სწავლის დაწყებამდე კიდევ უფრო დიდი დრო დამრჩა, ვიდრე ველოდი. ვადემბა ერთი კვირით გადაიწია და მეც კიდევ ერთი კვირა დამემატა უსაქმურობისათვის. ახალი რექტორი იძულებულს მხდის მაღლივი მომენატროს. არის ამაში რაღაც ჭკვიანური

ხოდა მეც ამდენი დროის გასატარებლად ისევ მულტფილმებს მივმართე. ვინც მიცნობს, იცის როგორ მიყვარს მათი ყურება, მაგრამ უკვე დიდი ხანია არ მინახავს არც ერთი. მიზეზები:

1. დისკზე რომლებიც მაქვს ჩაწერილი, ყველა 1000-ჯერ მაქვს ნანახი და არ მინდა მთლად დამეზეპიროს.

2. 30 ლარიანი ჯელინკი არც ისე სწრაფია, რომ ინტერნეტიდან გადმოწერა არ დამეზაროს.

3. ტელევიზორში მხოლოდ რობოტებზეა მულტფილმები და არ მომ

რაც სახლში მოვედი, ერთ რამეზე ვიცინი. რაზე? რაზე და იმაზე, რომ ქავთარაძის ქუჩაზე ერთი ქალი დადის. ეს რა ვთქვი ხომ? თურმე ქალი დადის, მაგრამ მე რა მაცინებს, ამას ახლავე გეტყვით.

პირველი სექტემბერიც გათენდა. გარეთ 33 გრადუსი სითბოა და ჯერ წესიერად ვერ გავაცნობიერე, რომ ზაფხული წავიდა.  ცუდად მოქმედებს ჩემზე გარდამავალი პერიოდები. წუხელ აივანზე ციცინათელაც კი მომეჩვენა, თანაც ორი. ან შეიძლება არც მომჩვენებია, რა ვიცი…

მოკლედ, დღეს უკვე პირველი სექტემბერია, ანუ მალე სწავლა დაიწყება. მეც რატომღაც ამ დღეს დავამთხვიე ლექციების დაწყებამდე მაღლივში ასვლა, იმ იმედით, რომ ცხრილებს ვნახავდი. 12-ზე ვეკო უნდა მენახა. მასაც რა

ზაფხული მიდის. რამდენიმე საათში მომავალ წლამდე დაგვემშვიდობება და კარს გაიჯახუნებს. ეს 91 დღე კი საკმაოდ საინტერესო აღმოჩნდა ჩემთვის. ალბათ ხშირად გამახსენდება.

ამ ზაფხულს ბევრი ახალი ახალი რამ ვიწავლე, ბევრ რამეს მივხვდი, ბევრი ადამიანი გავიცანი და კიდევ უფრო ჩემებური გავხდი, ვიდრე ვიყავი.

1. ყველაფერი დაიწყო გამოცდებით. მაინც მოვახერხე და მეორე კურსზე ვალები არ გადამიყოლებია. თუმცა ჩემი სიზარმაცე რამდენიმე ნერვული უჯრედის ფასად მაინც დამიჯდა. ამიტომ დასკვნა: – ნებისმიერ ფასად უნდა ვისწავლო ნერვების დაზოგვა. ყველაზე ლოგიკური ვარიანტია მეცადინეობის დრო დღეში 1 საათით გავზარდო.

2. გავიცანი უამრავი, სრულიად

ახალ ტეგ-თამაშში ჩევები, ნათიამ დამტაგა მაინც და მაინც ყველაფერი უნდა მათქმევინოთ ხო? ხოდა აი, მიიღეთ!

ცოცხალი თავით არ ვიჭერ ქოლგას ყველაზე სასტიკ წვიმაშიც კი.

რაც არ უნდა ციოდეს, არასოდეს ვიფარებ ქუდს. სულ არ მაინტერესებს რანაირი ქუდია.

ერთსა დაიმავე მუსიკას შემიძლია ზედიზედ ასჯერ მოვუსმინო. მაგრამ ყოველვის ვმალავ რას ვუსმენ, რადგან  ვერ ვიტან როცა მეკითხებიან ვინ არის Chris Spheeris.

ახალ ტანსაცმელს სანამ სახლში კარგად არ დავაძველებ, გარეთ არ ვიცვამ.

უჩინმაჩინის მოსასხამზე ვოცნებობ. ამ დანაკლისს კაპიუშონიანი ტანსაცმლით ვივსებ.

შემიძლია მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელებით მე-12 სართულიდან უვნებლ

მიყვარს როცა მიხარია დიდი ამბავი, ვის არ უყვარს, მაგრამ არ მგონია ყველას  ჩემსავით უხაროდეს ის წვრილმანები,  რომელთა გამოც თავი ყველაზე ბედნიერი ადამიანი მგონია ხოლმე. ზოგჯერ ისეთი სისულელეების გამო დავფრინავ ცაში, ჩემი თავისაც კი მიკვირს, ნეტავ ხომ კარგად ვარ-მეთქი. ალბათ ასე ჯობია. ვერ ვიტან ყველაფრით უკმაყოფილო ხალხს. დაბოღმილების და გაბოროტებულების შთაბეჭდილებას ტოვებენ ჩემში.

ხოდა, ახლა რა მიხარია:

ვინც მიცნობთ ან ჩემს ბლოგს კითხულობთ, გეცოდინებათ ჩემი  ზოგიერთი გაფანატების შესახებ. მაგალითად ის, რომ ძალიან მიყვარს Notre Dame de Paris. არა მხოლოდ თვითონ შენობა, არამედ ყველაფერი რაც მას უკავშირდება. მიუზიკლზე ხომ საერთოდ