ეს ბიძია არის თვითონ როლან ბარტი

guest პოსტი საბასგან

ყველა ლიტერატურული ჟანრიდან ტრაგედია ის ჟანრია, რომელიც ყველაზე მეტად განსაზღვრავს საუკუნის სახეს, აძლევს მას ღირსეულობის მაქსიმუმსა და სიღრმეს. ყველაზე მკაფიო ეპოქები არსით ტრაგიკულნი არიან: მეხუთე საუკუნის ათენი, ელისაბედის პერიოდი ინგლისში, მეჩვიდმეტე საუკუნე საფრანგეთში. ამ ეპოქების მიღმა ტრაგედია თავის კონსტიტუირებულ ფორმებში დადუმებულია. რა ხდება აღნიშნულ ეპოქებსა და დასახელებულ ქვეყნებში, რა უწყობს ხელს ტრაგედიის არსებობას და მის ბუნებრივობას? ჟანრის გავრცობის ველი აქ იმდენად ვრცელი იყო, რომ ტრაგედიათა ავტორები ჩნდებოდნენ ჯგუფებად და ერთმანეთს ეხმიანებოდნენ. ჩვე

მარტია…
ისმის კვნესა კატების.
ცვენა რეკლამის და პლაკატების:
“გახსოვდეთ ქართლი და აფხაზეთი”,
“იაფად ერბო კარაქი ზეთი”.
ვეღარ გავდივართ ბეწვის ხიდებით,
ვზუხვარ, ვერაფრით შეგეხიდებით.

ყოველ დღე ჩემს ბლოგზე დაახლოებით 300-ზე ცოტა მეტი კაცი შემოდის. ან ქალი… აქედან დაახლოებით 20 კაცი უცნაური ბლოგიდან შემოდის, მაქსიმუმ 60 კაცი გუგლიდან. ნუ ერთი 100 კაცამდე სხვადასხვა სერჩ საიტებიდან და სხვა ბლოგების ბლოგროლებიდან ან ბლოგროლლ.გე – დან. ხოდა იცი რა მაინტერესებს? დანარჩენი დაახლოებით 100 კაცი ვინ ხართ???

თქვენ ყველანი თქვენს ჯვრებს ებღაუჭებით. მე ჯვარზე ვბობღდები, კენწეროზე მინდა მოქცევა ახალი წელი რომ დავინახო. ნატურას ცივა გაყინულ ოთახში, შნურებ გადაბმული მზე მარტო ფეხებს უთბობს. ნახატზე არ ეტყობა რომ გალურჯებულია. ღამე შვილის საწოლზე ცდილობს მოკალათებას ისე რომ ბავშვს არ გაეღვიძოს. სიყვარული და გაზაფხული გასტროლებზე არიან ვალენტინი კი პიდარასტი ბერი აღმოჩნდა. მუსიკალური თანაგრძნობა მიპყრობს. ვითომ ყრუ მინდა ვიყო, ვითომ ბრმა მინდა ვიყო, ვითომ ინვალიდი მინდა ვიყო. კოსმოსში დაკარგული კოსმონავტი მინდა ვიყო ესეც ვითომ. გაგლეჯილი საფეთქელი მინდა ვიყო ვითომ. შუშანიკის წამება და დარისპანის გასაჭირი მინდა ვიყო.  მაგდანას ლურჯა და ქამუშაძ

ხელოუთ კეთილო ადამიანებო :*

სულ ნიხვატკაში ვარ რა… მაგრად დავიწყე
მასაში გარევის და ყველასნაირად ყოფნის ყოველთვის მეშინოდა. საშინლად მინდოდა ალბათ თეთრი ყვავი ვყოფილიყავი მაგრამ მაგისიც მეშინოდა ალბათ.. შეიძლება ადამიანი ამ ორს შორის გაიჭედოს?! ალბათ კი იმიტომ რომ მე ასე ვარ. რაღაც სხვა მინდა სიცოცხლეზე მეტი… ალბათ მაგიტომაა სულ რაღაც უაზრო დაუკმაყოფილებლობიის გრძნობა რომ მაქვს, მარტო მეშინია იმ არეულობაში შესვლს რასაც “სხვა” ქვია. როგორც მარტო ბნელ სარდაფში ჩასვლის )))))) იცი როგორ ვარ? ჩარჩოდან ამოღებული და მიგდებული სურათივით, რომელიც თავის დროზე ყველას მოწონდა მერე კიდე დაავიწყდათ მერე კი დ