ საბანკო ბარათით.

დააგროვეთ ვისთან ერთადაც გსურთ
ქულების დაგროვება შეგიძლიათ ოჯახის წევრ