ამ ბოლო დროს აღმოვაჩინე, რომ პოსტებზე სათაურის შერჩევა მიჭირს, იმიტომ, რომ მოუცლელზარმაცობის გამო რამდენიმე ამბის ჩაკვეხება მიწევს. მაშ ასე ვიწყებ ამბებს:

ბუსიკომ ქორბი მიყიდა, სამსუნგ ქორბი, არ მოგწყინდა ეგ ტელეფონიო მკითხა და სანამ ვუპასუხები გადაწყვიტა, რომ ახალი ტელეფონი უნდა მქონოდა. არ ვიცი როგორ უკიდეგანოდ გამიხარდა, იმ დღეს, რომ ესემესები ავკრიფე მაგდენი მგონი მობილურის ჩემს ხელთ არსებობის ისტორიაში არ ამიკრეფავს, მთელი 20 :))))

20 ივლისს ჩვენ სიყვარულს წელიწადი და შვიდი თვე შეუსრულდა, მოკლედ უკვე დიდია... დადის, დარბის და ტიკტიკებს :))))

შარშან ბებას ჯანმრთელობის გამო შეწყვეტილ რემონტს ვაახლებთ და ამჯერად იატაკს

არ ვიცი რატომ, მაგრამ ამ ბოლო დროს უფრო ხშირად ვიხსენებ პირველ დღეს, პირველ შეფეთებას, პირველ დიალოგს და პირველ თვალებში ამოკითხულ ნაგულისხმევ ფრაზებს. ვიხსენებ და ყოველ ნაბიჯზე ვსვავ კითხვას რატომ?! განა პასუხები არ ვიცი? არა, არა, უბრალოდ ვცდილობ უფრო ღრმად ჩავიხედო იმ დღეებში, იქნებ სხვა პაუხი არსებობს და მე ვერ ვხედავ ჯერ, ან ვერ დავინახავ ვერასრდროს იმიტომ, რომ უბრალოდ მიყვარხარ! მაგრამ პასუხები ჯიუტად ერთი და იგივეა და გულიც ჯიუტად ჩქარდება ყოველ გახსენებაზე. ახლა, როცა გიცნობ თავიდან ბოლომდე, როცა უბრალოდ აღფრთოვანებული არ ვარ და ვიცი შენი დადებითი და უარყოფითი მხარეები, ვიცი შენი ძლიერი და სუსტი წერტილები, ახლა ვუსვავ თავს ყველაზე

1. მას შემდეგ რაც წყლის სმა დავიწყე ”რას ქვია არ გწყურია საჭიროას” მეთოდით, გაცილებით უკეთ ვგრძნობ თავს, აღარც ენერგიის ნაკლებობას ვუჩივი და აღარც თავის ტკივილს. იმდენი ხანია არ შევუწუხებივარ თავს, რომ ხანდახან ხელით ვამოწმებ ხომ მართლა მიმშვენებს მხრებსთქო :))) მოკლედ მართალი ყოფილა, ის სტატია, რომელიც უკვე ჩემი ბლოგის მაზოლად გადაიქცა. მეც გახარებული ამ სიმართლით სადაც შემიძლია თუ არ შემიძლია ყველგან ვქადაგებ წყლის სმის აუცილებლობაზე :)2. ნასტასიამ თავისი მეგობრის საშუალებით გადასცა ბატონ იან გილანს ჩემი სიყვარულით სავსე ერთი წინადადება და მანაც ასევე სიყვარულით სავსე ერთი წინადადბა შემომითვალა: ”ძალიან მიხარია იმ გოგონას ასე, რომ ვუყვარვარ

მოკლედ, ჩემს თავზე დაკვირვებებმა გამაოგნა: საერთოდ არ ვსვავ წყალს. წყალს, რომ თავი დავანებოთ, სითხესაც საგანგაშოდ ცოტას ვიღებ!!! დილით, ჩაი, შუადღეს ხანდახან ყავა და ვსიო :o არ ვიცი ჩემი ორგანიზმი რატო არ მთხოვს წყალს, მაგრამ რომ არ მთხოვს რა საშინელება ყოფილა უამრავი ჟურნალის სტატიითა და ინტერნეტში ძრომიალით უკვე დავრწმუნდი!
წყალი!
ადამიანი ჩვეულებრივ მდგომარეობაში ყოველდღიურად 2-2,5 ლიტრ წყალს კარგავს შარდის, ნერწყვის, ოფლის გამოყოფით (რაც არ უნდა უხამსად ჟღერდეს ფაქტია! :)) ) და ასევე სუნთქვის სახითაც კი! შესაბამისად ნებისმიერმა ჯანმრთელმა ადამიანმა უნდა აღიდგინოს ეს სითხე, რომ თავი სამუშაო მდგომარეობაში შეინარჩუნოს. და თუ ასე არ

და მერე რააა? რა და უკვე უბრალოდ ვალდებული ვარ კიდევ ერთი ფილმი გავიხსენო. რა მოხდა მნიშვნელოვანი 1994 წელს? რა და ლუკ ბესონმა იფიქრა, იფიქრა და უეცრად Leon-ი გადაიღო. ფილმი, რომელიც მილიობით ჩამნაირად მოეწონათ :)) დღესაც დიდი სიამოვნებით ვუყურებ, დღესაც მეცრემლება თვალები და დღესაც ამ ფილმის გამო მიყვარს ჟან რენო (თუმცა მერე იყო ფილები, რომლებითაც მიმტკიცებდა, რომ კიდევ უფო უნდა მყვარებოდა :)) )შევეცადე საყვარელი კადრები დამედო, მაგრამ ერთ-ერთს მაინც ვერ მივაკვლიე ინტერნეტ სივრცეში... აი ჟან რენოს კისერზე ჩამოკიდებული ნატალი პორტმანი ჰაერში, რომ აპარტყუნებს საყვარლად ფეხებს :))

ქალბატონი პარაზიტი:
რა ქნას? როგორც შეუძლია