რატომღაც, ამ პოსტში არ მინდა ზაფხულის გახსენება, თან არც ფოტოების დართვას ვაპირებ – მკაცრ face-კონტროლს ვერ გაივლის ვიცი : D გადავწყვიტე, ყველაფერი აღარ დავდო.

ჰოდა, უკვე მესამე დღეა ჩამოვედი, მეღირსა როგორც იქნა. ბოლო დღეები უკვე საშინლად მინდოდა სახლში.

რა მივიღე ამ ზაფხულისგან?

• რაღაც-რაღაცებში გავერკვიე. ახალი რაღაცები გავიგე და სიმაღლეში 3სმ გავიზარდე. მართლა კი არა, უბრალოდ ცოდნა-გამოცდილება მომემატა .

მეორე დღესვე busy-day მოვიწყვე, რომელიც საღამოს უკვე enjoy-day-ში გადამივიდა.

• გუშინ ახალი შორტი და სანდლები ვიყიდე, ორივე ყავისფერია და ერთმანეთს უხდება

გიორგი ჭუმბრიძე - სახელი , რომელიც სამუდამოდ დარჩება ჩემს მეხსიერებაში.

მარიამობის დღეს 20 წლის ბიჭს შიგ გულში ჩარტყმულმა მაკრატელმა მოუსწრაფა სიცოცხლე. მხოლოდ დღეს შევიტყვე ეს ამბავი, კარგა ხანი ტელეფონში გაჩუმებული ვიყავი, სიტყვე ვეღარ დავძარი.

თავიდან, ლაპარაკზევე შევატყვე თამთას, რომ ვერ იყო კარგად, ცუდ ხასიათზე ვარო- მითხრა. თითქმის ჩუმად იყო. მერე კი მიზეზიც გამიმხილა.

ღმერთმა გაანათლოს ცათა სასუფეველში ახლად შესვენებული გიორგის სული .

ვერ ვიჯერებ, რომ ცოცხალი აღარ არის … დედისერთა ბიჭი, 1 წელიც არ გასულა მამა დაეღუპა და ეხლა თვითონ … არადა , ჯერ ეხლა იწყებდა ცხოვრების გემოს გაგებას &#

გამარჯობა თ-ს გარეშე !

გადავეჩვიე უკვე პოსტების წერას. უბრალოდ, ჩამოვედი.

ყველა მომენატრეთ, ერთი სული მაქვს როდის გნახავთ, ჩაგეხუთებით და მოგესიყვარულებითთქო არ მოგატყუებთ : D

მაგრამ საყვარელი ბლოგერები მართლა მომაკლდით )) იმდენად, რომ შეკრებაზეც წამოვალ : D გაჩუქებთ ჩემ ძვირფას დროს : D

არა, ზაფხულს არ გავუენამწარებივარ, უბრალოდ, უბრალოდ სიტყვები აღარ მყოფნის , არადა მისალმებაც საჭიროა .

მას აშე : უჭუკლესი ჭუკლი ბლოგზეა !

P.S.  ან და სერჟ გოლონების “ანჟელიკას” კითხვა დავიწყე, სანამ “მაღლივი დამეწყება” დროს გავიყვან. ფილმები ვიცი, მაგრამ წიგნად წაგიკითხავთ? როგორია? კაკ ვსეგ

რა გემრიელი ყოფილა ჩახუტებული ტირილი.

რა გემრიელია მარილიანი მიწის თხილიც …

მწარეა, მაგრამ ტონუსს ამაღლებსო, – ამბობენ წიწაკაზე .

მწარეა განშორებაც და დასაწყისშივე გაამყარა მოლოდინი …

დღის განმავლობაში გვერდით მყავდა და ვერ ვგრძნობდი მინი-დასასრულს, მაგრამ ბოლოს …

ძნელი იყო , მაგრამ გამოვიგლოვე , გულის ამოჯდომამდე ვიტირე , მერე უკვე გამოვიგლოვე, დამამშვიდა სიტყვებითაც …

დავწყნარდი და ბოლოს თვითონ დაჭირდა დაწყნარება …

მიყვარხარ, აჩო !

პ.ს. ხვალ სოფელში მივდივარ, მშვიდობით, ბლოგო!

პ.პ.ს. გემრიელი ყოფილა მარილიანი ცრემლებიც R

ყველა კაცს ეტყობა ქალის ხელი, ვინც მის ცხოვრებაში ყოფილა. გინდა არ გინდა ეს სიმათლეა და ამაში “Sweet November”-ის ყურების მერე კიდევ უფრო დავრწმუნდი .

ამ სტატიას მე რომ არ ვწერდე და კრიტიკოსის თვალით ვკითხულობდე, ვიტყოდი : ” რა იცი, ყველა კაცი შენ ხომ არ გაგიცვნიათქო…”

-ჰო, არ გამიცვნია, მაგრამ შეუძლებელია შენ სულში , შენ ტვინსა და გონებაში არ დაილექოს ის, რაც ოდესმე მომხდარა და რასაც სუსტი სქესი ქვია.

აქ ვიცი აჩო შემეკამათება : – ” რა მნიშნველობა აქვს ვინ ან რა იყო, მთავარია მას რა ადგილი ქონდა კაცის ცხოვრებაშიო” . ხო ასეა აჩო, ამ აზრზე ხარ ხო?