green / ბლოგერი
ბოლო რამდენიმე პოსტი:
სამზარეულოში შევედი და დამხვდა სანახაობა: საპატრიარქოს არხი შვიდგზის ლოცვას გადმოსცემს, თანამშრომელი ლოცულობს. ანტენა მოძრაობს და ლოცვა შიშინით ისმის. თანამშრომელი ერთი ხელით ანტენას ასწორებს, მეორე ხელით მლოცველის პოზას იჭერს. ლოცვას წყვეტს და დაუმორჩილებელ ანტენას მიმართავს: „უხ შენი!“. საბოლოოდ, ანტენამ „იმედი“ დაიჭირა. კადრი: თეა თუთბერიძე ისმენს კითხვას: „სექსში თავისუფალი ხარ?“. თანამშრომელი ყურადღებით ელის პასუხს.
მეხსიერების გარეშე როგორი იქნება ცხოვრება? -ჩემთვის მოსაწყენი. ერთ დღეს რომ დამავიწყდეს, როგორ გამიხარდა ველოსიპედით რომ გავიარე პირველად, რა შორს იყო გზის დასაწყისი, უკან რომ მოვიხედე, ხომ მოვიწყენ? რომ არ დამავიწყდეს და არ მოვიწყინო, ყველაფერს ვინახავ. მითუმეტეს ახლა, როცა ყველაფერი ვირტუალურია, ვინახავ მეგობართან მობილურით ლაპარაკის ჩანაწერს, ცუდად გადაღებულ ფოტოებსაც, chat history-საც. ხო, ეს ნამდვილად გავს დაკონსერვებას და თაროზე შემოდებას, მაგრამ ზოგჯერ არაფერი მინდა View Full Archive-ის გარდა.
ერთ მშვენიერ დღეს აღმოვაჩინე, რომ „იუმორინას“ ახალი რეკლამის ტექსტი ზეპირად ვიცი. გემოვნების პრობლემას არ შევეხები,მაგრამ ისეთი მოწოდებაა ამ ტექსტში, რომ ხაზი უნდა გაესვას . „გაატანე ძველ წელს ძველი სევდა-ნაღველიიიიიიიიიიიიიიი“... ეხლა რა მაინტერესებს- ხომ არ იცით ვინმემ სევდა-ნაღველის გადაზიდვის სერვისის ნომერი? ან ლიმიტი თუა, რამდენი სევდა-ნაღველის გატანება შემიძლია? თუ საუბარი (სიმღერა) იმაზეა, რომ ეს სევდა-ნაღველი ფილარმონიაში უნდა დავტოვოთ, მაშინ ახლადგარემონტებულ შენობას რას ვერჩით? :აურასმაილ:
რაღაც გაურკვეველი და დამაზომბირებელი მოწოდებაა საკუთარი დარდის და საფიქრალის დავიწყება. არა, ჩემგან შორსაა ეს პათოსი „რა დროს სიცილია, რო
რაღაც გაურკვეველი და დამაზომბირებელი მოწოდებაა საკუთარი დარდის და საფიქრალის დავიწყება. არა, ჩემგან შორსაა ეს პათოსი „რა დროს სიცილია, რო
ჩამოვედი „მარშუტკიდან“, გავისწორე პალტო, აიპოდი. გადავრთე ამოჩემებულ სიმღერაზე და წარმოვიდგინე, როგორ ვიმღერებ ჯოპლინის სიმღერას რომელიმე ბარში. (სულ ვოცნებობ კარგ ხმაზე :)..
25 24 23 22 21....3 2 1 და გადავჭერი პატარა ქუჩა, მერე გავჩერდი, დაიწყო ათვლა, მივიდა 1-მდე, გაყვითლდა, ის გაწითლდა, ეს გამწვანდა და მეც გადავედი, გავჩერდი, მოვბრუნდი მარჯვნივ და დაველოდე გამწვანებას..გამწვანდა, გადავდგი რამდენიმე ნაბიჯი და ისევ დაიწყო ათვლა, თუ დათვლა, თუ თვლა...8 7 6 .....2..1 და გადავედი იმ ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს, სადაც „მარშუტკიდან“ ჩამოვედი.
აი, ესეთი მოსაწყენია ოთხად დაყოფილი პეკინის ქუჩის გადაჭრა .
25 24 23 22 21....3 2 1 და გადავჭერი პატარა ქუჩა, მერე გავჩერდი, დაიწყო ათვლა, მივიდა 1-მდე, გაყვითლდა, ის გაწითლდა, ეს გამწვანდა და მეც გადავედი, გავჩერდი, მოვბრუნდი მარჯვნივ და დაველოდე გამწვანებას..გამწვანდა, გადავდგი რამდენიმე ნაბიჯი და ისევ დაიწყო ათვლა, თუ დათვლა, თუ თვლა...8 7 6 .....2..1 და გადავედი იმ ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს, სადაც „მარშუტკიდან“ ჩამოვედი.
აი, ესეთი მოსაწყენია ოთხად დაყოფილი პეკინის ქუჩის გადაჭრა .
მედიის მსხვერპლი ვარ. არა!- მედიის პროპაგანდის. ვკითხულობ და ვუსმენ (ტელევიზორს არ ვუყურებ) იმ ავტორებს, ვინც გაპიარებულია. დავძვრები ამ „გამოჩენილი მოაზროვნეების“ ბლოგებზე და ისტერიულად ვდებ ლინკს facebook-ზე. ცუდ რამეებს ნამდვილად არ ვკითხულობ, უბრალოდ, სხვა საინტერესო ბლოგები და ავტორები მრჩება გვერდზე. ეს არაფერია სნობიზმის გარდა. ყოველ შემთხვევაში, მე ასე ვფიქრობ. მხოლოდ რამდენიმე წყაროთი მაქვს გამოკვებილი ტვინი და მინიმუმია ჩემში პლურალიზმი. არა იმიტომ, რომ მას არ ვაღიარებ, არამედ, არ ვეცნობი სხვა, მართლაც განხსვავებულ აზრს. დღეიდან ვიწყებ განსხვავებული აზრების გაცნობას და მათ მშვიდად მიღებას (ქილიკის გარეშე).
საკუთარი ბლოგი
ფავორიტი ბლოგები
© blogroll.ge 2009–2010
