შარშან ამ დროს, უკვე აღვნიშნე ჩემი სიყვარული წელიწადის ამ დროისადმი. მიყვარს
ასე მგონია, წლის ამ პერიოდში ყველაფერი გამომივა, რაც მინდა.
პრინციპში, რაღაცის გაკეთება თუ გინდა და საჭირო ძალას თუ ახმარ, ყოველთვის გამოგივა, მაგრამ მაინც. ადამიანებს ხომ ასე ძალიან გვიყვარს, პატარა ფსიქოლოგიური “დამხმარეები”: კარგი “ნიშნები”, ავგაროზები, “ბედნიერი” ნივთები და ა.შ. მე მაგალითად, ბავშვობაში ხელთათმანები მქონდა, რომლითაც ზამთარში საკონტროლოებს ვწერდი და დარწმუნებული ვიყავი, რომ ეს ხელთათმანები განსაკუთრებით მეხმარებოდნენ კარგი ნიშნების მიღებაში

პირველი სექტემბერი – მეორე ახალი წელი ტყუი

ამ პოსტის შინაარს, MMORPG-სთან დაახლოებული პირები ბევრად უკეთ გაიგებენ, ვიდრე დანარჩენები..

როგორც იცით, ან არ იცით, უკვე სამი კვირაა ჩემს ბიჭთან ერთად ვცხოვრობ, ანუ ქართულად რომ ვთქვათ, გავთხოვდი. ხშირად მეკითხებიან, როგორ ვგრძნობ თავს “ახალ ამპლუაში”. სიმართლე რომ ვთქვა, ვიბნევი. აზრზე არ ვარ, რა ვთქვა. ჩვეულებრივად ვგრძნობ თავს. განსაკუთრებულ ცვლილებებს ჩემს ცხოვრებაში ვერ ვამჩნევ, თუ არ ჩავთვლით იმას, რომ რაღაცეები, რაც ადრე “ავტომატურად კეთდებოდა” (ანუ არა ჩემს მიერ) ახლა ჩემი გასაკეთებელია. საჭმელი, მილაგება, გადასახადების გადახდა და ა.შ.

ხოდა, დღეს დილით, თავში უცებ იდეალურმა ანალოგიამ დამარტყა.

ბლოგერები.k84u.com როგორც ყოველთვის იბღვირება :*

დიდი ხანია ბლოგურ კომაში ვარ. არ ვწერ, არ ვკითხულობ, ყურადღების გარეშე ვტოვებ ივენთებს. როგორ “მივედი აქამდე” მე თვითონაც არ ვიცი. რამდენიმე დღის წინ, როდესაც სოც.მედიის დღის შესახებ გავიგე, ვიფიქრე რომ დრო იყო “ამომეყვინთა” და რამე თუ არ გამეკეთებინა, სადმე გამოვჩენილიყავი მაინც.

piccolina.ge

6 საათზე, გერმანული სიზუსტით ამფითეატრს მივუახლოვდით. მიუხედავად იმისა, რომ გული მიგრძნობდა, ყველაფერი “დროზე” არ დაიწყებოდა, როგორც ყოველთვის.  ამფითეატრში ნაცნობები მოვძებნე და მათ გვერდზე მოვკალათდი. დანარჩენი აუდიტორიის დიდი ნაწილი, ჩემთვის ა

ერთი თვის წინ მწარემ დამთაგა მორიგ MeMe-ში და ძლივს გადავწყვიტე ამ თემაზე პოსტის დაწერა(თანაც, გული მიგრძნობს, ეს ერთ-ერთი ბოლო პოსტია ამ თემაზე)

სად – ბოლო დრომდე, ჩემი დანახვა ყოველ დღე შესაძლებელი იყო თაბუკაშვილის ქუჩაზე მყოფ სამარშრუტოების გაჩერებაზე. თუმცა, გული მიგრძნობს, მალე ეს შეიცვლება. ხშირად ვმოძრაობ ე.წ. “მარშრუტკებით”, თუ ფული მაქვს და ძალიან მეჩქარება ტაქსებით. ყველაზე იშვიათად ვიყენებ ავტობუსს, მეტროს და “პეშკომობილს”.  სამარშრუტოს ნომრებიდან, დიდი შანსია რომ შეგხვდეთ 2, 15, 63 და 40 ნომრებში.  ხშირად ვარ საბურთალოზე (განსაკუთრებით სამედიცინო უნივერსიტეტის და რესპუბლიკური საავადმყოფოს მა

იმას, რომ საქართველოს მოსახლეობის 90% ნევროზს, ნერვოზს უწოდებს ამას უკვე დიდი ხანია მივეჩვიე. იმასაც, რომ ციროზი ცეროზადაა ქცეული, გინეკოლოგი კი – გენეკოლოგად, მაგრამ…

ბოლო პერიოდში შემაწუხებელი ტენდენცია წამოვიდე ასო ი-ს, ე-დ ჩანაცვლების.
გამეხარდა , სხვანაერი, არანაერი…. what the hell?

რა თქმა უნდა, გრამატიკაში პრობლემები, ცოტა-ცოტა ყველას გვაქვს. მაგალითად, ჩემი პრობლემა პუნქტუაციაა (ამაში ადვილად დარწმუნდებით ამ პოსტის გადახედვით, თუნდაც). მაგრამ მაინც ვწუხდები მსგავს შეცდომებზე. “გამეხარდას” გაგონებაზე, სულ მიჩნდება სურვილი ვკითხო “რა გეხარეა?”

დავიცვათ ი ქართულ სიტყ