არ ვიცი, როდის წაიკითხავ, მაგრამ ვიცი, რომ ერთხელაც აუცილებლად ნახავ ამ წერილს…
თებერვალში შენი წასვლიდან ერთი წელი შესრულდა; ეს ჩემთვის, თორემ დარწმუნებული ვარ, წამების სიზუსტით გაქვს გამოთვლილი შენი აქ არყოფნის დრო – თბილისის აეროპორტის ესკალატორიდან აი, ამ წამამდე…
ვიცი, რომ ძალიან გიჭირს და ყველაზე მეტად მონატრების გამო…
ჩვენი არცთუ ხშირი ხანმოკლე საუბრებიდან ვხვდები, როგორ ძლიერ შეიცვალე; რეალობისთვის თვალის გასწორება, ყოველი ნაბიჯის აწონ–დაწონა, ადამიანებისთვის ეჭვის თვალით შეხედვა და საჭიროების შემთხვევაში მათი თავიდან მოშორებაც გისწავლია…
ვხედავ ამას და გიხსენებ ისეთს, ძველს… ხანდახან რომ მაბრ





კომენტარები:
მადლობა ფავორიტობისთვის :)
მეილს ამოწმებთ ხოლმე :)))