ბოლო ნაწილი

05.08.10

მეორე სართული, ბესოს სახლი.

მგონი, მეორე დღეა არაფერი დამიწერია. გუშინ რა ხდებოდა არ მახსოვს ზუსტად. ალბათ, ჩვეულებრივი დღე იყო. ვიყავით ან არ ვიყავით ტყეში, ვითამაშეთ ბილიარდი. მილიონზე მეტად ვახსენეთ ჯისპოტი, ჩუჩა, ვაგინა, სკვირტი და მისთანები, ახლა ყველა ამ სიტყვას ენაზე ვგრძნობ, არ არის კარგი შეგრძნება… გუშინ მწვადები შეგვიწვია ეზოში და კიდევ კარგი გამახსენდა, თორემ ამ ფაქტის გამოტოვება არ გამოვიდოდა. ეზომდე სანამ მივიდოდი ძალიან დავიღალე და საერთოდ აქ უკვე იმდენი ხანია ვარ, ამერია დღეები და საათები. ვიღვიძებთ შუადღეს და მგონია, რომ თბილისშიც გადამყვება ეს ჩვევა. გუშინ წინ ისევ გა

ჩამოვედი!

ჩამოვედი და ფირი შემიყვარდა, უფრო სწორედ  გამიმძაფრდა ზენიტის ჩხაკუნის მოთხოვნილება.

ერთი 36 კადრიანი ფირი 5 დღეში დავამთავრე და რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს 38 კადრიდან 29-ის კმაყოფილი დავრჩი. მართალია ზოგი გადამინათდა, ზოგი უფოკუსოა, მაგრამ არა უშავს. ზუსტად მაგიტომ ვიღებ, რომ ჩემს შეცდომებზე ვისწავლო.

კიდევ აღმოვაჩინე, რომ ზაფხულში ჩემი თავი კიდევ უფრო მეტად მიყვარს, ვიდრე საერთოდ; 38 კადრიდან 16 იყო ავტოპრტრეტი.

დღეს ვიყიდე მეორე ფირი. ხო მართლა პარალელურად წარმოგიდგენთ პირველი ფირის ფოტოებს.

ხვალ ვაპირებ მთელი დღე ბოდიალში გავატარო და რაც შეიძლება საინტერესო კადრები დავ

გაგრძელება …

01.08.10

ბესოს სახლი. აგვსიტოს პირველი დღე.

აჭამეთ ბავშვს, არ უჭამია ანუ სისხლის წვიმა.

ღამე სინდიოფალამ ჩვენზე იერიშის განხორციელება დააპირა, მაგრამ მისი საბრძოლო ფსელი მიზანს ასცდა. მერე ვისაუზმეთ და გავემზადეთ განსხვავებული დღის გასატარებლად, სხვა ადგილას მოვფსით და South Park-ს ვუყურეთ. ჯოი და ბესო მაღაზიაში ჩაგორდნენ. მერე, როგორც ყოველთვის, კიდევ ვჭამეთ და დადგა ნანატრი დროც. სუფრაზე ხორაგი იზნიქებოდა და ჩვენც ლუდთან ერთად გავუდექით ჭამა-სმის გზას. ჭურჭელი მე და ბექამ გავრეცხეთ და ამ დროს პროვოკაციამაც არ დააყოვნა, ანიმ იმდენი თხარა, რომ საწმენდი ღრუბელი გამოესახა ცხვირზე. დავიწყ

“ამბები უმნიშვნელოვანესია მსოფლიოში, ამბების მოყოლის უნარის გარეშე ადამიანები არ ვიქნებოდით.”

ფილიპ პულმანი

30.07.10

ბესოს სახლი, ქვიშხეთი.

დილაა. ძალიან გვშია. ბექას მთელი ღამეა არ უძინია, მედგრად დგას მაინც. ჯოი ყლეა, ჯოკერის თამაში უნდა. მეც მშია, სანი ნერვებს მიშლის, მარი სურათებს მიღებს და რომ კითხო სანის ინტერნეტი არ აქვს. ირგვლოივ ბავშვებია, ჯერ არ მაძლევენ … (lOl) იმათ არ გაუღვიძიათ ჯერ, ალბათ, სინდიოფალებმა შეჭამეს. ჯერ-ჯერობით მედგრად ვართ, თუ ჭამის “პრასვეტი” გაიჩითა, სანი შეჭმას გადარჩება. ბექა მეოთხე ღერს ეწევა, ნერვიულობს, უკვე ჯიხვებზე დაიწყო ფიქრი ჯოის გადამკ

ტულუზას ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც la ville rose ან la ville des violettes. ჩემთვის უფრო la ville des reves არის.
ქალაქი, სადაც სიმოვნებით ვიცხოვრებდი.
დიახ ვიცხოვრებდი სადმე ცენტრში, ტულუზურ აგურებიან პატარა სახლში, ფანჯრებზე დარაბებით და ყვავილებით.
მექნებოდა ეზო, ეზოში-ბაღი.
ძველებური სახლის მიუხედავად მექნებოდა კარები, რომელიც თითის ანაბეჭდით იღება და ელექტრონული საწოლი.
ინტერნეტიც მექნებოდა, ტელეფონიც, რომლითაც ევროპის ყველ ქვეყანაში უფასოდ შემეძლებოდა დარეკვა და ტელევიიზიაც, სადაც ფრიად საინტერესო შოუებს ვნახავდი.
ვიმუშავებდი ტულუზის რომელიმე საავადმყოფოში, ვიქნებოდი კარგი ექიმი, მექნებოდა იმდენი

ა.წ. 16 ივლისს 22 წლის ვხდები.
მართალია ჯერ მთლად 16 არ არის, მაგრამ მთლად 16-ში არამგონია ამ პოსტის წერისთვის მეცალოს.
ღამის 12-ს რომ გადასცდება კი ვიქნები თბილისში, მაგრამ მალევე წავალ აეროპორტში.
დილაუთენია რიგაში ჩავფრინდები.
გავალ ძველ ქალაქში, რომელიმე პატარა კაფეში ყავას დავლევ გამოსაფხიზლებლად.
მერე პარიზში ჩავალ.
და იქ გავატარებ ჩემს 22-ე დაბადებისდღეს.

იმდენი ხანი ველოდი საფრანგეთში წასვლას და იმდენი ემოცია დავხარჯე აქამდე, ახლა მემგონი აღარ დამრჩა არაფერი.
თუ შუაღამეს კომპიუტერთან ჯდომის ბრალია.
თუ ჩემი დაბადებისდღის არსიყვარულის გამო ვარ ასე, არ ვიცი…
ან შეიძლე

მეც ორი რამ აღმაფრთოვანებს: ვარსკვლავებით მოჯედილი ცა

 და მორალური კანონი ჩემში.

მე

ვიდეო, რომელმაც აღმაფრთოვანა და ამ პოსტის დაწერა მომანდომა. 

მეც მინდა იგივე გავაკეთო, მეც მინდა რამე ახალი და განუმეორებელი გავაკეთო.

ერთმა ჩემმა მეგობრმა პირველ სექსუალურ გამოცდილებზე დაწერა საკმაოდ წარმატებული პოსტი, მინახავს პირველ საფეხბურთო მატჩზე წასვლის და სხვა და სხვა პირველი გამოცდილების ამსახველი პოსტებიც. დღეს ძმებ კოენების 2001 წლის ფილმის, The Man Who Wasn’t There -ის ყურება დავიწყე. არა, ჩემს თავზე წუწუნს არ დავიწყებ, არც ჩემს სასოწრარკვეთილ მდგომარეობაზე დავიწყებ მოთქმას.  ჩემი პირველი პირადი პარიკმახერი გამახსენდა.

მეორე თუ მესამე კლასში ვიქნებოდი, მამაჩემმა საკუთარ პარიკმახერთან რომ მიმიყვანა. მაშინ მამას ყველაფერში ვბაძავდი, სწორედ მაშინ დავიწყე ლუდის დაგემოვნება, მის მსგავსად ხუმრობა (ნუ, რა შედეგი გამოიღო ამან ძნელი საქთქმელია, ჩე

როგორც იქნა ბლოგს დავუბრუნდი, იანვრის მერე აღარ დამიწერია. ეს იმიტომ რომ ბოლო ერთი წელი საშინლად ერთფეროვანი და მოსაწყენი იყო. ყოველკვირა ერთიდაიგივე და ერთიდაიგივე, არაფერი ისეთი, რაც თავისთავად აქ წერის სურვილს მიქრობდა და როცა რამის დაწერა მომინდებოდა ფეისბუქით შემოვიფარგლებოდი ხოლმე. ძლივს მოვიდა ზაფხული, დავამთავრე მასწავლებლებთან სიარული და გართობისთვის 24 საათი თავისუფალი ვარ. ჯერ-ჯერობით მხოლოდ სერიალების ყურებით ვირთობ თავს, მაგრამ სახლში ჯდომითაც დავიღალე უკვე. ცურვაზე მინდა სიარულის განახლება, წყლის გარეშე დიდხანს ვერ ვძლებ. ისიც ვიფიქრე აკვაპარკში ხო არ წავიდე თქო, ჯერ-ჯერობით იგეგმება ^^

მე პატარა სახლი მაქვს
მყუდრო, ბუხრიანი…
ტყის პირას დგას, გზასთან
ამ გზაზე ბევრი ხალხი დადის…
დადიან, მიდიან, მოდიან…
ყველას თავისი საქმე, თავისი საფიქრალი აქვს…
ზოგი ისე ჩაუვლის ჩემ სახლს, ვერც შეამჩნევს
ზოგი შეჩერდება, შეხედავს და მერე წავა…
ზოგი ეზოში შემოვა, რომელიმე ხის ქვეშ დაჯდება, ჩრდილში დაისვენებს და გააგრძელებს გზას
ზოგი დააკაკუნებს…
გამომელაპარაება…
შეიძლება ჭიქა ჩაიზე დავპატიჟო
ვილაპარაკოთ…

ხშირად მყავს სტუმრები…
მოდიან და მიდიან…
ზოგი ძალიან ცოტა ხანი შემომივლის
ზოგი უფრო

წერილი, რომელიც უნდა გამოქვეყნდეს უნივერსიტეტის ჟურნალში, მაგრამ სანამ ეს ნანატრი წამი დადგება, მინდა ჩემს ბლოგზეც იყოს.

ქართველთა ჯგუფი - ლევან მახარაძის ფოტო.

Hello There !

ამ არც თუ ისე პატარა წერილში მინდა მოგწერო 10 დღის ამბები, რომლებიც თურქეთში დოკუმენტური ფილმის გადაღების დროს გადამხდა. სათქმელი არც ისდე ცოტაა, მაგრამ ვიმედოვნებ, რომ ლაკონურად გადმოვცემ და გასაგები იქნება.

თითქმის ყველა მგზავრობა იწყება ღამით და მთავრდება ადრე დილით, როდესაც ცუდად გეძინა, მატარებელში საშინელი სუნი იდგა, გამუდმებით ისმოდა რელსის ჭყრიალის ხმა და ა.შ. თუმცა თავიდან ვფიქრობდი, რომ მგზავრობის ძალიან დიდი ნაწილი გასული

ბავშვობიდან მოყოლებული, საფეხუროვანი სტრატეგია, Heroes of Might and Magic-ი განსაკუთრებით მხიბლავდა. ეს ვირტუალური, ისტორიულ-ფანტასტიკური თამაში-ჭადრაკი  ჩემი საყვარელი გართობა იყო.  მაგრამ, დღეს ჩვენ  New World Computing-ის პირმშოზე არ ვისაუბრებთ. ჩვენი დღევანდელი პოსტის თემა სიმამაცისა და მაგიის, ტრანსცედენტული უნარების მქონე ადამიანები იქნებიან. კერძოდ, ფინეთის სულიერი მწყემსის, თომასის ამბავს მოგიყვებით:

ისტორია მასზე მწირ ცნობებს გვაწვდის. მაგრამ, მშრალი ისტორიული ფაქტების გაცნობითაც, შეგვიძლია წარმოვიდგინოთ, თუ რაოდენ ქარიზმატული, მამაცი და მებრძოლი ადამიანი ყოფილა მეცამეტე საუკუნეში მოღვაწე  ჩვენი თომას ფინელი

ვისაც გახსოვთ, ადრე დავწერე პოსტი “ცვლილებები”. (ამიტომაც ვუწოდე ამ პოსტ ოვიდიუსი, ვინც მიხვდა ახსნას აღრ დავიწყებ, ვინც ვერა, გაატარეთ ) მაშინ, ცენტრალური ადგილი დაიკავა კარავაჯოს სურათმა, მათე მოციქულის მოხმობა. თემატურად ვაგრძელებ ტრადიციას. ისევ მიქელანჯელო მერიზი, ისევ მისი სურათი ბიბლიურ თემატიკაზე: ქრისტეს კუბოში ჩასვენება – Deposizione”. Michelangelo Merisi. (1602–1603).  სურათით ტკბობისას, გირჩევთ ჯონი კეშის Ain’t No Grave -ის მოუსმინეთ.  მოუსმინეთ მის სიტყვებს და თავად განსაჯეთ, დავნებდები თუ არა მე.

კიდევ კარგი, დღევანდელი დღე დოქტორ ფაუსტს რომ არ ჰქონდა: ვეღარ მოასწრებდა ბოროტების ძალით კეთილი იმდენი საქმეების გაკეთებას, რამდენიც მოასწრო კონტრაქტის ცალმხრივად დარღვევამდე – აუცილებლად იტყოდა, “ჰოი, შეჩერდი წამო.. და ა.შ. პიზდეცინტელექტუალური სიტყვების რახარუხი დღეს მართლაც კარგი დღე მქონდა

დილით 8 საათზე უნდა გამეღვიძა და შესაბამისად ათის ნახევარზე ავდექი.  მოვალეობის მოხდის შემდგომ – მეილის და სოციალური ქსელების შემოწმება – აღვიკაზმე ჩემი უკვე დაფლეთილი ჩანთით, ძმისთვის წართმეული ჰომერ სიმპსონის მაისურით და საჯარო ბიბლიოთეკისკენ გავქუსლე. საშვი ვერ ვიპოვე წინა დღეს, ვერც დილით მივაგენი –

ეს თარგმანი შევასრულე მეათე კლასში, 2005 წელს.

კვანტურ ლაბირინთებში

25 წლის წინათ ფიზიკოსების მიერ გამოითქვა აზრი კვანტური გამოთვლების შესახებ. უახლოეს მომავალში ეს იდეა შეიძლება დაინერგოს ,,მატერიალურ კომპიუტერულ სამყაროში’’. შორს არ არის ის დრო, როდესაც ეს არაჩვეულებრივი მანქანები, სადაც შერწყმული იქნება კვანტური შესაძლებლობანი და ელექტრონული სიზუსტე, გამოჩნდებიან უმსხვილეს გამომთვლელ ცენტრებში. მეცნიერთა ერთი ნაწილი თვლის, რომ მათი ფუნქციონირება რაღაცით დაემსგავსება ჩვენი ტვინის მუშაობას. ეს ფიზიკურ-მათემატიკური სინთეზი დიდ როლს შეასრულებს ადამიანის ცხოვრებაში.

ΧχI
ჩვენთვის კარგად არის ნაცნობი კომპიუტერთა