მაღაზიაში სნიკერსს ან ალუმინის ქილაში ჩამოსხმულ კოკა-კოლას როცა ხედავ, შეიძლება თუ არა გაგახსენდეს ომი, ლტოლვილები და წითელი ჯვარი?
ან როცა მათ აგემოვნებ, შეიძლება თუ არა პირში გასული საუკუნის 90-იანი წლების უჟმური გემო ჩაგყვეს?
ერთი წამით დაფიქრდი და გაიხსენე, რა შეიძლება გაგახსენდეს სნიკერსისა და კოკა-კოლას გასინჯვისას, ან სახელის გაგონებისას?
ალბათ, პირველ რიგში ამერიკა, მხიარული რეკლამები, სლოგანები „Always Coca-Cola”, „წაუსნიკერსე“, ტრანსფორმერები, თოვლის ბაბუები, მოჟღარუნე საახალწლო მანქანები, მაკდონალდსი და ა.შ.
ახლავე გეტყვი რა შუაშია ომი, წითელი ჯვარი და ლტოლვილები.
1993 თუ 94 წლის ზამთარი იქნებოდა. ა

ხედავთ რა ბედნიერია ჩემი სამზარეულოს ონკანი ქუთაისში?  ამას შორიდან ვერ გაიგებთ.  ერთხელ მაინც უნდა ჩამოხვიდეთ ქუთაისში და საკუთარი თვალით ნახოთ. თქვენ ვერც კი წარმოიდგენთ ყველა ქუთათურის იმ ბედნიერებასა და საოცარ შეგრძნებებს, საკუთარ ონკანიდან წყლის ჩხრიალის გაგონებისას რომ ეუფლებათ. განა ვის არ უნახავს ონკანიდან დაუნანებლად გადმოღვრილი წყალი? თუმცა, ეს თქვენ თბილისში ბედნიერებას არ განიჭებთ, ნერვსაც კი არ გიტოკებთ. თქვენ შეგიძლიათ გულგრილდ, ხელის სწრაფი მოძრაობით ეს ონკანი წამსვე დაადუმოთ და გადაკეტოთ. ქუთათური კი ამას არასდროს არ იზამს, არა!

-განა შეიძლება ის ონკანი გადაკეტო, საიდანაც წყალი ორ, ან სამ დღეში ერთხელ მოდის?

შენიშვნა: ეს არ არის ჟურნალისტური, დაბალანსებული სტატია. აქ მოცემულია მხოლოდ ის ფაქტები, რაც ქუთაისში, ჩემი ბინის აივნიდან დავინახე და რაც მოგვიანებით ნაცნობებისგან შევიტყვე. არ მირბენია ამ ამბის ოფიციალური, სახელისუფლებო ვერსიის გასაგებად და ა.შ.  ამჯამად ჩემს შვებულებას ქუთაისში ვატარებ და მხოლოდ შორიდან დანახულით დავკმაყოფილდი.

მაშ ასე, ვიწყებ:

9 აგვისტოს, დილით, დაახლოებით 4:30 საათზე ქუჩიდან(ჭავჭავაძის გამზ. ავტოსადგურის მიმდებარე ტერიტორია) შემოსულმა ხმაურმა გამაღვიძა. აივანზე გავედი და  სამოქალაქო ტანასაცმელში გამოწყობილი 30-მდე  კაცი დავინახე, ასევე,  რამდენიმე პლიციელი, პოლიციის მანქანები, ამწე, სატვირთოები და ერთი ს

რა ცუდია რომ ასეთ კადრს ვერასდროს ვერ გადავიღებ. პრინციპში, თეორიულად ამის გაკეთება შესაძლებელია , მაგრამ სხვისთვის ჩვენებას რომ ვერ მოვასწრებ, ამაში უკვე დარწმუნებული ვარ. არადა, რა ლამაზია ეს ოხერი.

ნუცუბიძის პლატო, 2010. Thanks to Photoshop CS3

ზოგჯერ სიტყვებზე მეტს ფოტოები ამბობენ. ახლა სწორედ ეს შემთხვევაა.  ვისწავლოთ საზოგადოებრივი ტრანსპორტით ნორმალური მგაზვრობა, მერე კი ვიკამათოთ მაღალ იდეალებზე, ნატოზე, ევროკავშირზე. დროებით!

გადაღებულია თბილისში, სამარშუტო ხაზი #202