სალუტ

ძვირფასო ლალენა

შეიძლება ნანატრი არა მაგრამ, ჩვეულებრივი წერილია.

რომელიც მაშინ მოდის როცა არ ელი.

შენთან მოვდივარ და ვხედავ ხის იატაკზე მოთავსებულ გოგონას რომლის გარშემოც ფურცლებია მიმოფანტული, ფეხზე თბიიილი ფუმფულა ჩუსტები აცვია და წერრს.

წერს როგორ უყვარს.

წერს როგორია როცა არეულია, როცა ყველაფერი მობეზრდა.

წერს  და არ იპრანჭება.

სულ ვფიქრობ რომ არაფერს ამატებს.

რომ არაფერს ალამაზებს და რომ ზუსტად ისეთია როგორც წერს.

ისეთი ბავშვური, ისეთი თბილი.

აღშფოთებულიც ისეთია, როგორიც მართლა არის.

ბუზღუნიც ისეთი იცის, როგორიც იცის.

ტირილიც კი არ შეუძლ

იმდენი ხანი, ვეძებე, ვეძებე და ვიპოვნე .

სამაგიეროდ გამახსენდა, რომ არ მაქვს  შენი საფოსტო მისამართი სადაც შემეძლება გამოგიგზავნო წერილი.

კიდევ კარგი ეს ყუთი ვიპოვნე.

იმედი მაქვს სადმე როდესმე გადააწყდები ამ წერილსაც და გიპოვნი.

ველი, გელით მე და ჩემი ქალაქი.

გურული სახლი

მე ერთი ჩვეულებრივი ემბრიონი ვარ,შენ მუცელში ვზივარ დე და დაბადებას ველოდები..
შენში სასიამოვნო სითბო და ბურუსია,გარეთ კი თქვენი მოლოდინებია,ხმაური და სქოლიოზი,რომელიც აქ ემბრიონის ჩვეულებრივ პოზად მეთვლება,მანდ კი მთელი ცხოვრება შემაწუხებს…როგორც თქვენი მოლოდინების ასრულების აუცილებლობა…
Dე,რო დავიბადები,შენ ალბათ ისევ სი დიდთვალება ,კუდრაჭა გოგო იქნები,რომელიც ყველაზე კარგად თავს კარაგ ხნის ცინ გარდაცვლილი შობლების სახლში გრზნობს…
ალბათ ისევ დაჯდები უმშობლებო სახლის ცინ ყვითელყვავილებიან მინდორზე , როცა უზრუნველი,ჩითისკაბიანი,მზიანი ბავშვობა მოგენატრება და შენ უკვე თვითონ დედას, შენივე ჩითის კაბები,კარგა ხნის ცინ დაპატა

სალუტ ჰექს.

ათასჯერ მაინც წავშალე უკვე წერილის დაწყების პირველი წინადადება.

ჰოდა რა მჭირს არ ვიცი.

დიდი ხანი არ არის რაც შენს ბლოგს ვკითხულობ. ერთ დღეს შემოვედი სუულ შეთხვევით და გადავაწყდი პოსტს  რომელიც შენს მეგობარს ეძღვნებოდა.

მერე მოვდივარ და ვრჩები ხოლმე. თითოეულ ახალ პოსტთან ერთად ძველ პოსტებსაც ვკითხულობ.

როგორი ხარ იცი? არაფერს ამბობ ზედმეტს. მშვიდი წყნარი ტემბრით მიყვები ამბავს შენს თავზე.ხან უბრალოდ ისტორიას  და მე ვფიქრობ ხოლმე, წინ რომ მეჯდე  ხელებზე სახეს ჩამოვაყრდნობდი და ისე მოგისმენდი.

ხან გეთანხმები ხან არ გეთანხმები. ხან ვფიქრობ ასე რატომ ფიქრობ.

ბევრი ხან და კითხვისნიშანი

მე საფოსტო ყუთი ვარ,  კარგა ხანია თქვენს ღობეებზე და კარებებზე ვკიდივარ და ვიჟანგები…

სანამ თქვენ პმ-ების,სმს-ების და მეილების წერით და ლოდინით იყავით დაკავებული,ვფიქრობდი,რა მეთქვა თქვენთვის ისეთი,რომ ჩემი არსებობა გამეხსენებინა..

მაგალითად ის,რომ: ყველაფერი ახალი კარგად დავიწყებული ძველია…

ან ის,რომ: წერილების წერა და კითხვა ,თითქის ისეთივე სიამოვნებაა,როგროც სექსი…

ან ის,რომ: ცუდია,როცა ემოციებს თქვენ თავში ინახავთ და არ ეუბნებით ადამანებს,როგრო გიყვართ,ან როგორ სიამოვნებით მოკლავდით მიზეზის ძებნის გარეშეც…

ან ის,რომ: თქვენ ყველანი რომანტიულები ხართ ,იმისდა იუხედავად,იცით თუ რა