1815 წელი. 23 დეკემბერი.
საღამო უფრო ცივი გამოდგა, ვიდრე დილა. ამ ყველაფერს ყინვისგან შეწუხებული მგლების ყმუილიც ემატებოდა., რის გა,მოც, ილუმ მთელი ღამე მოუსვენრობასა და ტირილში გაატარა. არც მის მშობლებს მოუხუჭავთ თვალი ერთი წამით. ბავშვი არაფრით წყანრდებოდა, და ეს მხოლოდ სიცივისა და ყმუილის გამო არ ხდებოდა, ბევრი ღამე გაუტარებია მას იმავე სიტუაციაში და ასე არასდროს მოქცეულა. ის ყოველთვის გამოირჩეოდა სიმშვიდით. მაშინაც კი არ გაუწვალებია დედა, როცა თოთო იყო. ახლა კი არ ჩერდებოდა, გამუდმებით ტიროდა და კიოდა..
უეცრად ილუ გაჩერდა, ცრემლი მოიწმინდა და დედას მიაშტერდა. ცეცხლის ფორთოხლისფერ შუქზე სახე და თვალები უბრწყინავდა, არა მარტო

1838 წელი. 22 დეკემბერი.
ვერ ვწერ, ვერფარეს ვწერ. კრიზისი მაქვს. ახლაც დავიწყე თითქოს რაღაც უნდა გამომსვლოდა, მაგარამ არა. ძალით დაწერილს უფრო გავს და ვშლი. არადა დიდი დრო გავიდა, რაც აღარაფერი დამიწერია. აღარაფერი მას შემდეგ რაც ჩემი ბოლო წიგნი დავმთავრე. წიგნი რომელიც სულ 10 ცალი გაიყიდა და ისიც შეღავათიან ფასებში. .უპატრონო ბავშვთა სახლში გასათბობი მასალა გამოელიათ. ეს ცოტათი მამშვიდებს კიდეც, კეთილ საქმეს მოხმარდება ჩემი უბადრუკი წიგნები. რომლებიც, არავის სჭირდება, და მტვრისთვისაა განწირული. 3 წელი, 5 თვე და 15 დღე მოვანდომე მის დასრულებას. ბოლო ცენტებით დავაბეჭდინე რამდენიმე ეგზემპლიარი და გასაყიდად ერთ-ერთ იაფფასიანი წიგნების მ

ახლავე რომ არ დავიწყო წერა მეშინია, რომ ემოციები გაქრება და ისევე კარგად ვერ გადმოგცემთ რას ვგრძნობ როგორც ახლა. ყველაფერს თავიდან დავიწყებ:
ორი რამ სრულიად შემთხვევით დაემთხვა ერთმანეთს, მე პრეზენტაციას ვაკეთებ სექსუალურ უმცირესობებზე, რის გამოც მომიწია, მათ ცხოვრებაში ჩამეხედა, მომესმინა მათი პრბლემების შესახებ და გამეგო რას გრძნობენ. შეიძლება ბევრი ვერც ვერაფერი გავიგე, მაგრამ საკმარისი იმისთვის, რომ საკუთარი აზრის დაცვა შევძლო. როცა ამასთან შეხება არ გაქვს, არც ფიქრობ როგორ ცხოვრობენ ეს ადამინები. ხშირად გამიგონია ფრაზა, იყვნენ თავისთვის და მე ნუ შემეხებიან. მაგარამ რატომ ივიწყებთ რომ ისინიც ჩვეულებრივი ადამიანები არიან. რატომ მი

ახლა ერთი უმნიშვნელო მაგრამ ჩემთვის მნიშვნელოვანი რამ აღმოვაჩინე, რომ ასე თუ ისე, ჩემს ბლოგზე, თუ არ კითხულობენ შემოიჭყიტებიან მაინც ხოლმეე….ჰოოოდა ეს რომ საკუთარ თავს დავუმტკიცო და ისიც გავარკვიო შემოჭყიტებას სჯერდებიან ჩემი ბლოგ-სტუმრები თუ გადახედავენ კიდეც ხოლმე ჩემს ნაჯღაბნებს მინდაააა ამის მკითხველთ, თუ ხარ შენ, ჰო შენ ერთი სული რომ გაქ ბოლოში გახვიდე დამიწრო ერთი სიტყვით წაგიკითხავს თუ არა რამე ჩემს ბლოგზე და რა მოგწონებია და რა არა…იქნებ გამოვასწორო და მეტნი შემოვდნენ, ან ვინც ერთხელ შემოვა იმას მაინც მოეწონოს… გელით თუ ხართ მანდ ვინმე ( :

hey you, out there in the cold

getting lonley, getting old

მეგობრობა, ეს საზოგადო ცნებაა, ყველას ყავს მეგობარი. ვისაც არ უნდა ჰკითხო ყველა დაგიხასიათებს მას, როგრც ერთგული ადამიანი, ვინც ჭირშიც და ლხინშიც შენთან იქნება, ადამიანი რომელსაც საიდუმლოს უზიარებ და შეგიძლია თვალდახუჭული მიჰყვე ბეწვის ხიდზე. მეგობარი არ უნდა გყავდეს ბევრიო, ამხანაგი კი, მეგობარი მარტო ერთიო, გამიგონია, ის ერთიც შენთითონ იყავიო არავის უთქვამს მაგრამ, რომ დაუფიქრდე ბოლოს მაინც ეგრეა. როგორც არ უნდა ენდობოდე, როგორც არ უნდა ცდილობდე ყველაფერი მოუყვე, რაღაც მაინც გრჩება დამლული, საკუთარ თავს კი ვერ დაუმალავ, სულ შუაზეც რომ გაიხე. მეგობარი ყოველთვის შენთან იქნებაო ჭირშიც და ლხინშიც და თუ შენ შორს გაემგზავრე ან ის წავიდა სხვაგა