მარტო მე მიჩნდება ხოლმე ახალი ბლოგის გახსნის უცნაური სურვილი?

უკვე სამი წელია ამ ერთ ბლოგს ვევლები თავს. ვახარჯავ ნერვებს, დროს, ფულსაც (ნუ 30 ლარი წელიწადში მაინც და მაინც არ ითვლება, მაგრამ).. და მაინც ) ხანდახან მიჩნდება სურვილი, შევიდე ვორდპრესზე ან ბლოგსპოტზე და ახალი ბლოგი დავარეგისტრირო… “თავიდან დავიწყო”

ეს დღეებია, მეგობარს ჩავაცივდი ბლოგი გააკეთე-თქო და იმდენი “ვეჩალიჩე”, დაიწყო.. ხოდა რომ ვუყურებ მიჩნდება სურვილი მეც დავრეგისტრირდე, ავარჩიო რამე საკაიფო თემპლეიტი btemplate-ზე და მერე… პირველი პოსტი.

პირველი პოსტებიც როგორ გავს ერთმანეთს.

“გამარჯობათ. მე ვარ

მიყვარს შაბათი. სერიოზულად. ის აღარაა პარასკევი, როდესაც საღამოს დღის საქმეებისგან საოცრად დაღლილი ხარ (თუმცა პარასკევის საღამოც მიყვარს) და ის არც კვირაა, როდესაც პერსპექტივაში ორშაბათი გეღრიჯება. მოკლედ, ოქროს შუალედია, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით.
კიდევ მიყვარს პიჟამა. ყველაზე მოხერხებული და მაგარი საშინაო ტანსაცმელი. განსაკუთრებით თუ რამდენიმე ზომით დიდია და ფართხუნა.

მოკლედ, რადგან ძალიან მიყვარს შაბათები და პიჟამა, გადავწყვიტე დღეს პიჟამის დღე გამეკეთებინა.
როგორ გამოიყურება სტანდარტული Pajama Day? ზარმაცად. ჩაი/ყავა (რაც შეიძლება ბევრი), მთელი დღე პიჟამაში ბოდიალი და ძალიან ბევრი უსაქმურობა. სახლიდან არსად გადიხ

გაზაფხული მომყავს ბლოგზე. ოღონდ ცოტა მეზარება, ცოტა ფოტოშოპი მიხურებს საქმეს და.. მოკლედ, ახლა ბლოგს რომ ვუყურებ, ცუდად შეღებილი თმა მახსენდება. გინახავთ მასეთი? ზოგ ადგილზე, ახალი ფერი რომ არის, ზოგზე ძველი და ზოგგან საერთოდ ვერ გაიგებ რა…

ძალიან, ძალიან, ძალიან დიდი იმედი მაქვს, რომ კვირის ბოლოს ერთი-ორი დღით “მოვტყდები” ქალაქიდან ვნახოთ, როგორ გამომივა

სიმართლის დროს “მოვუსმინე”, გული ამერია ნანკა კალატოზიშვილზე

წავედი, დავიძინო.. აჰა, თქვენ ფისო:

გქონიათ მომენტი, როდესაც დაკავებულ პერიოდებს შორის, მოულოდნელად  ერთი (“დედისერთა”) თავისუფალი საღამო გამოგიჩნდებათ და წარმოდგენა არ გაქვთ რა აკეთოთ?
დღეს გამოცდაზე გავედი. ჩავაბარე, ჩვეულებრივად ნორმალურად. ვიღაცის საზომით შეიძლება კარგადაც, თუმცა მე არც ისე ვარ საკუთარი თავით კმაყოფილი, I could do better.
მთელი საღამოა, არ ვიცი რას ვეტაკო. ვწერო, ვითამაშო, წავიკითხო თუ ტელევიზორს ვუყურო.. თანაც ყველაფერთან ერთად მეძინება უკვე. it sucks. მგონი დეპრესია მეპარება ამ საგაზაფხულოდ. მინდა სახლში ჩავჯდე/ჩავწვე/კომპიუტერში გავიხსნა(Расствориться), ოღონდ გარეთ არ გავიდე და გარემოსთან არ მქონდეს ურთიერთობა. დავიღალე.

არ ვაპირებდი ამაზე დაწერას, მაგრამ ჩემს ბლოგზე დატოვებულმა კომენტარებმა (და ასევე ბევრ სხვა ფორუმზე ნანახმა სისულელემ) მომიყვანა ხასიათზე.

ვალენტინობა, სულ რამდენიმე წელია რაც ჩვენთან “შემოვიდა” და თუ ერთმა ნაწილმა ის ვარდების და ბუშტების ყიდვით “აიტაცა”, მეორე ნაწილი გამწარებული ებრძვის ამ ტრადიციას როგორც  “ანტიეროვნულს” და “დამანგრეველს”.

ყველაზე საინტერესოა ის, რომ ბოლო სამი წლის განმავლობაში, გავრცელდა ინფორმაცია, თითქოს წმინდა ვალენტინი, იმით გახდა “ცნობილი” რომ ჰომოსექსუალურ წყვილებს სწერდა ჯვარს. რა “გასაოცარი” და “გასაკვირიც” არ უნდა