1.
ჩემი ცხოვრების საზრისზე ფიქრები
ორმოცადაათი წლისამ დავიწყე.
ამის გამოა
რომ სიკვდილზეც ბევრს ვფიქრობ.
8.
სინამდვილეში ახალბედა ვარ
განვიცდი განსწავლულობის ნაკლებობას
გულუბყვილო ვარ
მაგრამ
დანამდვილებით ვიცი
რომ ხელოვნებაც შეიძლება მომდინარეობდეს გულუბყვილობიდან
რომ ის შეიძლება იყოს უბრალო.
12.
ახალგაზრდებმა უნდა დატოვონ აქაურობა
და თუ არ წავლენ
უნდა შეეგუონ.
14.
მე არც ერთ კავშირს არ ვეკუთვნი
არავის მხარეზე არ ვარ
პრობლემები
რომელშიც პარტიულობამ ერთხელ უკვე გამხვია
უკვე აღარ შემიძლია სანაქებოდ წარმოვიდგინო.
xissunianisaxli / ბლოგერი
ბოლო რამდენიმე პოსტი:
ფერები
ფერებმა
ფერების
ფერების
ფერებით
ფერებად
ფერებო
ჰოდა მითხარით რა ფერი ვარ?
ფერებმა
ფერების
ფერების
ფერებით
ფერებად
ფერებო
ჰოდა მითხარით რა ფერი ვარ?
სიყვარულის დღეს გილოცავ.
ვინ დაადგინა
ეს თვე,
ეს რიცხვი,
ეს საწოლი,
ეს ყვავილი,
ეს სუნამო
ვინ დამიწესა.
მაინც გილოცავ,
ამ ქუჩით.
ამ ავტობუსით,
ამ კაფეთი,
ამ ფინჯნით.
გილოცავ, გასესხებ, გჩუქნი,
სიყვარულის დღეს
წამში ასიათასჯერ გილოცავ,
ყველაზე პირველი გილოცავ
და ბოლოჯერაც მე გილოცავ.
დღის თორმეტ საათიან მონაკვეთში,
სანამ ეს დაწესებული დღეა,
მარტო ამ სიტყვებს გამოვუშვებ შენთვის ხორხიდან –
გილოცავ.
აღარ ყოფნას,
ცალკე ყოფნას,
მარტო ძილს და მარტო ჭამას,
თავისუფლებას გილოცავ.
მაგის დედაც!
წელიწადში ერთხელ აღნიშნე ხ
ვინ დაადგინა
ეს თვე,
ეს რიცხვი,
ეს საწოლი,
ეს ყვავილი,
ეს სუნამო
ვინ დამიწესა.
მაინც გილოცავ,
ამ ქუჩით.
ამ ავტობუსით,
ამ კაფეთი,
ამ ფინჯნით.
გილოცავ, გასესხებ, გჩუქნი,
სიყვარულის დღეს
წამში ასიათასჯერ გილოცავ,
ყველაზე პირველი გილოცავ
და ბოლოჯერაც მე გილოცავ.
დღის თორმეტ საათიან მონაკვეთში,
სანამ ეს დაწესებული დღეა,
მარტო ამ სიტყვებს გამოვუშვებ შენთვის ხორხიდან –
გილოცავ.
აღარ ყოფნას,
ცალკე ყოფნას,
მარტო ძილს და მარტო ჭამას,
თავისუფლებას გილოცავ.
მაგის დედაც!
წელიწადში ერთხელ აღნიშნე ხ
მოვბრუნდი ახალი კითხვებით
ჩემთვის ახალი არ არის სადღაც გადავაწყდი და დიდი ხანია მიტრიალებს თუმცა მაინც
და აი ისიც
ბეტონით დაფარულ ზედაპირზე ყვავილი რატომ ამოდის?
ჩემთვის ახალი არ არის სადღაც გადავაწყდი და დიდი ხანია მიტრიალებს თუმცა მაინც
და აი ისიც
ბეტონით დაფარულ ზედაპირზე ყვავილი რატომ ამოდის?
””მუღამი ისაა, რომ ამ კარებებში შეხედვა შეგეძლოს ისე,
რომ იძულებული არ გახდე, შეხვიდე.”
/ოკილა/
მერე რა რომ დავიკარგე
სახლი ხომ მაშინ უფრო გიყვარს როცა ბრუნდები.
ჩემი სახლის კარის უკან ვიღაც დგას.
და გამალებით აკაკუნებს.
მე მეორე მხრიდან კარს აკრული ვუგდებ ყურს
მეშინია გაღების.
ვდგავარ და ვუსმენ
და მესმის გულისცემა და ვერ ვხვდები ჩემია თუ მისი
მეშინია რომ თუ შემოვუშვებ შეიძლება მოეწონოს და დარჩენა მთხოვოს და მე უარი ვერ ვუთხრა,
იმიტომ რომ მოლაპარაკე მჭირდება ხოლმე.
მეშინია რომ თუ შემოვუშვებ შეიძლება ნივთები გადაადგილოს.
შეიძლება ჩემი კედლებ
რომ იძულებული არ გახდე, შეხვიდე.”
/ოკილა/
მერე რა რომ დავიკარგე
სახლი ხომ მაშინ უფრო გიყვარს როცა ბრუნდები.
ჩემი სახლის კარის უკან ვიღაც დგას.
და გამალებით აკაკუნებს.
მე მეორე მხრიდან კარს აკრული ვუგდებ ყურს
მეშინია გაღების.
ვდგავარ და ვუსმენ
და მესმის გულისცემა და ვერ ვხვდები ჩემია თუ მისი
მეშინია რომ თუ შემოვუშვებ შეიძლება მოეწონოს და დარჩენა მთხოვოს და მე უარი ვერ ვუთხრა,
იმიტომ რომ მოლაპარაკე მჭირდება ხოლმე.
მეშინია რომ თუ შემოვუშვებ შეიძლება ნივთები გადაადგილოს.
შეიძლება ჩემი კედლებ




